Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2012

Η Βάρδος Νέξ- σελίδα 6


       Η αρχηγός έμεινε αποσβολωμένη από την απάντηση του άνδρα. Η σιγουριά του την έκαναν να παραπατήσει μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Οι απειλές και οι ελπίδες της ότι ο γελωτοποιός θα απαντούσε άμεσα χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα εξανεμίστηκαν με τη μία. Ζύγισε τις επιλογές της. Στο αδιέξοδο που είχε βρεθεί βάλθηκε να ψάχνει να βρει την τρυπά εκείνη που θα την έβγαζε στην απέναντι πλευρά. Μακάρι να μην είχε υποτιμήσει τον πληροφοριοδότη. Μακάρι να μην είχε φερθεί τόσο παιδιάστικα. Μακάρι να έβρισκε λύση στο γρίφο.
       «Περιμένω», ακούστηκε η φωνή του Ιάκωβου διακόπτοντας τις σκέψεις της. Της ασκούσε συνειδητά μεγαλύτερη πίεση, γιατί αισθανόταν πως αυτό όφειλε να πράξει. Δεν είχε επιλογές. Εκείνος με το κουστούμι με τα κουδουνάκια ήταν η μοναδική επιλογή, ίσως όχι η καλύτερη, μα η μοναδική.
        Η πίεση τώρα ήταν αφόρητη. Ένιωθε να βρίσκεται μέσα σ’ ένα δωμάτιο και να μην είναι σε θέση να ανασάνει. Είχε πέσει στο πάτωμα. Έκανε μια απελπισμένη προσπάθεια να ανασάνει για να απαντήσει στον αντίπαλό της.
       «Δεν γίνεται να συμφωνήσω μαζί σου και ξέρεις γιατί, εμείς βάζουμε τους κανόνες κι όχι εσύ. Θα κάνεις ότι θέλουμε, διαφορετικά θα σε σκοτώσουμε. Θα σου ξεριζώσουμε τα μάτια. Το βράδυ τα όρνια θα έρθουν να σου ξεσκίσουν τη σάρκα. Και μάντεψε, όταν θα σου ξεριζώνουν το συκώτι θα είσαι ακόμα ζωντανός. Φαντάζεσαι τον πόνο βλάκα;», είπε η Λέριαλ με πρωτόγνωρη δυσκολία. Ακούγοντάς την μάλλον θα έλεγες ότι ήταν ετοιμοθάνατη. Τέτοια ήταν η ταραχή στη φωνή της, μα και η προσπάθεια για να αρθρώσει το λόγο της.
        Ο Ιάκωβος μπορεί να έπλασε με τέχνη την εικόνα που περιγράφτηκε στο μυαλό του, αλλά γνώριζε πολύ καλά ότι δεν θα τα έβαζε κάτω. Είχε το πλεονέκτημα, είχε καλύτερη ψυχολογία και μέσα στη σπηλιά φύσαγε πλέον ένα δροσερό αεράκι. Ήταν ο αέρας της αλλαγής, έτσι θα έλεγε πολύ αργότερα ο ίδιος.
        «Συμφωνείς κυρά;»
       Η Λέριαλ κοίταξε απεγνωσμένα τους συντρόφους της. Θα συμφωνούσε, μάλλον αυτή ήθελε η μοίρα, Ο γελωτοποιός είχε κερδίσει αυτή τη φορά.
      «Συμφωνώ», είπε εκείνη ξέπνοα.
      «Συμφωνώ»
      «Συμφωνώ»
      «Συμφωνώ»   
      «Συμφωνώ» , ακούστηκαν πολλές συνοδευτικές φωνές μέσα στη σπηλιά των Χιλίων Φωνών. Η τύχη μαζί με τη μοίρα είχαν βοηθήσει τον Ιάκωβο. Ήλπιζε να συνέχιζαν να τον βοηθούν λίγο ακόμα, μέχρι να βγει από το λημέρι της οργάνωσης των Σκιών που μύριζε από κάθε άποψη θάνατο.
       «Άρα, αύριο θα ξεκινήσουμε για το παλάτι του Λύριου. Εγώ θα σκοτώσω τον Λύριο και εσύ θα απαγάγεις την κόρη του, την Νέξ. Τώρα, καλύτερα θα ήταν να κοιμηθούμε, γιατί αύριο είναι μια μεγάλη μέρα»
       Ο δολοπλόκος ακόλουθος του βασιλιά των ανθρώπων, έκανε να ανοίξει ξανά το στόμα του. Επιθυμούσε να μάθει που θα κοιμόταν. Λίγο πριν αρθρώσει την πρώτη λέξη τηε πρότασης ένα πανί κάλυψε το στόμα. Ο γελωτοποιός σωριάστηκε με θόρυβο στο πάτωμα του σπηλαίου.
       «Τα λέμε αύριο ηλίθιε», φώναξε με πάθος η αρχηγός της οργάνωσης των δολοφόνων.
     «Τα λέμε αύριο ηλίθιε»
     «Τα λέμε αύριο ηλίθιε»
     «Τα λέμε αύριο ηλίθιε», επανέλαβαν οι υπόλοιπες φωνές του μαγικού σπηλαίου…….


Συνεχίζεται

Y.Γ. Λυπάμαι, που δεν κατάφερα να δημοσιεύσω για περίπου πέντε μέρες τη συνέχεια της ιστορίας. Η αιτία ήταν ένα πρόβλημα υγείας. Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσω παραπάνω από μια σελίδα καθημερινά μέχρι να φτάσω εκεί όπου έπρεπε να είναι η ιστορία της Νέξ.
Να είστε πάντα καλά.

Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου