Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

H ονειροπαγίδα

«Πρόσεχε, θα πατήσεις το παιδί», φώναξε μια γυναίκα στα αριστερά της Μαρίας.
Η Μαρία την άκουσε και αμέσως στράφηκε προς αυτήν πατώντας παράλληλα το γκάζι στο παλαιικό της αυτοκίνητο. Το αμάξι βρήκε πάνω σε κάποιο αντικείμενο, άκουσε το θόρυβο της σύγκρουσης. Ωστόσο, με σχετική ευκολία το παλαιικό αμάξι της Μαρίας συνέχισε την πορεία του.
Οι φωνές έγιναν δυνατότερες, ενώ οι στριγκλιές διαπερνούσαν τα τύμπανα των περαστικών. Σε ελάχιστο χρόνο, στο σημείο όπου η γυναίκα είχε περάσει το φανάρι με κόκκινο είχε συναντηθεί μια πλημμυρίδα ανθρώπων. Κάποιοι ήταν νέοι, άλλοι γέροι και κάποιοι μεσήλικες, όλοι κοίταζαν με τρόμο το αγόρι που κείτονταν νεκρό στη διάβαση πεζών της οδού Καποδίστρια.
Η Μαρία κοίταξε για λίγο τον καθρέφτη του αυτοκινήτου, για να ρίξει μια ματιά στη διάβαση. Όλο αυτό το πλήθος είχε παρακινήσει την περιέργειά της. Σταμάτησε λοιπόν το αμάξι στη μέση του δρόμου, αφού άλλωστε για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχε διακοπεί η κυκλοφορία και κατευθύνθηκε προς το ανθρώπινο μπουλούκι.
«Συγγνώμη κύριε, τι συμβαίνει;», ρώτησε όσο πιο ευγενικά μπορούσε έναν μεσόκοπο άνδρα.
Εκείνος της έριξε ένα υποτιμητικό βλέμμα λέγοντάς της ότι κάποιος οδηγός είχε πατήσει ένα μικρό αγοράκι. Το αγοράκι φαινόταν να μην ανασαίνει και περίμεναν έναν γιατρό να τους ανακοινώσει την τραγωδία, καθώς όλοι ήταν σίγουροι ότι το αγοράκι είχε αφήσει την τελευταία του πνοή.
Όταν άκουσε τα λόγια του ανθρώπου ένιωσε το σώμα της να καταρρέει. Τα χέρια της έτρεμαν, ενώ τα πόδια της έδειχναν να μην είναι σε θέση να κρατήσουν άλλο το κορμί της. Μάλιστα, το χρώμα του προσώπου της είχε γίνει κάτασπρο, ενώ ο τρόμος και η απελπισία είχαν φωλιάσει για τα καλά μέσα στη ψυχή της.
Έντρομη άρχισε να σπρώχνει τον κόσμο με βία. Ποθούσε να φτάσει στο αγόρι που είχε σκοτώσει, να του ζητήσει συγγνώμη για το μοιραίο της σφάλμα. Ο κόσμος την κοιτούσε παράξενα, έκανε σαν μανιακή. Η δύναμή της έκανε έναν κύριο μεγάλης ηλικίας να πέσει κάτω με βρόντο. Εκείνος ήθελε να την κατσαδιάσει, αλλά φαντάστηκε πως η γυναίκα αυτή πρέπει να ήταν η μητέρα του αγοριού, αλλιώς γιατί να έτρεχε έτσι αλαφιασμένα να αντικρίσει το πρόσωπο ενός αγνώστου;
Η Μαρία τελικά, μετά από γιγάντια προσπάθεια, κατάφερε να αντικρίσει το πρόσωπο του παιδιού που είχε δολοφονήσει. Το προσωπάκι του ήταν άθικτο, αλλά το δεξί του χέρι είχε πατηθεί από τα ελαστικά του αμαξιού της και είχε γίνει ένα με την άσφαλτο. Εκτός από αυτό το τραύμα, η γυναίκα δεν παρατήρησε τίποτα αξιοπερίεργο και βάλθηκε να πιστεύει πως το παιδί ήταν ακόμη ζωντανό.
Οι ευχάριστες σκέψεις της άφησαν μονομιάς το νου, όταν στο πλήθος εμφανίστηκε ο εφημερεύων γιατρός της περιοχής. Αλαφιασμένος έφτασε στο αγόρι. Η φόνισσα στάθηκε δίπλα του κρατώντας το κεφαλάκι του παιδιού. Ξαφνιάστηκε απ’ αυτή την αντίδραση, μα δεν μίλησε. Είχε δει πολλούς συγγενείς να αντιδρούν έτσι κι ακόμα χειρότερα όταν ένας από τους αγαπημένους τους άφηνε αυτόν τον κόσμο για τον επόμενο.
«Λυπάμαι κυρία μου, αλλά το παιδί είναι νεκρό», είπε ο γιατρός κοιτάζοντας τη γυναίκα που νόμιζε για μάνα του παιδιού.
Η υπάλληλος της τράπεζας κοίταξε το γιατρό με δακρυσμένα μάτια. Προσπάθησε να του μιλήσει, μα αντί για λέξεις, από το στόμα της έβγαιναν ακαταλαβίστικοι ήχοι. Ο γιατρός αγκάλιασε την γυναίκα λέγοντάς της ότι δεν έπρεπε να ανησυχεί, γιατί το παιδί της είχε πάει σ’ ένα καλύτερο κόσμο. Εκείνη όμως συνέχισε να τον κοιτάζει κλαίγοντας με αναφιλητά. Πέντε λεπτά, αν θυμάμαι καλά, κράτησε το παραλήρημα με τους δυσνόητους ήχους μέχρι η ιδιωτική υπάλληλος να καταφέρει να πει αυτό που ήθελε.
«Δεν είμαι η μάνα του. Εγώ είμαι αυτή που το πάτησε», είπε η γυναίκα ύστερα από μεγάλη προσπάθεια και αμέσως στο πλήθος απλώθηκε μια νεκρική σιγή.
Το σφύριγμα του ξυπνητηριού ξύπνησε απότομα την Μαρία από τον εφιάλτη. Έβλεπε το ίδιο όνειρο για τουλάχιστον τέσσερις μέρες. Δεν μπορούσε να ησυχάσει καθόλου. Κάθε φορά που πλησίαζε μια διάβαση πεζών καθυστερούσε τόσο πολύ να την διαβεί ώστε οι οδηγοί κορνάριζαν και την καταριόντουσαν. «Μακάρι να τελείωνε το όνειρο», ευχόταν πολλάκις κάθε μέρα. Ο θεός όμως δεν την άφηνε να ησυχάσει.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι, ενώ ο κρύος ιδρώτας συνέχιζε να τρέχει ακόμα. Το κρεβάτι της ήταν μουσκεμένο. Πάνω ακριβώς από το προσκέφαλό της υπήρχε μία ονειροπαγίδα, δώρο του φίλου της. Από τότε που την είχε τοποθετήσει πάνω από το μαξιλάρι είχε ξεκινήσει ο εφιάλτης. Ίσως αυτό το ινδιάνικο κατασκεύασμα να μην σε προστάτευε τελικά από τα κακά όνειρα. Αν και βέβαια, το συγκεκριμένο κατασκεύασμα δεν έκρυβε κανένα είδους μαγείας μέσα του, εφόσον θα πρέπει να είχε κατασκευαστεί σε κάποιο εργοστάσιο στην Κίνα. Άλλωστε, όλα αυτό τον καιρό από εκεί προέρχονταν.
Έφτασε στην τουαλέτα του σπιτιού. Έριξε κάμποσο νερό στο πρόσωπό της και βάλθηκε να καλλωπίζει το πρόσωπό της όταν αντιλήφθηκε ότι οι μαύροι κύκλοι της αϋπνίας δεν εξαφανίζονταν με το μέικ άπ. «Παράξενα πράγματα, πολύ παράξενα», μουρμούρισε. Ντύθηκε, γιατί ήταν κιόλας ώρα να ξεκινήσει για τη δουλειά της και βγήκε έξω από το διαμέρισμα της πολυκατοικίας.
Όταν βγήκε στο δρόμο άργησε λίγο να βρει το αυτοκίνητό της, είχε λησμονήσει το μέρος όπου είχε παρκαριστεί χτες τα μεσάνυχτα. Τελικά, μπήκε μέσα και πάτησε το γκάζι. Η μηχανή πήρε μπρος μ’ ένα αγκομαχητό, ενώ παράλληλα η εξάτμιση έβγαλε μπόλικο μαύρο καπνό, τόσο που θύμισε προς στιγμήν φουγάρο πλοίου.
Σε κάθε διάβαση όπως και τις προηγούμενες μέρες σταματούσε κοιτάζοντας εξονυχιστικά το δρόμο γύρω της. Ούτε εκείνη τη φορά συνέβη βέβαια το περιστατικό του ονείρου. Έτσι, έφτασε στην τράπεζα με ευχάριστη διάθεση, αφού είχε αποφευχθεί το μοιραίο.
Διαβαίνοντας την γυάλινη πόρτα της τράπεζας ήρθε αντιμέτωπη με μια ευχάριστη έκπληξη. Ο Διευθυντής την καλωσόρισε και της εκμυστηρεύτηκε εμπιστευτικά ότι ήταν η υπάλληλος του μήνα. Δεν μπορείς να καταλάβεις το ευχάριστο εκείνο συναίσθημα που έντυσε από την κορυφή ως τα νύχια την Μαρία. Εδώ και τρεις μήνες προσπαθούσε με όλη της τη δύναμη να κερδίσει αυτό τον τίτλο. Είχε μοχθήσει, είχε παλέψει και  τελικά είχε κερδίσει. Από τη χαρά της μάλιστα αγκάλιασε το διευθυντή.
Ο Μιχάλης, ο διευθυντής, την συγχάρηκε, μα βλέποντας τους μαύρους κύκλους στα μάτια της της έδωσε αμέσως ρεπό παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της υπαλλήλου. Η Μαρία μην μπορώντας να φέρει αντίρρηση τον διαβεβαίωσε ότι μετά από δύο ώρες δουλειάς θα πήγαινε στο σπίτι της.
Το δίωρο πέρασε, μα εκείνη παρέμενε ακόμα στο πόστο της. Ο διευθυντής περνώντας να επιθεωρήσει τους υπαλλήλους εκνευρίστηκε με την Μαρία και απαίτησε από εκείνη να επιστρέψει σπίτι της για να ξεκουραστεί. Τελικά, εκείνη μπήκε στο αμάξι και ξεκίνησε για το σπίτι της.
Στον δρόμο, δεν ήταν προσεχτική όπως συνήθως. Η κούραση την είχε καταβάλλει. Περίμενε ανυπόμονα τη στιγμή που θα ξάπλωνε στο κρεβάτι της. Αυτές ήταν οι σκέψεις της όταν ακούστηκε η φωνή της γυναίκας όπως ακριβώς στο όνειρο: «Πρόσεχε, θα πατήσεις το παιδί», φώναξε κάποια στα αριστερά της οδηγού. Η ιδιωτική υπάλληλος πάτησε άμεσα το φρένο. Το αυτοκίνητο σταμάτησε μονομιάς. Η οδηγός εξέτασε εξονυχιστικά το δρόμο, αλλά στη διάβαση δεν υπήρχε κανένα παιδί.
«Τι φωνάζεις κυρά μου χωρίς λόγο;», φώναξε εκνευρισμένη πατώντας το γκάζι για να συνεχίσει τη πορεία της.
Τα κουρασμένα μάτια της μάλλον δεν αντιλήφθηκαν το παιδί που είχε περάσει τη διάβαση σαν σίφουνας, γιατί διαφορετικά η νεαρή γυναίκα δεν θα μίλαγε απότομα στον πεζό. Τα γρήγορα αντανακλαστικά της την είχαν σώσει από έναν σκοτωμό.
Το πάπλωμα του κρεβατιού την χαλάρωσε. Τα σεντόνια κάλυψαν το καλλίγραμμο σώμα της. Όταν όμως κοίταξε ψηλά το ταβάνι και αντίκρισε την ονειροπαγίδα σηκώθηκε και αρπάζοντάς την με βία την πέταξε στο σκουπιδοτενεκέ του δωματίου. Έπειτα τυλίχτηκε με τα σεντόνια. «Άλλωστε δεν έκανε και τίποτα», σκέφτηκε η Μαρία καθώς ο Μορφέας την μετέφερε στον κόσμο των ονείρων.
Είχε ξεχάσει να ευχαριστήσει την ονειροπαγίδα, αλλά δεν ήταν ούτε η πρώτη μα ούτε και η τελευταία. Άλλωστε, δεν έχουν μάθει όλοι οι άνθρωποι να ευχαριστούν τους ευεργέτες τους.

Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Από το περιοδικό chimeres τεύχος 24http://chimeres.info/zine/24/

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 37


       Όταν πάτησε τα δεκαοχτώ ο Γκραήλ ερωτεύτηκε την γυναίκα του βασιλιά των ξωτικών. Γνωρίζοντας πως ήταν ένα τραγικό λάθος προσπάθησε στην αρχή να αποτραβηχτεί από κοντά της, γιατί η φανέρωση της αγάπης του μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στο θάνατό του.
       Ωστόσο, η ομορφιά του άνδρα και γενικότερα οι ικανότητες με τις οποίες είχε προικιστεί από τη φύση τον έκαναν να φαντάζει σαν αντικείμενο πόθο για πολλές γυναίκες ακόμα και στο βασίλειο των ξωτικών. Ο θρύλος λέει πως ο Γραήλ ήταν ο ωραιότερος άνδρας που γεννήθηκε ποτέ στον Έσω Κόσμο.
       Η βασίλισσα λοιπόν, μαγεύτηκε από την ομορφιά του. Έτσι, κάποιο βράδυ τον πλησίασε για να του εξομολογηθεί τα συναισθήματά που έτρεφε για εκείνον. Στο άκουσμα των λεγομένων της ο άνδρας αδυνάτησε να συγκρατήσει την αγάπη του, με αποτέλεσμα να εξομολογηθεί σ’ εκείνη την αγάπη του.
        Για καιρό βρισκόντουσαν κρυφά από τα μάτια των υπηκόων, αλλά και του βασιλιά. Μονάχα η στενή υπηρέτρια της βασίλισσας γνώριζε τι συνέβαινε. Πολλές φορές, προσπάθησε να τη συνετίσει, αλλά το πάθος μέσα στην καρδιά δεν καταλάγιαζε. Η σχέση τους όσο περνούσαν τα χρόνια γινόταν δυνατότερος.
        Η βασίλισσα Λοστάλα παραμελούσε τα συζυγικά της καθήκοντα τόσο που ο ξωτικός βασιλιάς άρχισε να έχει αμφιβολίες για τη σύζυγό του. Ορμώμενος από την παράξενη συμπεριφορά της διέταξε να την παρακολουθούν μέρα νύχτα μυστικά για να πιάσει τον εραστή της.
       Ευτυχώς, για την Λοστάλα και τον Γκραήλ η στενή υπηρέτρια της γυναίκας κατάφερνε επιδέξια και αποπροσανατόλιζε τους παρατηρητές του βασιλιά για αρκετό καιρό. Ο ξωτικός βασιλιάς με το πέρασμα των εποχών πείστηκε πως ότι είχε σκεφτεί αποτελούσαν αποκυήματα της φαντασίας του. Πικραμένος από τις σκέψεις του για τη σύζυγό του ξεκίνησε να τις συμπεριφέρεται καλύτερα. Μάλιστα, θρυλείται ότι της πρόσφερε σχεδόν καθημερινά πολύτιμα πετράδια.
       Μολαταύτα, επειδή όπως λέει και η λαϊκή ρήση: «ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια», οι μυστικές συναντήσεις του Γκραήλ με την γυναίκα θα φανερώνονταν αργά ή γρήγορα καθώς η βασίλισσα είχε μείνει έγκυος.
        Η Λοστάλα και ο ερωμένος της φοβούμενοι την οργή του παλατιού αποφάσισαν πριν γεννηθεί ο καρπός του έρωτά τους να εγκαταλείψουν το βασίλειο των ξωτικών. Μπορεί να ένιωθαν και οι δύο τύψεις  για τη σχέση τους, μα η σχέση που είχαν αναπτύξει μεταξύ τους είχε ριζώσει με αποτέλεσμα να είναι αποφασισμένη για τη φυγή.
    »Δυστυχώς, ένα βράδυ πριν εγκαταλείψουν το βασίλειο βρέθηκαν αυτοπροσώπως μπροστά στο βασιλιά. Θρυλείται ότι ο ηγέτης των ξωτικών από το θυμό κοκκίνισε ολόκληρος, ενώ τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν μανιωδώς. Παράλληλα, οι φωνές του ακούστηκαν σε ολόκληρο τον Έσω Κόσμο.
      Η επόμενη μέρα ήταν τραγικότατη για το ζευγάρι. Η Λοστάλα κάηκε στην πυρά μαζί με το γιο τον γιο της. Ο Γκράηλ δεν θανατώθηκε, μα εξορίστηκε για πάντα από το βασίλειο το ξωτικό.
      Ο εικοσιπεντάχρονος τότε άνδρας κατέφυγε στο κοντινότερο μοναστήρι. Εκεί, πέρα από τις πολεμικές τέχνες που έμαθε προσπάθησε να συγχωρεθεί από το Δημιουργό για τα προβλήματα καθώς και για τους δύο θανάτους που είχε προκαλέσει. Σαν ιερέας μοναχός συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες κατά ληστών και λαών που εξανδραπόδιζαν όντα και διαγούμιζαν κατοικημένες εκτάσεις.
       Έτσι, τα χρόνια πέρναγαν γοργά. Τα βράδια συνήθως αδυνατούσε να κοιμηθεί εξαιτίας των εφιαλτών που στοίχειωναν τα όνειρα. Τις περισσότερες φορές άκουγε οιμωγές να βγαίνουν από το στόμα του γιου του. Συγχρόνως άκουγε τους ήχους της φωτιάς που έκαιγε την αγαπημένη του…….

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Η Φιλοσοφική λίθος κι άλλες ιστορίες


Aλχημεία ονομάστηκε η απόκρυφη τέχνη της μετατροπής μιας ουσίας σε μια άλλη. Πρωτοεμφανίστηκε στον αρχαίο κόσμο και συγκεκριμένα στην Αίγυπτο, με κύριο εκφραστή της τον ιερέα-βασιλιά Ερμή. Σήμερα θεωρούμε ότι τις αρχές της αλχημείας αποτελούσαν οι τεχνικές επεξεργασίας και χρωματισμού διαφόρων μετάλλων, οι οποίες φυλάσσονταν ως επτασφράγιστο μυστικό στα πανίσχυρα ιερατεία.

Οι φρούδες ελπίδες

Η αλχημεία ήταν μια τέχνη που αναπτύχθηκε κυρίως το Μεσαίωνα, η οποία προσπάθησε να βρει φάρμακο για όλες τις ασθένειες και τη "φιλοσοφική λίθο" που θα μετάτρεπε όλα τα μέταλλα σε χρυσό και όλες τις πέτρες σε πολύτιμους λίθους. Συχνά οι θεραπευτικές πρακτικές περιλάμβαναν χρήση υπερφυσικών και αποκρυφιστικών μεθόδων, όπως ο εξορκισμός, η μαγεία και η αστρολογία. Στη Δύση η αλχημεία διαδόθηκε ιδιαίτερα στη Μεσαιωνική Ευρώπη, όπου βασίστηκε στην πεποίθηση ότι ο χρυσός είναι το τέλειο μέταλλο, το οποίο μπορεί να προέλθει από τον εργαστηριακό μετασχηματισμό κάθε γνωστής στερεής ουσίας. 


Οι αλχημιστές επιχειρούσαν, ακόμη, να δημιουργήσουν τη Φιλοσοφική Λίθο, που εκτός από τη μεταμόρφωση των μετάλλων σε χρυσό, θα μπορούσε να χαρίσει την αιώνια ζωή.
Η αλχημεία εξελίχθηκε με την πάροδο των αιώνων σε ένα μείγμα ετερόκλητων πληροφοριών από την ελληνική φιλοσοφία, την αιγυπτιακή μαγεία, τις θρησκευτικές δοξασίες, καθώς και τη μυθολογία των λαών της ανατολικής Μεσογείου. Ένα από τα πιο ιερά βιβλία των αλχημιστών θεωρούνταν ότι είχε γραφεί από τον Αιγυπτιακό θεό Θωθ, που έγινε γνωστός και ως Ερμής ο Τρισμέγιστος.

Οι επιδιώξεις των αλχημιστών
Οι βασικοί στόχοι των αλχημιστών ήταν τρεις:
  1. Ο στόχος της μεταστοιχείωσης: να μετατρέψουν ευτελή μέταλλα, όπως ο χαλκός και ο μόλυβδος, σε πολύτιμα μέταλλα, όπως χρυσό και ασήμι

  2. Ο ιατρικός στόχος: να δημιουργήσουν ένα φίλτρο ή μια ουσία που να θεραπεύει όλες τις ασθένειες

  3. Ο υπερβατικός στόχος: να ανακαλύψουν το ελιξήριο της αθανασίας
Η αλχημεία δεν ήταν πραγματική επιστήμη, όπως είναι η σημερινή χημεία και επομένως δεν ήταν ικανή να εξηγήσει ή να ανιχνεύσει τις αιτίες των φυσικών φαινομένων και αντιδράσεων. Όλα αυτά οι αλχημιστές τα απέδιδαν στα κακά πνεύματα, γι' αυτό και συνήθως προσπαθούσαν να καλέσουν το σατανά ή τις μυστηριώδεις δυνάμεις της φύσης σε βοήθεια. Η αλχημεία, δηλαδή, σχετιζόταν πιο πολύ με τη μαγεία, παρά με την επιστήμη. Οι αλχημιστές, ακόμη, προσπαθούσαν να βρουν το ελιξήριο της μακροζωίας, την πανάκεια, που θα παρέτεινε τη φυσική φθορά του σώματος και έτσι ο θάνατος θα ερχόταν πολύ αργά. Επίσης, με τεχνικές συνήθως αποτρόπαιες, φιλοδοξούσαν να κατασκευάσουν στο εργαστήριο ένα μικρό ανθρώπινο πλάσμα, τον πρόγονο του Φρανκεστάιν, που ονομαζόταν "χομούνκουλους".

Η Φιλοσοφική Λίθος
Το ίδιο το ελιξίριο της μακροζωίας, σε στερεά κατάσταση, ήταν η φιλοσοφική λίθος που μπορούσε, αν την έβαζε κανείς μέσα σε κράμα λιωμένων μετάλλων, να τα μετατρέψει σε χρυσό ή ασήμι. Επίσης, η φιλοσοφική λίθος θεωρούνταν ότι μπορούσε να προσδώσει την πολυπόθητη αθανασία στους ανθρώπους. Η αλχημεία στηρίχτηκε στην πίστη ότι υπάρχουν τέσσερα βασικά στοιχεία (η φωτιά, ο αέρας, η γη και το νερό) και τρία αιθέρια συστατικά (το αλάτι, το θειάφι και ο υδράργυρος). Γύρω από αυτήν την αυθαίρετη δοξασία, δομήθηκαν μεγάλα συμβολικά και μεταφυσικά συστήματα πειραμάτων και ιδεών.

Η θηριακή
Την περίοδο που ανθούσε η αλχημεία, μια από τις βασικότερες επιδιώξεις όσων την εξασκούσαν, ήταν η ανακάλυψη ενός φαρμάκου που θα θεράπευε όλες τις ασθένειες. Η δύναμη των σκευασμάτων τους, θεωρούσαν ότι προέρχονταν τόσο από τη θεραπευτική δύναμη των μυστικών συστατικών, όσο και από το μυστικιστικό τελετουργικό της παρασκευής τους. Το γνωστότερο φαρμακευτικό σκεύασμα των αλχημιστών ήταν η ‘’θηριακή’’. Η θηριακή το Μεσαίωνα κατέληξε να περιέχει πάνω από εκατό συστατικά (από όπιο, μέχρι κρέας οχιάς) και χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο ως αντίδοτο, αλλά και για την αντιμετώπιση του πυρετού ή την προστασία από το "Μαύρο Θάνατο"(πανούκλα).

Τα ιδεογράμματα
Τα γραφικά σύμβολα στην αλχημεία ήταν γεωμετρικά σχήματα που συνδέονταν κατάλληλα, δίνοντας πολύπλοκες σειρές νοημάτων και συμβόλων, τα οποία οι αλχημιστές γνώριζαν μετά από ειδική διαδικασία μύησης. Τα ιδεογράμματα χρησιμοποιούνταν σε μεγάλη έκταση μεταξύ των αλχημιστών, ώστε να διατηρηθούν μυστικές οι συνταγές και οι τεχνικές τους. Το χρυσόμαλλο δέρας, μάλιστα, θεωρείται από ορισμένους ερευνητές ότι ήταν ένα κομμάτι δέρμα, πάνω στο οποίο ήταν γραμμένες αλχημικές συνταγές για την μετατροπή διαφόρων μετάλλων σε χρυσό. Τα τέσσερα θεμελιώδη ιδεογράμματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ο κύκλος, ο σταυρός, το τέλειο τρίγωνο και το τετράγωνο. Ο κύκλος συμβόλιζε τη Μονάδα (Μονάς) που αντιπροσώπευε τον αιθέρα, ο σταυρός τη Δυάδα (Δυάς) που αντιστοιχούσε στην ύλη, δηλαδή στο νερό και τη γη, το τρίγωνο την Τριάδα (Τριττύς) που εξέφραζε το χρόνο και το τετράγωνο την Τετράδα (Τετρακτύς), που αντιστοιχούσε στον πραγματικό χώρο, δηλαδή τον κόσμο.


Η συνεισφορά στη γνώση
Η αλχημεία, εκτός από τις Ευρωπαϊκές χώρες το Μεσαίωνα, γνώρισε τους προηγούμενους αιώνες ιδιαίτερη άνθηση στις Αραβικές χώρες, στην Κίνα και την Ινδία.Παρά το γεγονός ότι η αλχημεία αποτελούσε μια απόκρυφη και μυστικιστική τέχνη χωρίς απτά αποτελέσματα, δεν μπορεί να μην αναγνωριστεί η συμβολή ορισμένων μεμονωμένων αλχημιστών στην πρόοδο της γνώσης, όχι μόνο στον τομέα των εργαστηριακών πειραμάτων. Για παράδειγμα, ο Παράκελσος (1493-1541) εισήγαγε στην ιατρική την έννοια της νόσου, αφού απέρριπτε την ιδέα ότι η ασθένεια ήταν αποτέλεσμα δυσαρμονίας στο σώμα, όπως πίστευαν όλοι οι αλχημιστές της εποχής του. Ο Παράκελσος, δηλαδή, υποστήριζε ότι η νόσος είναι αποτέλεσμα άγνωστων εξωτερικών παραγόντων που επιδρούσαν στο σώμα και πρότεινε διάφορες χημικές ουσίες για την καταπολέμησή τους.
Παρ’ όλα αυτά, ορισμένες τεχνικές επεξεργασίες χημικών ουσιών, όπως η απόσταξη και η διαδικασία μετατροπής των υγρών σε αέρια, βασίζονται στις αρχές της αλχημείας. Οι άνθρωποι, πάντως, δεν έπαψαν να πιστεύουν σ' αυτή από τη μια στιγμή στην άλλη. Σταδιακά, με το πέρασμα των χρόνων, αναπτύχθηκε η σύγχρονη Χημεία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα, περίοδο κατά την οποία οι παλιές πεποιθήσεις εγκαταλείφθηκαν. Εκείνη την περίοδο, ο κόσμος άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ορισμένες τεχνικές των αλχημιστών ήταν αξιοποιήσιμες και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή φαρμάκων ή άλλων χρήσιμων ουσιών.

Η αλχημεία στον 21ο αιώνα
Οι αρχές της Αλχημείας, όσο και αν φαίνεται περίεργο, συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται σε ολόκληρο τον κόσμο από ορισμένους επιτήδειους, με σκοπό την εξαπάτηση αφελών ανθρώπων και την απόσπαση χρημάτων. Ένας από αυτούς, για παράδειγμα, ο Ρόμπιν Μέρφι, έχει συνενώσει και αναμείξει αρχές της αλχημείας, της ομοιοπαθητικής, της αστρολογίας και άλλων ανατολικών φιλοσοφιών, για να δημιουργήσει μια αυτοσχέδια θεωρία εναλλακτικής ιατρικής. Το Αλχημικό Ινστιτούτο υποστηρίζει ότι η λεγόμενη Αλχημική Υπνοθεραπεία μπορεί να θεραπεύσει πολλά προβλήματα υγείας, ενώ ο σύγχρονος αλχημιστής Τζον Ράιντ ισχυρίστηκε ότι η αναζήτηση της πανάκειας μπορεί να δώσει τις λύσεις που αναζητά ο άνθρωπος σε όλα τα επίπεδα.

Τα (ανύπαρκτα) αποτελέσματα της Αλχημείας
Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι με τη βοήθεια ορισμένων αλχημικών τεχνικών, εφευρέθηκαν νέοι μηχανισμοί, μέθοδοι, προϊόντα, αλλά και αναπτύχθηκαν συγκεκριμένες ιδέες και φιλοσοφίες. Για παράδειγμα, οι αποστακτήρες τελειοποιήθηκαν, ενώ το 10ο αιώνα παρασκευάστηκε το θειικό οξύ (βιτριόλι), μετά από συμπύκνωση χημικών ουσιών με τη χρήση ασβέστη. Οι αλχημιστές, μάλιστα, αν και ήταν από τους πρώτους που προσπάθησαν να οργανώσουν τις σκέψεις τους και να επινοήσουν πειράματα, δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν ποτέ επιστημονική μεθοδολογία, επειδή στηρίζονταν σε υπερβατικές και μεταφυσικές πεποιθήσεις.
Ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα της αλχημείας είναι ότι δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τον ασφυκτική επιρροή του υπερφυσικού, του μαγικού και της δεισιδαιμονίας. Πρακτικά, η αλχημεία δεν κατάφερε τίποτα από αυτά που πρέσβευε, σε καμιά περίοδο της μακραίωνης πορείας της. Οι αλχημιστές ποτέ δεν μεταστοιχείωσαν μέταλλα, ποτέ δεν βρήκαν την πανάκεια και ποτέ δεν ανακάλυψαν το ελιξήριο της νιότης, αφήνοντας στην ανθρώπινη ιστορία ένα συνονθύλευμα μυστικών συνταγών, που δοκιμάζονταν σε κακοφωτισμένα υπόγεια από εκστασιασμένους σκυφτούς και αχόρταγους ανθρωπάκους…

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Η αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο ή Γκράαλ


Από τον Κ. Διμελή





Υπήρξε ή όχι το Ιερό Γκράαλ ή αλλιώς το Άγιο Δισκοπότηρο; Ποιοι ήταν οι αναζητητές του την εποχή της ιπποσύνης; Το Άγιο Δισκοπότηρο ενέπνευσε πολλούς στην πορεία των αιώνων.
Ας προσπαθήσουμε να αποσυμβολίσουμε το Ιερό Κύπελλο και να κατανοήσουμε το βαθύτερο νόημά του, μέσα από μία σύντομη ιστορική διαδρομή.

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΓΚΡΑΑΛ
Μετά από τον θάνατο του Χριστού ο Ιωσήφ φυλακίστηκε προφανώς σε έναν τύμβο, όμοιο με εκείνο που χρησιμοποίησε για το σώμα του Ιησού. Αφημένος εκεί για να λιμοκτονήσει, επί αρκετά χρόνια τρεφόταν από τη μαγική δύναμη του Γκράαλ που του παρείχε τροφή και νερό κάθε πρωί με θαυματουργό τρόπο. Αργότερα - και σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου - ο Ιωσήφ ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία με την οικογένειά του και διάφορους συντρόφους του. Εγκαταστάθηκε στο Ύνυς Βίτριν (Γκλάστονμπερι), αλλά το δισκοπότηρο πήγε στο Κορμπένικ και στεγάστηκε σε ένα θαυματουργό κάστρο, που φυλασσόταν πάντα από τους Βασιλείς του Δισκοπότηρου, απόγονους της κόρης του Ιωσήφ Άννας ή Ενυγκέους και του συζύγου της Μπρονς.
Αιώνες αργότερα η τοποθεσία του Μεγάλου Κάστρου του Κορμπένικ ξεχάστηκε.
Στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου, όμως, υπήρχε η προφητεία ότι το Δισκοπότηρο θα ανακάλυπτε και πάλι ένας απόγονος του Αγ. Ιωσήφ. Αυτός ο συγκεκριμένος απόγονος ήταν και ο μόνος που θα μπορούσε να καθήσει στην Επικίνδυνη Θέση, στη Στρογγυλή Τράπεζα.
 Όταν ένα τέτοιο άτομο έφθασε με τη μορφή του Γκάλαχαντ, του γιου του Λάνσελοτ, μαζί με ένα θαυμαστό, αν και σύντομο, όραμα του ίδιου του δισκοπότηρου, άρχισε μια αναζήτηση για να βρεθεί το ιερότερο των λειψάνων. Μετά από πολλές περιπέτειες και πολλά χρόνια οι ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας διέσχισαν τη Μεγάλη Βρετανία από το ένα άκρο στο άλλο. Ο Πέρσιβαλ (Πέρεντυρ) ανάμεσά τους ήταν εκείνος που ανακάλυψε το κάστρο σε μια περιοχή τόσο άρρωστη όσο και ο πληγωμένος βασιλιάς της. Όταν φιλοξενήθηκε από αυτόν τον «Ψαρά» ή «Βασιλιά του Δισκοπότηρου» απέτυχε να ρωτήσει για το Γκράαλ και έφυγε με άδεια χέρια.
Ο Λάνσελοτ ήταν ο επόμενος που πλησίασε το Κορμπένικ, αλλά του απαγορεύτηκε η είσοδος γιατί ήταν μοιχός. Τελικά κατέφθασε ο Γκάλαχαντ που του επιτράπηκε να εισέλθει στο παρεκκλήσι και να ατενίσει το Δισκοπότηρο. Την ίδια στιγμή η ζωή του ολοκληρώθηκε, έφθασε στο μυστικό της τέλος και ο ίδιος μαζί με το δισκοπότηρο υψώθηκαν στον ουρανό.
Το Άγιο Δισκοπότηρο ονομάζεται αρχικά απλό κύπελλο στα έργα του Κρετιέν ντε Τρουά. Η λέξη προέρχεται πιθανώς από την αρχαία γαλλική λέξη γκραάλ που σημαίνει «πλατύ και ευρύχωρο πιάτο ή δίσκος». Αν και συνήθως σκεπτόμαστε το δισκοπότηρο ως κύπελλο, στις διαφορετικές εκδοχές του μύθου ή και σε διαφορετικούς μύθους περιγράφεται ως δίσκος, κέρας της Αμάλθειας, κέρας της αφθονίας ή ακόμα και βιβλίο ή λίθος.

TΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΓΚΡΑΑΛ
Δισκοπότηρο, μαγικός λέβητας, Σινδών, ομιλούσα λίθος ή βιβλίο. Όποια μορφή κι αν του προσδίδουν, όλοι συμφωνούν στο ότι το Γκράαλ είναι το σύμβολο της απόλυτης εξουσίας και γνώσης.
Οι ειδικοί είναι κάθετοι: το Γκράαλ είναι ένας σκοτεινός μύθος για τον οποίο δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα.
Μερικοί εμμένουν ότι πρόκειται για αντικείμενο, το ιερό δισκοπότηρο που κρατούσε ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο.
Άλλοι κάνουν λόγο για το κύπελλο στο οποίο ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, κρυφός μαθητής του Ιησού, συνέλεξε το αίμα Του όσο ψυχορραγούσε πάνω στο Σταυρό.
Κάποιοι άλλοι το ταυτίζουν με την Ιερά Σινδώνη και αρκετοί το βλέπουν ως σύμβολο ή ιερή γενιά.
Ακόμα και η τοποθεσία στην οποία έκρυψαν το θρυλικό Γκράαλ έχει ταυτιστεί κατά περιόδους με διάφορες περιοχές ανά τον κόσμο: από το Γκλαστόνμπερι της Αγγλίας και το Ρενέ λε Σατό της Γαλλίας μέχρι το Οκ Άϊλαντ των ΗΠΑ, τη Βαλένθια της Ισπανίας ή το Μπάρι της Ιταλίας.
Μέσα σ' αυτή τη θάλασσα των εικασιών, οι ειδικοί μελετητές αναζητούν μια σύμβαση και συνάγουν τρεις πιθανές προσεγγίσεις για το Γκράαλ.
Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν εκείνοι που το θεωρούν πολύτιμο αντικείμενο και το συνδέουν με τη μορφή του Χριστού, γι' αυτό αναζητούν την ακριβή τοποθεσία όπου φυλάσσεται.
Στη δεύτερη κατηγορία εκείνοι που το μελετούν ως σύμβολο και στην τρίτη εκείνοι που ερευνούν τις λογοτεχνικές ρίζες του μύθου.
Ο όρος Γκράαλ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη του 1190, έτος θανάτου του συγγραφέα Κρετιέν ντε Τρουά, ο οποίος άφησε ημιτελές το τελευταίο ιπποτικό του μυθιστόρημα Πάρσιφαλ.

Α) Απαστράπτον κύπελλο
Το βιβλίο εξιστορούσε την περιπέτεια ενός νέου που άφησε το σπίτι του για να γίνει ιππότης. Όταν έφτασε στον πύργο του βασιλιά Πεσκατόρε έλαβε μέρος σε μια τελετή, κατά τη διάρκεια της οποίας μια κοπέλα διέσχισε το δωμάτιο κρατώντας στο χέρι της ένα Γκράαλ που εξέπεμπε σπινθηροβόλο φως. Στη γλώσσα οΐλ, αρχαία διάλεκτος της Βόρειας Γαλλίας που απαντάται μόνο στα λογοτεχνικά κείμενα, Γκράαλ σημαίνει δοχείο, αγγείο.
Το γεγονός ότι το μυθιστόρημα ήταν το πρώτο στο οποίο γινόταν αναφορά στο Γκράαλ δε σημαίνει ότι ο Κρετιέν επινόησε το αρχέτυπο του δισκοπότηρου. Άλλωστε ο κελτικός πολι-τισμός βρίθει από διάφορους μύθους γύρω από θαυματουργά κύπελλα.
Ανάλογες ιστορίες συναντάμε και σε Oυαλικούς μύθους όπως σ' εκείνον με το λέβητα της θεάς Σέριντγουεν, μια μεγάλη χύτρα μέσα στην οποία παρασκεύαζε το μαγικό ελιξίριο της σοφίας. Αρκούσε να βουτήξει κάποιος το δάχτυλό του μέσα σ' αυτό το ματζούνι για να κατακτήσει τη γνώση.
Από τα μέσα του 12ου - 13ου αιώνα το Γκράαλ άρχισε να γράφεται με κεφαλαίο. Η λέξη διασώθηκε από τα κείμενα των Φραγκοκελτών και μετεξελίχθηκε σε κύριο όνομα.
Στα λατι-νικά υπήρχε το gradalis, ενώ στα μέσα του 12ου αιώνα έκαναν την εμφάνισή τους οι πα-ραλλαγές grazal και grasal. Έκτοτε το Ιερό Γκράαλ αποτελεί αντικείμενο μύθων, μελετών και ονείρων. Ωστόσο το περιεχόμενο των παραμυθιών δεν είναι αποκλειστικά προϊόν φαντασίας, καθώς εδράζονται σ' ένα σύνολο μύθων.
Γύρω στα 1200 το Γκράαλ ταυτίστηκε για πρώτη φορά με το κύπελλο που κρατούσε ο Ιησούς στο Μυστικό Δείπνο και στο οποίο αργότερα ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας συνέλεξε το αίμα Του από το Σταυρό.

Β) Η πέτρα που μιλάει
Γύρω στα 1210 ο Γερμανός Βόλφραμ φον Έσενμπαχ στο ποίημά του «Πάρσιφαλ» ταύτισε το Γκράαλ με μια ομιλούσα λίθο, ενώ αργότερα το Γκράαλ ταυτίστηκε με το ίδιο το βιβλίο.
Κάποιοι μελετητές συνδέουν το λατινικό όρο gradalis με το νεότερο ιταλικό graduale, το συναξάρι της Καθολικής Θείας Λειτουργίας, γι' αυτό και συνδέθηκε με το Βιβλίο της Σοφίας.
Οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι το Γκράαλ είναι ένα αντικείμενο που παίρνει διάφορες μορφές, παραμένοντας βασικά σύμβολο εξουσίας και γνώσης.
Αν το Γκράαλ υπάρχει στ' αλήθεια, πού βρίσκεται;
Θρυλείται ότι ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας το μετέφερε από την Ιερουσαλήμ στο Γκλαστόνμπερι της Αγγλίας, εκεί όπου ετάφη ο βασιλιάς Αρθούρος. Ωστόσο η πληροφορία είναι ανακριβής και τη διέδωσαν το 1191 οι μοναχοί του Γκλαστόνμπερι, όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε την εκκλησία τους. Ίσως οι καλόγεροι ήλπιζαν να την ξαναχτίσουν με τις εισφορές των προσκυνητών.
Σύμφωνα με άλλες διηγήσεις, το Γκράαλ βρήκαν Ναΐτες ιππότες ανάμεσα στα ερείπια του Ναού του Σολομώντος, στην Ιερουσαλήμ. Σήμερα φυλάσσεται μαζί με σπάνιους θησαυρούς σε μυστική αίθουσα του πύργου Γκιζόρ, στη Γαλλία.

Γ) Οι έρευνες των ναζί
Ακόμα και ο ναζιστής αρχαιολόγος Όττο Ραν ήταν βέβαιος ότι οι Ναΐτες είχαν μεταφέρει το Γκράαλ στη Γαλλία με σκοπό να το παραδώσουν στους Καθαρούς, αίρεση που καταδίωξε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο Ραν έπεισε τον Χάινριχ Χίμλερ, διοικητή των Ες Ες και οπαδό του αποκρυφισμού, να χρηματοδοτήσει τις έρευνες, αφού ήταν πεπεισμένος ότι είχαν κρύψει το Γκράαλ στον πύργο Μονσεγκύρ, τελευταίο οχυρό των Καθαρών. Τελικά μετά από αλλεπάλληλες ανασκαφές ο αρχαιολόγος έφυγε άπραγος.
Άλλος μύθος αφηγείται ότι οι Ναΐτες, στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από το βασιλιά της Γαλλίας, εγκαταστάθηκαν το 1307 στη Σκοτία. Λέγεται ότι συνήψαν φιλία με τον πρίγκιπα Ανρί Σεν Κλερ κι ότι τον βοήθησαν να χτίσει το παρεκκλήσιο Ρόσλιν, στο οποίο υπάρχουν εκατοντάδες σύμβολα των Ναϊτών και του Ιερού Γκράαλ. Κατόπιν έφυγαν για την Αμερική, όπου ίδρυσαν τη Νέα Ιερουσαλήμ, μακριά από την επιρροή του Ποντίφικα. Στο Οκ Άϊλαντ της Νέας Σκοτίας ανέσκαψαν το σημείο στο οποίο θεωρούσαν ότι οι Ναΐτες είχαν κρύψει το μυθικό θησαυρό, αλλά δε βρήκαν τίποτα.
Μια άλλη θεωρία θέλει τον Απόστολο Πέτρο να έχει μεταφέρει το δισκοπότηρο στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια των διωγμών λέγεται ότι ο Άγιος Λαυρέντιος το έστειλε στη Χουέσκα της Ισπανίας, όπου θεωρούσε ότι θα ήταν ασφαλές, κι ότι κατέληξε στη Βαλένθια το 1437. Στο παρεκκλήσιο Καπίγια ντελ Σάντο Κάλιθ της ισπανικής πόλης λατρεύουν μέχρι σήμερα ένα κύπελλο με πολύτιμους λίθους, το οποίο οι πιστοί θεωρούν ότι είναι το Ιερό Γκράαλ.

 Δ) Ιερή Σινδώνη
Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Λαυρεντίου στη Γένοβα το Γκράαλ ταυτίζεται με την Ιερή Λεκάνη από την Καισαρεία. Πρόκειται για οκταγωνική λεκάνη που έφεραν οι στρατιώτες που κατέλαβαν το 1101 την Καισαρεία. Αυτοί πίστευαν ότι ήταν ο πίναξ πάνω στον οποίο έπεσε η κεφαλή του Ιωάννη του Βαπτιστή.
Σύμφωνα με άλλους, η μυστικιστική μουσουλμανική οργάνωση των Σούφι παρέδωσε το Γκράαλ στον Φρειδερίκο Β', ο οποίος το έκρυψε σε μια μυστική αίθουσα του Καστέλ ντελ Μόντε, κοντά στην Άντρια, περιοχή της επαρχίας Απουλία στην Ιταλία. Εκεί, στην πύλη του καθεδρικού ναού του Σαν Νίκολα, που βρίσκεται στο Μπάρι, υπάρχει μια εικόνα του βασιλιά Αρθούρου που υποδεικνύει την κρύπτη.
Το Γκράαλ θα μπορούσε να φυλάσσεται και στο Τορίνο. Πιθανότατα το μετέφεραν εκεί μαζί με την Ιερά Σινδώνη οι Σταυροφόροι του Μεσαίωνα. Στο ναό της Μεγάλης Μητέρας του Θεού υπάρχει το Άγαλμα της Πίστης, που στο δεξί χέρι κρατά ένα ανοιχτό βιβλίο και στο αριστερό ένα δισκοπότηρο. Λέγεται ότι το άγαλμα κοιτά την κρύπτη του Γκράαλ.
Κάποιοι μελετητές ταυτίζουν το Γκράαλ με την Ιερά Σινδώνη και υποστηρίζουν ότι ο όρος προέρχεται από τις λέξεις greil ή greille, που παραπέμπουν στις ιταλικές griglia (εσχάρα) και grata (κιγκλίδωμα). Βάσει των παραπάνω θεωρούν ότι ο όρος αναφέρεται στο επίχρυσο προστατευτικό πλέγμα κάτω από το οποίο τοποθετήθηκε το ιερό σάβανο για να μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη.

Ε) Πορεία προς το θείο
Μετά από όλες αυτές τις αντικρουόμενες ερμηνείες εύλογα καταλήγει κάποιος στο συμπέρασμα ότι ίσως το Γκράαλ να μην υπήρξε ποτέ. Κάποιοι ιστορικοί αντιτείνουν ότι η παρουσία τόσων στοιχείων δεν αναιρεί το ότι κάποτε υπήρχε μια ενότητα μεταξύ τους. Άλλωστε η πραγματική δύναμη του Γκράαλ είναι ακριβώς ότι πρόκειται για ένα άδειο κύπελλο που ο καθένας μπορεί να γεμίσει αν επιστρατεύσει την πίστη του. Μπορεί επομένως να το μετατρέψει σε σύμβολο του στόχου που επιθυμεί να επιτύχει.
Η πλειοψηφία πάντως των ειδικών συμφωνεί στο ότι η έρευνα για το Γκράαλ συμβολίζει την πορεία προς την προσέγγιση ενός μυστηριώδους και υπερβατικού αντικειμένου που τελικά ταυτίζεται με τον ίδιο το Θεό.
 πηγή:astrolife.gr

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 36


       «Όλα τώρα αρχίζουν. Ο Έσω Κόσμος ποτέ δεν  ήταν καλύτερα. Το βασίλειο των ανθρώπων θα μπορέσει να κρατήσει την ισορροπία στον κόσμο», είπε η Νέξ κοιτώντας τον Κόλλοκαρ με επιμονή.
       «Μα, δεν κατάλαβες πως το βασίλειο του Βορρά είναι αυτό  που θα οδηγήσει στο χάος; Χωρίς την επιβλητική φιγούρα του Λύριου, ο Έσω Κόσμος θα εμβαπτίσει στο απόλυτο χάος», είπε ο πολεμιστής με εμφανή λύπη.
      «Τι εννοείς; Ο Λύριος είναι ο βασιλιάς στο Βορρά. Εκτός αν…..», η Νέξ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη φράση της, γιατί θυμήθηκε την απόφαση που είχε πάρει. Είχε αποφασίσει να αρραβωνιαστεί τον Ριχάρδο για να αποκτήσουν το θρυλικό Αιματοβαμμένο. Ο Λύριος της είχε πει πως θα πήγαινε να το καταστρέψει. Όσο έλειπε θα αναλάμβανε εκείνη την κυβέρνηση. Εκείνη όμως δεν βρισκόταν πια στα βασιλικά ανάκτορα. Μάλιστα, πριν χαθεί είχε αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό, άρα αυτός που κυβερνούσε το πλουσιότερο βασίλειο του Έσω Κόσμου ήταν ένας απατεώνας.
          Η συνειδητοποίηση της αλήθειας έκανε την πριγκίπισσα να νιώσει μια ατονία. Το χρώμα του δέρματος έγινε κάτασπρο. Τα χείλη της ξεράθηκαν. Είχε καταλάβει επιτέλους τον φαύλο κύκλο που είχε ξεκινήσει. Τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα ξέφευγαν από τον έλεγχο. Σύντομα πολύ πιθανόν θα συνέβαινε και ένας νέος πόλεμος.
        «Πρέπει να φύγω αμέσως από εδώ. Πρέπει να γυρίσω πίσω. Θα ξεσπάσει πόλεμος και δεν μπορούμε να κάνουνε τίποτα όσοι στεκόμαστε εδώ στάσιμοι. Πως θα φύγουμε από εδώ;», ρώτησε η Νέξ απελπισμένη.
       «Τι μπορείς να κάνεις εσύ; Κάτσε εδώ μπας και σωθούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι», απήντησε λυπημένα ο άνδρας.
      «Δεν καταλαβαίνεις; Εγώ είμαι η νόμιμη βασίλισσα. Είμαι η Νέξ, η κόρη του Λύριου»
        Η αποκάλυψη αυτή τάραξε τον άνδρα. Στο μελαγχολικό πρόσωπο εμφανίστηκε ένα μικρό χαμόγελο. Ίσως να πίστευε πως υπήρχε πια ένας λόγος ύπαρξης. Σηκώθηκε και πλησίασε την γυναίκα. Την αγκάλιασε.
       «Είναι ότι πιο υπέροχο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν φαντάστηκα πως είχα φιλοξενούμενη μια βασίλισσα. Ξέρεις όμως, δεν μπορούμε να φύγουμε από την οροσειρά Λόριφ όσο καραδοκεί ο Γραήλ. Θα πρέπει να του ξεφύγουμε κάπως, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο παλάτι. Λυπάμαι πραγματικά.»
       «Είναι δυνατόν να πείσουμε τον Γκραήλ να μας βοηθήσει;»
       «Δεν γνωρίζεις το θρύλο του δράκου;», ρώτησε ο Κόλλοκαρ με εμφανή τα σημάδια δυσπιστίας στο πρόσωπό του.
      «Ναι, γνωρίζω την ιστορία. Ό Γκραήλ αν δεν κάνω λάθος είναι ένας από τους τέσσερις αυτοκρατορικούς δράκους.
        Η ιστορία του ξεκινάει πολύ παλιά, όταν ακόμα δεν είχε μεταμορφωθεί σε δράκο. Στην ηλικία λοιπόν, των δεκατριών χρονών αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι του και να αναζητήσει τη τύχη του σ’ έναν κόσμο που δοκιμαζόταν από την ανέχεια και την παρακμή. Οι ξωτικοί τον δέχτηκαν γιατί αναγνώρισαν στο νεαρό προτερήματα πρωτόγνωρα για το ανθρώπινο γένος. Ο νεαρός ήταν ένας αδαμάντινος χαρακτήρας. Ακόμα και τα ξωτικά αδυνατούσαν να πιστέψουν πως κάποιος άνθρωπος είχε τόσα πολλά πλεονεκτήματα και σχεδόν κανένα μειονέκτημα. Όσο όμως πέρναγε ο καιρός ο διάβολος προσπαθούσε να τον διαβάλλει. Τελικά, ο Γκραήλ ένα πρωινό διέπραξε ένα τρομερό σφάλμα………   

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Το κουτί της Πανδώρας


΄                                    
Η Πανδώρα είναι μορφή της ελληνικής μυθολογίας, όπου αναφέρεται ως η πρώτη θνητή γυναίκα, αιτία όλων των δεινών κατά τον Ησίοδο και αντίστοιχη της βιβλικής Εύας. Ο μύθος της Πανδώρας, μητέρας όλων των γυναικών, αλλά ως αιτίας όλων των παθών, λόγω της περιέργειάς της, έχει κάνει το γύρο του κόσμου.
Συγκεκριμένα, από ανοησία, περιέργεια ή σκόπιμα, η Πανδώρα σύμφωνα με το μύθο αποδέσμευσε και σκόρπισε στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες σε ένα πιθάρι -το οποίο κατά λάθος καθιερώθηκε να αναφέρεται ως κουτί. Η αρνητική στάση του Ησίοδου και ο μισογυνισμός που εκδηλώνεται στα σχετικά κείμενά του -με την Πανδώρα πιθανόν ως αφορμή- αποδίδεται από ορισμένους ερευνητές και σε κατάλοιπα της μεταβατικής εποχής, από τη μητριαρχία στην πατριαρχία χωρίς φυσικά να αποκλείονται και άλλες λογικές ερμηνείες.

Σύμφωνα με την Θεογονία και τα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου που συντάχθηκαν γύρω στο 750 π.Χ. η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο κατά παραγγελία του Δία. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της προσέφεραν γενικά όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία. Για τον Ησίοδο πάντως η Πανδώρα ήταν το χειρότερο δώρο που μπορούσαν να κάνουν οι θεοί στον άνθρωπο.

Στη Θεογονία αναφέρει ότι "ο ευγενής γιος του Ιαπετού (ο Προμηθέας) έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό -το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς. Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό". Όπως περιγράφει ο Ησίοδος ήταν χάρμα οφθαλμών και έλαμπε με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες. "Από αυτήν" γράφει ο Ησίοδος, "κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια . Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει το θνητόν άνδρα.

Η εκδοχή του Αισώπου

Σύμφωνα με έναν μύθο του Αίσωπου, που χρονολογείται στον 6ο αιώνα, δηλαδή περίπου 200 χρόνια μετά την εποχή του Ησίοδου, ο Δίας είχε συγκεντρώσει όλα τα αγαθά σε ένα πιθάρι και το είχε κλείσει, αλλά το εμπιστεύθηκε σε ανθρώπινα χέρια. Ο άνθρωπος όμως δεν είχε αυτοέλεγχο και θέλοντας να δει τι περιείχε το πιθάρι, το άνοιξε. Ετσι όλα τα καλά που περιείχε πέταξαν αμέσως ξανά προς τον ουρανό και τους θεούς και στο πιθάρι απόμεινε μονάχα η ελπίδα.Σε αυτή την περίπτωση όμως το πιθάρι το ανοίγει άνδρας.

Η άποψη του Αισχύλου

Ο δραματουργός Αισχύλος, που έζησε περίπου 50 χρόνια μετά τον Αίσωπο και 250 χρόνια μετά τον Ησίοδο, είδε το ίδιο θέμα από άλλη σκοπιά στο έργο "Προμηθέας Δεσμώτης". Στον Αισχύλο η ελπίδα αντί να είναι κλεισμένη στο πιθάρι της Πανδώρας, αποτελεί στην πραγματικότητα το δώρο του Προμηθέα προς τους ανθρώπους. Στον στίχο 250 όταν ο χορός ρωτά τον Προμηθέα ποιο ήταν το αμάρτημα για το οποίο τιμωρείται, εκείνος απαντά:

"έκανα τους θνητούς να πάψουν να προβλέπουν το θάνατό τους ως μοιραίο"
"και τι φάρμακο βρήκες γι' αυτό;" ρωτά ο χορός
"τους έδωσα τυφλές ελπίδες" απαντά εκείνος
"σπουδαία λύση βρήκες" λέει ο χορός
"τους έδωσα και τη φωτιά" λέει ο Προμηθέας

Από το κείμενο δεν αποσαφηνιζεται αν ο Αισχύλος εννοεί πως ο Προμηθέας ήταν εκείνος που σφάλισε το πιθάρι της Πανδώρας και φύλαξε την ελπίδα για στερνό καταφύγιο του ανθρώπου ή αν εννοεί πως εκείνος ήταν η αιτία να δοθεί στους ανθρώπους το δώρο της ελπίδας. Τρίτη εκδοχή είναι να ειρωνεύεται και να εννοεί ότι εξαιτίας του οι άνθρωποι έχουν πια μόνο τυφλές ελπίδες και τίποτε άλλο. Τέλος, μπορεί να εννοεί ότι δίνοντας στον άνθρωπο τη φωτιά του έδωσε ουσιαστικά ελπίδες για καλύτερη ζωή.

Το θέμα της ελπίδας έχει εξεταστεί και από σύγχρονους ερευνητές που δεν θεωρούν σαφές ότι η ελπίδα ήταν όπλο ή μειονέκτημα, υποννοώντας ότι η ελπίδα αναστέλλει την κινητοποίηση και οδηγεί πιθανόν στην υποχώρηση και την ήττα. Αλλος προβληματισμός αφορά στις προθέσεις των κεντρικών μοχλών του μύθου. Αν ο Δίας ήθελε πραγματικά το κακό των ανθρώπων, γιατί φρόντισε στο πιθάρι με τα δεινά να υπάρχει και η Ελπίδα; Αυτό δειχνει ευσπλαχνία, ενώ ο Ησίοδος τον παρουσιάζει έξαλλο με τον Προμηθέα και την ανθρωπότητα.

Αν και ο μύθος έχει φτάσει με πολλές παραλλαγές στις μέρες μας, δεν είναι σαφές αν εξαρχής ο Δίας ήθελε να τιμωρήσει τους ανθρώπους με όσα αποδεσμεύτηκαν από το πιθάρι ή αν η τιμωρία ήταν αυτή καθαυτή η γυναίκα. Πολλοί παραβάλλουν μάλιστα το "κουτί της Πανδώρας" με το μήλο του Παράδεισου της Εύας, όμως στην ελληνική μυθολογία και φιλοσοφία προσάπτονται στο Δία, φθόνος και οργή και κακία. Επιπλέον ο Επιμηθέας δεν τιμωρείται οικτρά, αλλά αποκτά με την Πανδώρα μια κόρη, την Πύρρα, η οποία παντρεύεται τον ξάδελφό της Δευκαλίωνα, γιο του Προμηθέα, και γλιτώνουν από τον κατακλυσμό.Κατά μια άλλη εκδοχή η Πανδώρα ήταν κόρη του Δευκαλίωνα και γέννησε από τον Δία τον Γραικό.

Οι περισσότερες εκδοχές του μύθου παρουσιάζουν στην περιπτωση της Πανδώρας ότι το πιθάρι περιείχε τα δώρα του γάμου της και ότι της είχε δοθεί η εντολη να μην το ανοίξει. Ετσι το θέμα του ανοίγματος του πιθαριού παραπέπει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Η πιο λαϊκή εκδοχή ήθελε το πιθάρι "κακοπροαίρετο δώρο" ζηλόφθονων θεών που προσδοκούσαν να ανοίξει η Πανδώρα το το πώμα του ώστε να ξεχυθούν όλα τα δεινά στην ανθρωπότητα. Σε αυτή την περίπτωση η ενέργεια του Δία -σύμφωνα με τον Ησίοδο- να κρατήσει την ελπίδα μέσα στο πιθάρι, δεν είναι ευκολο να ερμηνευθεί: το έκανε σε μια ύστατη κινηση καλής πρόθεσης προς τους ανθρώπους ώστε να τους περισώσει έστω την ελπίδα ή το έκανε απεναντίας σε μια ύστατη κινηση αντεκδικησης, ώστε μέσα σε όλες τις δυστυχίες τους να μην έχουν ούτε καν την παρηγοριά της ελπίδας; Η απάντηση εξαρτάται από το αν θεωρεί κάποιος το "κουτί της Πανδώρας" φυλακή ή τόπο διαφύλαξης.

Ακόμα και στην Ελλάδα έχει καθιερωθεί η αναφορά στο "κουτί" και όχι στο πιθάρι της Πανδώρας. Η αιτία είναι η επανεισαγωγή της αρχαίας γραμματείας από το εξωτερικό και η καθιέρωση της λέξης "κουτί" σε όλες τις άλλες γλώσσες προτού οι Έλληνες προλάβουν να ασχοληθούν οι ίδιοι με το πρωτότυπο αρχαίο κείμενό τους. Συγκεκριμένα, ο Έρασμος μετάφρασε το έργο στα λατινικά και απέδωσε τον πίθο του Ησίοδου ως pyxis, που σημαίνει κυτίο ή κουτί. Η λέξη πυξίς υπήρχε και στα αρχαία ελληνικά και έμοιαζε ως σκεύος περισσότερο με τη σημερινή κατσαρόλα -έβαζαν μέσα σε αυτό τα κοσμήματά τους. Ο Ησίοδος όμως αναφέρει τη λέξη "πίθος", το πιθάρι. Από τη μετάφραση όμως του ΄Ερασμου ανατυπώθηκαν βιβλία με έργα του Ησιόδου στα αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά, που όλα τους απέδιδαν τη λατινική λέξη pyxis στη γλώσσα τους ως box, boite κ.λπ.

Από αυτό τον μύθο είναι γνωστή μέχρι σήμερα η φράση «Κουτί της Πανδώρας»: λέγεται ότι κάποιος «άνοιξε το Κουτί της Πανδώρας» όταν κάνει μια φαινομενικά ασήμαντη πράξη που μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 35


Γκραήλ, ο κυβερνήτης της Γης

           Η μυρωδιά του ψημένου άρτου ξύπνησε την καλλίγραμμη πριγκίπισσα. Τα γαλάζια μάτια της είχαν αποκτήσει ξανά εκείνο το έντονο γαλάζιο. Το δέρμα της είχε τσιτώσει. Ένιωθε επιτέλους ξεκούραστη. Η πληγή είχε κλείσει προς μεγάλη της ευχαρίστηση. Πλησίασε την μυρωδιά, καθώς ο οργανισμός της επιζητούσε τροφή.
           Δίπλα στη φωτιά, στη μέση ενός αυτοσχέδιου καθιστικού βρισκόταν ο Κόλλοκαρ. Τα έπιπλα είχαν κατασκευαστεί από πέτρα. Συγκεκριμένα είχαν σφυρηλατηθεί όλα με τόση προσοχή ώστε το θέαμα σε άφηνε άφωνο. Ο ίδιος καθόταν σε μια πολυθρόνα από μαύρη πέτρα, ενώ κοντά του υπήρχε ένα τραπεζάκι από ορείχαλκο. Πίσω του βρισκόταν ένα οβάλ γραφείο, αυτό είχε υλοποιηθεί από ξύλο καστανιάς. Στο βάθος μπορούσες να δεις μια ταμπέλα με την ένδειξη: «Σιδεράδικο». Παράλληλα, στο ταβάνι κρεμόταν μία λάμπα πετρελαίου. Τόσα χρόνια μονάχος σ’ αυτό το μέρος είχε κτίσει ένα ολόκληρο σπίτι κάτω από το χώμα.
           Ο ενθουσιασμός μου για το σπίτι του πολεμιστή με γέμισε με χαρούμενη διάθεση. Είχε κιόλας ξεχάσει τη χθεσινή μέρα και όλα εκείνα τα ευτράπελα γεγονότα. Το ορυμαγδό της μάχης ήταν μια ανάμνηση, ενώ ο Γκραήλ ένα γεγονός που ύστερα από χρόνια θα εξύψωνε στα μάτια των υπηκόων της την ίδια.
          «Πως άντεξες τόσα χρόνια εδώ κάτω μόνος σου;», ρώτησε η Νέξ με φανερό ενδιαφέρον στη φωνή της.
          Ο Κόλλοκαρ δεν γύρισε να κοιτάξει τη νεοεισερχόμενη στο δωμάτιο. Η εξάσκηση στα πεδία των μαχών είχε βελτιώσει στο έπακρον την ακοή του. Για την ακρίβεια ο χρόνος τον είχε μεταμορφώσει σ’ έναν επιδέξιο πολεμιστή που θα επιθυμούσαν όλοι οι ευγενείς να εντάξουν στο στρατό τους.
         «Εσύ πως άντεξες τόσα χρόνια στον πραγματικό κόσμο;», ρώτησε παραξενεμένος.
         Η ερώτηση του πολεμιστή έβαλε την γυναίκα σε σκέψεις. Τι εννοούσε άραγε; Πως ήταν δυνατόν η ζωή στην οροσειρά Λόριφ, η ζωή κάτω από τη γη να μπορούσε να συγκριθεί με τον επάνω κόσμο;
         «Τι εννοείς;», ρώτησε θορυβημένη.
        «Τι δεν κατάλαβες; Ποτέ δεν ενοχλήθηκες από όλη αυτή την παρακμή του κόσμου. Η διαφθορά, η μπαγαποντικά, η απάτη και η κακία κυριαρχούν στον επάνω κόσμο. Κάποτε πίστευα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, αλλά όλα αυτά άνηκαν στο παρελθόν. Τώρα, ζω εδώ κάτω από τη γη μέσα σ’ αυτά τα ξεχασμένα από όλους όρη. Εδώ, ο δυνατότερος επιβιώνει», είπε ο Κόλλοκαρ σκαλίζοντας τα κάρβουνα της φωτιάς.
         «Τι κερδίζεις αν ζεις εδώ κάτω;»
         «Τουλάχιστον δεν απογοητεύεσαι από τον κόσμο. Δεν υπάρχουν άτομα που σε μειώνουν. Δεν υπάρχουν άτομα που επιδιώκουν να σε οδηγήσουν σε δυσμένεια. Δεν υπάρχουν έριδες και  άσκοπες αιματοχυσίες», είπε ο κρατερός πολεμιστής και ένα δάκρυ έπεσε και χάθηκε μέσα στις φλόγες.
        «Εγώ, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Πριν από χρόνια ο Έσω Κόσμος βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής εξαιτίας του πολέμου των τεσσάρων βασιλείων. Εκείνη την εποχή κανένας δεν περίμενε να σωθεί ο κόσμος μας. Τελικά όμως σώθηκε και αποκτήσαμε μια πολύχρονη ειρήνη στην διάρκεια της οποίας υπήρξε απαράμιλλη άνθιση του πολιτισμού και αρμονική συμβίωση. Ακόμα και σήμερα στον Έσω Κόσμο βασιλεύει η γαλήνη», είπε η πριγκίπισσα με πάθος.
        «Δεν μυρίζεις τον αέρα; Δεν νιώθεις αυτή την καταστροφή που πλανιέται στην ατμόσφαιρα; Κάτι απερίγραπτο θα λάβει χώρα. Κάτι πρωτόγνωρο. Έρχεται καταιγίδα», ακούστηκε ψιθυριστά η φωνή του γενναίου άνδρα…….    

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Το τέρας του Λοχ Νες

Εδώ και περίπου 70 χρόνια η λίμνη του Λοχ Νες, βόρεια της Σκοτίας, κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό ή... ένα τουριστικό τρικ.
Ήδη, από τον 6ο αιώνα θρύλοι έκαναν λόγο για ένα τεράστιο θαλάσσιο θηλαστικό που κρυβόταν στα νερά. Οι πιο «μαζικές» μαρτυρίες, όμως, που υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός τέρατος, της «Νέσι», αρχίζουν τον Ιούλιο του 1933. Τότε, το αυτοκίνητο του ζεύγους Σπάισερ, που κινείτο σε δρόμο κοντά στη λίμνη, μόλις και κατάφερε να αποφύγει ένα μεγάλο, γλιστερό και με τεράστια ουρά ζώο, που εξαφανίστηκε στα λασπωμένα νερά.
Τα επόμενα χρόνια οι μαρτυρίες και οι υποθαλάσσιες φωτογραφίες, που παρουσιάζουν ένα καφεπράσινο ον, σαν τεράστιο φίδι, με δύο καμπούρες και μεγάλη ουρά, πληθαίνουν. Αυτές οι μαρτυρίες ανοίγουν το δρόμο σε λεπτομερείς επιστημονικές έρευνες. Τα αποτελέσματα των ερευνών, εκτός από τον εντοπισμό πολλών υποθαλάσσιων σπηλαίων, δεν απέδειξαν ούτε απέκλεισαν την ύπαρξη της «Νέσι».
Οι θεωρίες για το τι ακριβώς είναι η «Νέσι» ήταν πολλές, αλλά σύμφωνα με την πιο επικρατούσα, πρόκειται για ένα θαλάσσιο ερπετό -παρόμοιο με αυτά που εξαφανίστηκαν πριν 60 με 70 εκατομμύρια χρόνια- το οποίο απομονώθηκε στα νερά της λίμνης όταν αυτή έπαψε να συνδέεται με τη θάλασσα.
Η «Νέσι», πάντως, παραμένει ένας από τους πιο διαχρονικούς μύθους, αλλά ωσότου υπάρξει σαφής επιστημονική απόδειξη και καταγραφή της, η μορφή της θα συνεχίσει να «εμφανίζεται» σε μπλουζάκια, φλιτζάνια, τσάντες, κουκλάκια και ό,τι άλλο μπορεί να πωληθεί.




Παρά τους αιώνες αφηγήσεων, κανένα τέρας του Λοχ Νες και κανένα θαλάσσιο ερπετό δεν έχει βρεθεί ποτέ. Τον 17ο αιώνα όμως εμφανίστηκε το δείγμα ενός παράξενου πλάσματος με μακρύ λαιμό το οποίο θα μπορούσε να εξηγήσει από πού είχαν προέλθει όλοι αυτοί οι υδάτινοι μύθοι - αρκεί να μην είχε παραπέσει.

Στα τέλη του 17ου αιώνα ο βοτανολόγος Νεχεμάια Γκρου δημοσίευσε έναν κατάλογο παράδοξων πραγμάτων που βρίσκονταν στην κατοχή της Βασιλικής Εταιρείας στο Λονδίνο. Το βιβλίο, με τον τίτλο «Musaeum Regalis Societatis», περιλαμβάνει την πρώτη επιστημονική περιγραφή ενός τομαριού που ανήκε σε μια ασυνήθιστη φώκια. Ο συγγραφέας γράφει: «Το σημείο στο οποίο κυρίως διαφέρει είναι το μήκος του λαιμού• γιατί από την άκρη της μύτης ως τα μπροστινά του πόδια και από εκεί ως την ουρά του έχει το ίδιο μήκος».

Αντιθέτως ο λαιμός στις περισσότερες φώκιες έχει μόλις το μισό μήκος του κάτω μέρος του σώματός τους. Το 1751 η περιγραφή του Γκρου αναφέρθηκε από τον Τζέιμς Πάρσονς στο «Philosophical Transactions», την επιθεώρηση της Βασιλικής Εταιρείας. Ο Πάρσονς την είχε συμπεριλάβει στον κατάλογο των γνωστών ειδών που είχε συντάξει.

Εκτοτε κανείς δεν έχει δει το τομάρι, ούτε έχουν εμφανιστεί άλλα ανάλογα δείγματα. Θα μπορούσαν οι φώκιες με μακρύ λαιμό να έχουν πραγματικά υπάρξει; Η ιδέα εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά έχει πλέον περιοριστεί στην κρυπτοζωολογία, την αναζήτηση των θεωρούμενων μυθικών ειδών. Οι κρυπτοζωολόγοι υποστηρίζουν ότι πολλά μυθικά πλάσματα ήταν κάποτε υπαρκτά και, για να στηρίξουν το επιχείρημά τους, φέρνουν ως παράδειγμα τα κολοσσιαία καλαμάρια ή το βασιλικό τσιτάχ.



Τέρατα που καραδοκούν
Μεταξύ των μυθικών ειδών που έχουν αντέξει περισσότερο στον χρόνο είναι τα «θαλάσσια ερπετά». Το τέρας του Λοχ Νες αποτελεί ένα «στεριανό» παράδειγμα, οι περισσότερες αφηγήσεις όμως είναι θαλασσινές. Μια δημοφιλής ιδέα είναι ότι πρόκειται για πλεσιόσαυρους, θαλάσσια ερπετά με μακρύ λαιμό που είχαν ζήσει πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια. Η ιδέα όμως δεν μπορεί να σταθεί. Κατ' αρχήν τα προϊστορικά αυτά ζώα δεν μπορούσαν να σηκώσουν το κεφάλι τους στην «πόζα κύκνου» που αποδίδεται στη Νέσι. Και παρ' ότι άλλα πλάσματα που εθεωρείτο ότι έχουν εδώ και καιρό εξαφανιστεί έχουν βρεθεί να καραδοκούν σήμερα στους ωκεανούς - όπως το ψάρι κοιλάκανθος - είναι απίθανο ο πλεσιόσαυρος να απουσιάζει από τα ευρήματα απολιθωμάτων επί 65 εκατομμύρια χρόνια.

Το 1892 ο ολλανδός ζωολόγος Αντονι Κορνέλις Ούντεμανς είχε υποστηρίξει στο βιβλίο του «Το μεγάλο θαλάσσιο ερπετό» ότι τα τέρατα του είδους ήταν φώκιες με μακρύ λαιμό. Η ιδέα έτυχε παγερής υποδοχής, επανήλθε όμως το 1968 από τον κρυπτοζωολόγο Μπέρναρντ Χόιβελμανς στο βιβλίο του «Στο κατόπι των θαλάσσιων ερπετών».

Αν και η ύπαρξη μιας φώκιας με μακρύ λαιμό αποτελεί σήμερα στην καλύτερη περίπτωση εικασία, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις. Το 2009 ο Μάικλ Γούντλεϊ του Πανεπιστημίου Royal Holloway του Λονδίνου και οι συνάδελφοί του είχαν εκτιμήσει ότι ως και 15 είδη πτερυγιόποδων, της ομάδας στην οποία ανήκουν οι φώκιες και οι θαλάσσιοι ελέφαντες, ίσως να μην έχουν ανακαλυφθεί ακόμη.

Ο κ. Γούντλεϊ επισημαίνει επίσης ότι κανένα εν ζωή ζώο δεν έχει πάρει τη θέση του μακρυλαίμη πλεσιόσαυρου. Επίσης απολιθώματα από φώκιες του Μειόκαινου - ενός πιθανού προγόνου τους - έχουν αναλογικά πιο μακρύ λαιμό από τις σημερινές φώκιες.

Κανένα καινούργιο πτερυγιόποδο δεν έχει ανακαλυφθεί από το 1953. Αν λοιπόν εμφανιζόταν ένα νέο είδος το γεγονός θα ήταν σημαντικό. Η έλλειψη επιβεβαίωσης των αφηγήσεων υποδηλώνει ότι το είδος δεν θα χρειαζόταν να βγαίνει τόσο συχνά στην επιφάνεια όσο άλλες φώκιες για να αναπνεύσει ή να αναπαραχθεί. Φυσικά θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι απλώς δεν υπάρχει. Αν ωστόσο βρίσκαμε το τομάρι της φώκιας του Γκρου οι κρυπτοζωολόγοι θα ενθουσιάζονταν.

Νέες φωτογραφίες που υποστηρίζουν την ύπαρξη της Νέσι

 Το σόναρ του τουριστικού πλοίου του Μάρτιν Ατκινσον εντόπισε ένα πλάσμα σαν τεράστιο φίδι, μήκους 23 μέτρων περίπου και πλάτους 1,5 μέτρου, στον βυθό της λίμνης. Ο καπετάνιος δηλώνει πως έμεινε άφωνος στη θέα του ευρήματος αλλά και πολύ τρομαγμένος, ειδικά όταν διαπίστωσε πως το τέρας ακολουθούσε το πλοιάριό του για περισσότερα από δύο λεπτά.
Οι ειδικοί λένε πως το αποτύπωμα που εντόπισε το ραντάρ αποκλείεται να είναι ψάρι, φώκια ή κομμάτι ξύλου και ξεκαθαρίζουν ότι το πιο ισχυρό πειστήριο της υπόθεσης είναι το ότι το πλάσμα αυτό κινούταν, άρα ήταν κάτι το ζωντανό!

Ο 43χρονος κύριος Ατκινσον ακριβώς επειδή γνώριζε ότι ο ισχυρισμός του θα αμφισβητηθεί έντονα έβγαλε φωτογραφία με το κινητό του τηλέφωνο την οθόνη του σόναρ, η οποία μάλιστα του χάρισε το πρώτο βραβείο του Best Nessie Sighting of The Year Award!
«Η συσκευή που έχω στο πλοίο καταγράφει την κίνηση του βυθού κάθε τέταρτο του λεπτού και σιγά σιγά σχηματίζει την εικόνα των αντικειμένων που εντοπίζει. Οταν είδα το αντικείμενο να μεγαλώνει και να μεγαλώνει... σκέφτηκα: Τί στο διάολο! Και τράβηξα μια φωτογραφία με το κινητό μου. Δεν υπάρχει τίποτα τόσο μεγάλο στο Λοχ», δηλώνει ο καπετάνιος ο οποίος πλέον έχει αφιερώσει τη ζωή του στον εντοπισμό του τέρατος.
Κι ας λένε οι αμφισβητίες ότι αυτό που κατέγραψε ήταν εκατομμύρια μικροσκοπικά ψάρια που κατέβηκαν στον βυθό... για φαγητό και η επίμαχη φωτογραφία απλώς αποδεικνύει ότι η λίμνη είναι καθαρή!


 


iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/node/46912#ixzz27KQjjxpb

Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/30#ixzz27KPkIMsw

ΠΗΓΗ: tovima.gr