Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 27


    Όρμησε πάνω στον Ασημόκαρδο βίαια. Ήθελε να τον πιάσει από το λαιμό και τραβώντας τον να τον οδηγήσει στην άβυσσο της κολάσεως. Είχε λησμονήσει όμως ότι ο αντίπαλός της δεν ήταν ένας κοινός άνθρωπος. Όπως είχα αναφέρει πρωτύτερα, ο άνδρας είχε πολεμήσει πάμπολλες φορές στο πλάι μεγάλων πολεμιστών και όχι μόνο.
    Ο πρώην ιππότης κατάλαβε σχετικά εύκολα ποιο ήταν το σχέδιο της Νέξ. Για κάποιο λόγο, τα μάτια της το είχαν φανερώσει με περισσή ευκολία. Πριν από χρόνια τον κατηγορούσαν πολλοί από το χωριό του ότι ήταν μεμψίμοιρος. Γι’ αυτό τους εγκατέλειψε, για να αποδείξει ότι είχε πια ανδρωθεί. Οι περιπέτειές του ήταν τόσες πολλές που με το πέρασμα του χρόνου είχε αρχίσει να τις ξεχνάει. Το θέμα της όλης υπόθεσης ήταν ότι μέσα από αυτές τις επικίνδυνες αποστολές είχε αποκτήσει εμπειρία στην μάχη και είχε μάθει να προβλέπει τις κινήσεις των εχθρών. Όσο πιο απλοϊκές ήταν τόσο ευκολότερα μπορούσε να τους οδηγήσει γρήγορα στην ήττα.
    Η πριγκίπισσα κατάφερε να φέρει το γυμνασμένο μπράτσο της γύρω από το λαιμό του Ασημόκαρδου. Κάτι δεν πήγαινε καλά όμως, ήταν αρκετά εύκολο. Ο άρρεν φαινόταν να δέχεται αδιαμαρτύρητα την μοίρα του.
    Ξάφνου, η Νέξ αναρωτήθηκε γιατί επιτιθόταν σ’ αυτό τον άνθρωπο. Τι είχε κάνει ακριβώς για να αξίζει να θανατωθεί; Οι σκέψεις της έκαναν να χαλαρώσει την λαβή της. Για κάποιο παράξενο λόγο πίστευε πως ο χαμός του κομματιού της καρδιάς είχαν εμφυτέψει μέσα της ένα δεύτερο σατανικό εγώ που προσπαθούσε απρόκλητα να προκαλέσει βία και να επιφέρει το θάνατο. Γνώριζε πως ο μέγας Εβλίς ήταν επικίνδυνος και καταχθόνιος, αλλά ποτέ της δεν φαντάστηκε πως αυτό το μικρό αντάλλαγμα θα είχε τέτοιο αντίκτυπο πάνω της. Το πνεύμα την είχε οδηγήσει περίτεχνα σ’ ένα παιχνίδι διαφθοράς. Δεν μπορούσε να καταλήξει εκεί όπου ήθελε εκείνος. Η ζωή άνηκε σ’ εκείνη. Ήταν η δική της ζωή, επομένως και δική της επιλογή.
     Άφησε τον φαινομενικό αντίπαλό της. Τον αγκάλιασε με ζέση και τον φίλησε στο μάγουλο. Δεν γνώριζε γιατί το έκανε αυτό. Ήταν απλά η στιγμή που την είχε συνεπάρει οδηγώντας την στο φιλί.
     Η αλλόκοτη αλλαγή της συμπεριφοράς της κοπέλας δεν τάραξε καθόλου τον πρώην ιππότη. Απλά, επιβεβαίωσε τις σκέψεις του. Η γυναίκα για να τους σώσει είχε μεταβεί στον κόσμο των πνευμάτων. Είχε κάνει μια συμφωνία όπως κι εκείνος πριν από κάποια χρόνια. Βέβαια, όπως κι ο ίδιος μάλλον δεν είχε ζυγίσει τις επιλογές της καλύτερα ή δεν είχε αντιληφθεί τη σημασία της συμφωνία, γιατί η απαίτηση των πνευμάτων φάνταζε πάντοτε στους ανθρώπους ασήμαντη. Αλήθεια, γιατί ξεχνούσαν όλοι ότι έκαναν συμφωνία με πλάσματα ανώτερα από τους ίδιους; Πρέπει να ήταν όλοι τους μωροί για να πιστεύουν πως είχαν ξεγελάσει τα πνεύματα. Τα πνεύματα υπήρχαν στον ουρανό από τότε που δημιουργήθηκε η πλάση. Πέρα από την αθανασία, είχαν γευτεί πλήθος συναισθημάτων με αποτέλεσμα να γνωρίζουν κάθε πτυχή του κόσμου. Τα πνεύματα άλλωστε χωρίζονταν κι αυτά σαν τους ανθρώπους. Μερικά είχαν διαφθαρεί κι άλλα παρέμεναν ακόμα ευγενικά και καλοκάγαθα.
      Τότε ήταν που ο Ασημόκαρδος θυμήθηκε πως δεν είχε πια άπλετο χρόνο. Ο κόσμος είχε προχωρήσει παραπέρα. Ήταν στην οροσειρά του Λόριφ, σ’ αυτό το καταραμένο μέρος όταν συλλογίστηκε πως ο χρόνος του σιγά-σιγά τελείωνε.
      Τα δυο του χέρια έσφιξαν την κόρη του Λύριου. Χρειαζόταν κι αυτός λίγη τρυφερότητα αυτή τη στιγμή…….

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου