Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 3


      «Ξύπνησες βλέπω», ακούστηκε μια τραχιά φωνή, καθώς ο Ιάκωβος έπιανε το κεφάλι του.
      Ο πόνος τον έκανε αρχικά να παραπατήσει. Χρειάστηκε να συγκεντρωθεί τελικά αρκετά για να καταφέρει να σταθεί στα πόδια του. Επεξεργάστηκε το χώρο όπου είχε βρεθεί κοιμισμένος. Το σκοτάδι κάλυπτε σχεδόν όλο το δωμάτιο. Το μοναδικό πράγμα που διέκρινε έστω κάπως αχνά ήταν ένας καλόγερος. Πάνω του είχαν κρεμαστεί τρία παλτά. Τα δύο ήταν καφέ, ενώ το άλλο κατάμαυρο.
     «Ποιος είναι;», ρώτησε ο γελωτοποιός φροντίζοντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του.
      Ένας αχνός θόρυβος ακούστηκε από το πίσω μέρος της κεφαλής του. Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, ένιωσε ένα μυτερό αντικείμενο να ακουμπάει την πλάτη του. Μια λάθος κίνηση μπορούσα πια να αποβεί μοιραία. Έκανε να κουνήσει το κεφάλι του, μα ένιωσε το αιχμηρό αντικείμενο να πιέζει με μεγαλύτερη ένταση την πλάτη του.
    «Μην κουνηθείς, γιατί τότε δεν θα διστάσω να σε τρυπήσω με το μαχαίρι. Νομίζω όμως ότι αρχικά θα έπρεπε να συστηθούμε. Μπορεί να με έχεις ακούσει με πολλά ονόματα, καθώς οι λαϊκές ρίμες κάνουν συχνή αναφορά στο πρόσωπό μου. Για να αντιληφθείς επί τόπου ποια είμαι θα σου συστηθώ με το πιο γνωστό μου όνομα. Είμαι η Λέριαλ, η δολοφόνος με τα χίλια πρόσωπα», είπε η γλυκιά, μα συνάμα τρομαχτική φωνή.
       Ο Ιάκωβος είχε ακουστά τη Λέριαλ. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε ζωντανό όν στον Έσω Κόσμο που να μην είχε ακούσει του θρύλους για την οργάνωση των Σκιών, την αραιότερη οργάνωση των δολοφόνων στον Έσω Κόσμο. Η Λέριαλ ήταν η αρχηγός της ομάδας. Οι φήμες έλεγαν ότι το αρχηγείο τους βρισκόταν κάπου στην οροσειρά του Λόριφ που περιτριγύριζε όλο το Βόρειο βασίλειο. 
         Η οργάνωση των Σκιών είχε χαθεί εδώ και περίπου σαράντα χρόνια. Όλη πίστευαν ότι είχε εξαφανιστεί χάρις τις εκστρατείες του Λύριου στην οροσειρά του Λόριφ μετά την ατυχή απόπειρα δολοφονίας του από την οργάνωση, αφού πρώτα είχαν σκοτώσει τον νάνο βασιλιά του Ανατολικού βασιλείου. Η Λέριαλ μάλιστα είχε καεί στην πυρρά στο κέντρο της οδού που ένωνε τα τέσσερα βασίλεια. Μπορεί να είχε πεθάνει η αρχηγός τους, αλλά πολλά μέλη της οργάνωσης είχαν καταφέρει να καταφύγουν τόσο στο Λόριφ όσο και στις οροσειρές του Ράντολφ-Ράντι, που βρίσκονταν στο Ανατολικό βασίλειο.
         Ο καημένος ο Ιάκωβος δεν είχε φανταστεί ούτε στα πιο τρελά του όνειρα ότι συμφωνώντας να εκθρονίσει από το θρόνο τον Λύριο θα έπρεπε να συνεργαστεί με ανθρώπους τόσο ποταπούς και επικίνδυνους, που μάλιστα κινιόνταν στο απόλυτο σκοτάδι σαν τα φίδια περιμένοντας την ιδανική στιγμή για να θανατώσουν με ένα μόνο χτύπημα τον εχθρό.
       «Τι ξέρεις για τον βασιλιά;», ρώτησε ξανά η γυναίκα εντονότερα από πριν.
       «Ξέρω πολλά πράγματα. Αρκετά θα έλεγα ώστε να μπορώ να σου ζητήσω να χαλαρώσεις για λίγο την ένταση του μαχαιριού, γιατί έχει αρχίσει και γίνεται ενοχλητικό».
    Η γυναίκα ξεκίνησε να γελάει χαιρέκακα. Το γέλιο της θύμιζε κόασμα βατράχου. Ήταν τόσο σατανικό που έκανε τις τρίχες του κορμιού του Ιάκωβου να τεντωθούν. Κρύος ιδρώτας έσταζε πλέον από το πρόσωπό του. Το μαχαίρι τον πονούσε. Έκανε να κινηθεί και τότε το ελάχιστο φως του δωματίου έσβησε μονομιάς. Ο γελωτοποιός βρέθηκε φαρδύς πλατύς στο έδαφος……….

Συνεχίζεται

Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου