Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Η Βάρδος Νέξ- σελίδα 4


       Η κίνηση του Ιάκωβου ώθησε την Λέριαλ στο να χαστουκίσει τον γελωτοποιό. Μπορούσε αν ήθελε κιόλας να τον σκοτώσει, αλλά τον χρειαζόταν προς το παρόν. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσαν μάλλον να μπουν στο παλάτι. Ο άνθρωπος που κείτονταν στο σκοτεινό πάτωμα ίσως να ήταν η μοναδική τους ευκαιρία για να επιτύχουν το στόχο τους. Έπρεπε να μάθουν όσα γνώριζε, συνήθειες των ανθρώπων της αυλής, μυστικούς διαδρόμους και βέβαια το πρόγραμμα του Λύριου. Εκείνος όμως, θα έπρεπε να παραμείνει μέσα στο σκοτάδι την πλάνης και της άγνοιας. Ήταν πράγματι σημαντικός για όλους τους. Ωστόσο όφειλαν να μην τον κάνουν κι αυτόν κοινωνό της αλήθειας, καθώς θα αποκτούσε άμεσα περισσότερες απαιτήσεις, περισσότερα προνόμια. Μπορεί ακόμα να έπαιρνε τις δικές του θέσεις. Όχι, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν έπρεπε να συμβεί. Είχε περάσει πολλά για να δημιουργήσει εκ νέου την οργάνωση των Σκιών. Αν τα θαλάσσωνε τώρα, ίσως να σήμαινε και το τέλος της οργάνωσης.
       Κοίταξε τον άνθρωπο μέσα από τις σκιές, μίλησε ψυχρά, είπε λόγια που θα έκαναν κάθε κοινό θνητό να έχει εφιάλτες για το υπόλοιπο της ζωής του. Του είπε να μιλήσει αληθινά, να εκφράσει τις προθέσεις του, και βέβαια, να διαβεβαιώσει την οργάνωση ότι τα λεγόμενά του δεν επιδέχονταν καμία αμφισβήτηση. Αν δεν έπραττε αναλόγως, τότε θα βρισκόταν αντιμέτωπος εφόρου ζωής με τους δολοφόνους των Σκιών, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα κατάφερνε ποτέ να ξεφύγει από μια οργάνωση που κάθε φόνος έπρεπε να επιτευχθεί είτε έμενα μόνο ένας δολοφόνος είτε ακόμα και αν τους έπαιρνε πενήντα χρόνια για να σκοτώσουν. Η δέσμευση, το συμβόλαιο όπως το ονόμαζαν εκείνοι οφειλόταν να τηρείται πάντοτε.
        Ο Ιάκωβος σηκώθηκε όρθιος. Μπορεί να αδυνατούσε να δει πρόσωπα, μπορεί να έτρεχε λίγο αίμα από το στόμα, μπορεί ακόμα να έτρεμε από το φόβο, μα γνώριζε άριστα ότι όταν κάνεις μία συμφωνία με τέτοιους ανθρώπους, με ανθρώπους βγαλμένους από το βασίλειο του σατανά, δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς, όταν άρχιζε ο χορός θα χόρευες αναγκαστικά μαζί τους.
        «Ορκίζομαι να πω την αλήθεια, και μόνο αυτή», είπε βαριανασαίνοντας, καθώς το κεφάλι του βούιζε και δεν μπορούσε να σκεφτεί νηφάλια εξαιτίας του.
        «Συνέχισε. Μίλα γρήγορα, αλλιώς….», δεν τελείωσε τη φράση της, γιατί ακούστηκε μέσα από το δωμάτιο μια σπαραχτική κραυγή ενός ετοιμοθάνατου ανθρώπου, κάπως έτσι την αντιλήφθηκε τουλάχιστον.
        «Προτού όμως μιλήσω, οφείλουμε να συζητήσουμε το θέμα της ανταμοιβής μου. Για να μιλήσω θα πρέπει να μου πείτε τι ακριβώς προσφέρετε», είπε ο γελωτοποιός με παρρησία και θάρρος.
       «Νομίζω πως γνωρίζεις ήδη την ανταμοιβή σου, την θέση του συμβούλου του βασιλιά του Δυτικού βασιλείου», είπε αυτή τη φορά μια αντρική φωνή.
       «Ωραία, άρα θα σας δώσω αυτά», είπε ο ακόλουθος του Λύριου βγάζοντας από τη στολή του κάποια χαρτιά.
        Ένα χέρι, από το σκοτάδι απλώθηκε. Τα άρπαξε και ξεκίνησε μάλλον να τα ξεφυλλίζει.
       «Δεν μας καλύπτουν», ακούστηκε μια αλλόκοτη γυναικεία φωνή που θύμισε φίδι.
       «Ναι, δεν μας καλύπτουν», ακούστηκαν και δεκάδες άλλες φωνές, τόσες που ο δύσμοιρος Ιάκωβος αντιλήφθηκε που ακριβώς βρισκόταν. Ήταν στην οροσειρά Λόριφ, στο κρησφύγετο της οργάνωσης των δολοφόνων. Βρισκόταν στη σπηλιά των Χιλίων Φωνών. Ξεροκατάπιε, τα πράγματα ήταν δυσκολότερα απ’ ότι είχε φανταστεί………

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου