Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 29


         Ο Λύριος έπιασε την Λέριαλ  από το μπράτσο και την οδήγησε σ’ ένα σοκάκι για να μιλήσουν με την ησυχία τους. Ο Ριχάρδος αρχικά θέλησε κι αυτός να συμμετάσχει στην συζήτηση, αλλά ο βασιλιάς τον έπεισε να συνεχίσει τους εορτασμούς, καθώς η συζήτηση αφορούσε καθαρά την οικογένεια. Ο αρραβωνιαστικός της Νέξ εγκατέλειψε τους δύο χαιρετώντας τους εγκάρδια.
        «Κόρη μου, όπως σου είχα πει την προηγούμενη μέρα, θα φύγω για να καταστρέψω τον Αιματοβαμμένο. Όσο καιρό λυπώ εσύ θα αναλάβεις την ηγεσία του βασιλείου. Θέλω να σου επιστήσω την προσοχή σχετικά με το ζήτημα της ασφάλειας των υπηκόων μας. Θα πρέπει να τους σέβεσαι και να μην τους τυραννάς, γιατί γνωρίζεις πως η ευημερία του βασιλείου μας οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στις σχέσεις εμπιστοσύνης που έχουμε αναπτύξει εδώ και καιρό με τους πολίτες. Δίνοντάς τους προστασία, ασφάλεια και ελπίδα καταφέραμε να τους οδηγούμε στις μάχες και να πολεμάνε με αυταπάρνηση υπέρ της πατρίδας. Τώρα, που έχουμε περίοδο ειρήνης και οι λεηλασίες έχουν εκθλίψει υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για αποσταθεροποίηση της γαλήνης, γιατί όλοι έχουν εφησυχάσει. Θα εμφανιστούν πάμπολλες εξυφάνσεις δολοπλοκιών κατά περιόδους. Εσύ, σαν βασίλισσα, οφείλεις  να τηρήσεις ουδέτερη στάση και να αφήσεις την δικαιοσύνη να λάμψει. Αν παρασυρθείς από την αλόγιστη εξουσία το παλάτι και όλο το οικοδόμημα που ονομάζεται Βόρειο Βασίλειο θα καταστραφεί.
          Η σημερινή μέρα είναι πολύ σημαντική για εμένα, γιατί πάντα ονειρευόμουνα με την μητέρα σου αυτήν την στιγμή που θα σου έδινα τα ηνία του βασιλείου. Ελπίζω να τα καταφέρεις. Σε αγαπάω πολύ κόρη μου», είπε ο Λύριος φιλώντας την Λέριαλ στο μέτωπο.
         «Μην ανησυχείς μπαμπά δεν θα σε απογοητεύσω», είπε η επαγγελματίας δολοφόνος που έμοιαζε με την μονάκριβη κόρη του βασιλιά εξαιτίας των μαγικών του μέγα Μάγιστρου.  
          Ανέβηκε στο περήφανο άτι του. Τοποθέτησε ευλαβικά το τρομερό σπαθί στη χρυσοποίκιλτη θήκη του και απηύθυνε για στερνή φορά το λόγο στην υποτιθέμενη κόρη του.
         «Να ξέρεις ότι το ταξίδι μου θα είναι μεγάλο, γεμάτο κινδύνους. Υπάρχει περίπτωση να μην επιστρέψω ζωντανός. Θέλω να θυμάσαι όλα όσα σου έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Όταν τα πράγματα γίνουν δύσκολα μπορεί να στραφείς πάντοτε σε κάποιον φίλο για μια συμβουλή. Ο Ασπρογένης είναι καλός φίλος και σύμβουλος. Αν πότε βρεθείς μπροστά σ’ ένα φοβερό δίλημμα, μην διστάσεις να τον συμβουλευτείς. Μπορεί ο χρόνος να έχει επηρεάσει τα λογικά του, αλλά μην ξεχνάς ότι ο χρόνος δίνει και σοφία. Επιπλέον, θα ήθελα να σου πω πως μέσα στο φόρεμά σου έκρυψα ένα γράμμα. Αν ποτέ με χρειαστείς διάβασέ το, νομίζω θα σε βοηθήσει. Αντίο κόρη μου. Είθε ο Δημιουργός να είναι πάντα μαζί σου», είπε ο κρατερός βασιλιάς με δάκρυα στα μάτια καθώς χανόταν στον ορίζοντα.
         «Αντίο πατέρα», φώναξε η Λέριαλ αφήνοντας κάποια δάκρυα να τρέξουν πάνω στο ψεύτικο πρόσωπο. Ο βασιλιάς των ανθρώπων είχε καταφέρει κάτι αδιανόητο. Είχε αγγίξει την ψυχή της δολοφόνου. Η Λέριαλ είχε νιώσει δέος, ανυπέρβλητό σεβασμό και συμπάθεια για τον άνδρα που κάλπαζε αρχοντικά στην άκρη του ορίζοντα. Ήταν βεβαία πως δεν θα τον ξανάβλεπε…….

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου