Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ- σελίδα 19


                       Το ετοιμόρροπο κτίριο έκανε την καρδιά της Νέξ να σκιρτήσει. Τα τερατόμορφα τέρατα που τους είχαν επιτεθεί πριν από ελάχιστα λεπτά σε συνδυασμό με την δυσάρεστη αίσθηση που άφηνε το πανδοχείο μπορούσες να καταλάβεις ότι η ευρύτερη περιοχή είχε εγκαταλειφθεί από το θεό. Ο χρόνος είχε προχωρήσει στοιχειώνοντας την οροσειρά του Λόριφ. Τα όρη είχαν γεμίσει πια με εξωπραγματικά τέρατα. Ίσως να είχε ανοίξει η πύλη του βασιλείου του Ερέβους και ο Κέρβερος μην μπορώντας να κρατήσει τις ψυχές και γενικότερα τους κολασμένους τους άφηνε να ξεφεύγουν. Θα έρχονταν στον Έσω Κόσμο και θα τρομοκρατούσαν τους ανθρώπους μέχρι εκείνοι να τρελαθούν τόσο από τον ωμό τρόμο ώστε να ποθούν διακαώς το θάνατό τους.
                        Μπορεί να φανεί παράξενο, μα κάτι παρόμοιο πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ο μέγας Μάγιστρος είχε  ανοίξει μια παρόμοια πύλη. Είχε επικαλεστεί δυνάμεις πέρα από κάθε φαντασία. Δυνάμεις του αποκρυφισμού και του σκοταδιού, για να κυριαρχήσει στα τέσσερα βασίλεια. Οι λαοί τότε ενώθηκαν για να κερδίσουν τον Μάγιστρο. Αυτή η επική μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού και του Κακού κράτησε χρόνια. Τελικά, ο ενωμένος στρατός των βασιλείων έδιωξε τον μέγα Μάγιστρο από τον πύργο του. Η πύλη για τον άλλο κόσμο έκλεισε. Όλα είχαν τελειώσει. Ο Έσω Κόσμος είχε σωθεί.
                      Μολαταύτα, οι σκοτεινές δυνάμεις σύμφωνα με τους προγόνους εξακολουθούσαν να προσπαθούν να κερδίσουν τα τέσσερα βασίλεια. Οι μηχανογραφίες είχαν πάψει, γιατί οι δυνάμεις του σκότους ήθελαν χρόνο για να εξυφάνουν το τέλειο εκείνο σχέδιο που θα οδηγούσε τον κόσμο στο χάος. Ο Λύριος και η κόρη του ήταν εκείνοι οι κρίκοι από την αλυσίδα που θα έπρεπε να σπάσουν, για να σκεπαστεί όλος ο Έσω Κόσμος από το απόλυτο χάος.
                      Το πανδοχείο του Γερόλυκου μπορεί να φάνταζε από μακριά παρατημένο. Οι φωνές όμως μαζί με τα χαχανητά των κοριτσιών που έβγαζαν το ψωμί τους σερβίροντας τους πελάτες και κάνοντας έρωτα μαζί τους ηχούσαν εκκωφαντικά.
                   Η Νέξ μπορεί να είχε δει ποτέ αυτό το κομμάτι του κόσμου της που ήταν εμβαπτισμένο στην ακολασία και την καταφρόνια, όμως όφειλε να ξεπεράσει αυτούς τους σκοπέλους και να επιστρέψει στο θρόνο της.
                     Η ξύλινη πόρτα του πανδοχείου έτριξε τόσο πολύ που η Νέξ, καθώς και όλο το άλλο πανδοχείο στράφηκε άμεσα προς τη πόρτα λόγω του ανατριχιάσματος που προξενήθηκε. Μόνο μια γυναίκα κοντά σε έναν γέρο δεν παραξενεύτηκε από τον ήχο. Ο γέρος άλλωστε ήταν πλούσιος. Καλή περίπτωση για να βγάλει αρκετά χρήματα για το υπόλοιπο της εβδομάδας.
                     Ο ξωτικός με το κασκέτο προχώρησε μπροστά με μεγαλοπρέπεια. Μάλλον, πρέπει να κατείχε περίοπτη θέση σε αυτό το κολαστήριο.
                    «Τζάκ, είναι για μένα αυτή», είπε ένας μεσήλικας με μαύρα λιγδιασμένα μαλλιά δείχνοντας την θεόπνευστη πριγκίπισσα το βασιλείου των ανθρώπων.
                  Ο ξωτικός κοίταξε τον Άντονι επιθετικά διευκρινίζοντας πως η κοπέλα συνοδευόταν από τον ίδιο. Η απάντηση του οδηγού έκανε τον μεσήλικα να καθίσει φρόνιμα στην καρέκλα του.
                  Κάθισαν σ’ ένα γωνιακό τραπέζι και παρήγγειλαν δύο μπύρες………..  
                   
Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης  

                       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου