Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 30


            Η πεζοπορία μέσα στο σκοτάδι καθυστερούσε τη διαφυγή από τα όρη Λόριφ. Ο Ασημόκαρδος μαζί με την Νέξ όφειλαν να προσέχουν σε κάθε τους βήμα γιατί υπήρχε αφενός ο κίνδυνος της πτώσης στο άγνωστο και αφετέρου να ξυπνήσουν κάποια αρχέτυπη δύναμη που είχε παραμείνει τόσα χρόνια αθέατη στον Έσω Κόσμο. Παράλληλα, οι κραυγές που είχαν ακούσει όταν πολέμαγαν στο στάβλο εξακολουθούσαν να ακούγονται. Κάθε φορά που σταμάταγαν για να ξεκουραστούν εκείνες δυνάμωναν. Ήταν πιθανόν να κυνηγιούνται από κάποια αγέλη τερατόμορφων ζώων.
            Κατά τη διάρκεια της διαδρομής παρέμεναν σιωπηλοί. Θεωρούσαν πως ότι έπρεπε να είχε λεχθεί είχε ειπωθεί. Ίσως να τους είχε επηρεάσει αρνητικά η βαριά ατμόσφαιρα που επικρατούσε. Το φυσικό φως φανέρωνε ελάχιστα πράγματα, ενώ όσο δυνάμωνε το κρύο τόσο αυξανόταν η ομίχλη. Το κρύο πέρναγε με ευκολία τα ρούχα. Κρύωνε τη σάρκα. Εισχωρούσε βαθιά μέσα στο σώμα. Έφτανε μέχρι την καρδιά. Και οι δύο είχαν συνηθίσει το κρύο καθώς άνηκαν στο Βασίλειο του Βορρά που χαρακτηριζόταν για τους βαριούς χειμώνες και τα δροσερά καλοκαίρια.
             Η πριγκίπισσα είχε αρχίσει να τουρτουρίζει. Τα κουρελιασμένα ρούχα των πτωμάτων που φορούσε δεν κράταγαν αρκετή ζεστασιά. Ο άνδρας έψαχνε να βρει ένα καταφύγιο για τη νύχτα. Ούτε ο ίδιος θα άντεχε σε λίγο το κρύο. Έψαχνε μια σπηλιά ή τουλάχιστον ένα βαθούλωμα μέσα στα βράχια που θα χώραγε να καθίσουν και να ανάψουν μια ζεστή φωτιά για να ζεσταθούν. Ο άλικος φόντος που θα ενορχήστρωνε η φωτιά μπορεί να τους γέμιζε ελπίδα και να πυροδοτούσε συζητήσεις.
            «Θα ανάψουμε σε λίγο φωτιά», είπε ο Ασημόκαρδος αγκαλιάζοντας την πριγκίπισσα για να την ζεστάνει όσο μπορούσε.
            «Ελπίζω να μπορέσουμε να ανάψουμε γρήγορα, γιατί δεν πρόκειται να αντέξω πολύ ακόμα», είπε τρίβοντας τα χέρια της.
              Μπροστά τους ακούστηκαν βήματα. Κρύφτηκαν κολλώντας πάνω στην πέτρα. Οι σκιές θα τους κάλυπταν κάπως. Μια ογκώδης σιλουέτα έκανε την εμφάνισή της. Η κορμοστασιά του έδινε την αίσθηση ενός έντονα τραυματισμένου άνδρα. Ο όγκος του οφειλόταν στην ατσάλινη πανοπλία που φορούσε. Πέρα από το γεγονός ότι ήταν ιππότης, οι φίλοι μας διέκριναν κι ένα πριονωτό σπαθί που κρεμόταν από ένα σκοινί. Τραγική εικόνα για έναν ιππότη. Εικόνα παρακμής.
             «Πρέπει να τον βοηθήσουμε», είπε η Νέξ πηγαίνοντας προς τον ιππότη.
             «Μπορεί να είναι δαίμονας. Δεν θα το βοηθήσουμε», ψιθύρισε σφίγγοντας δυνατά το μπράτσο.
             «Εγώ θα πάω να δω ποιος είναι και εσύ θα παραμείνεις εδώ στις σκιές. Αν προσπαθήσει να μου επιτεθεί θα τον χτυπήσεις αιφνιδιαστικά», ψιθύρισε τραβώντας το μπράτσο της.
               Μολαταύτα, ο Ασημόκαρδος δεν φαινόταν διατεθειμένος να αφήσει την πριγκίπισσα. Φοβόταν βαθειά μέσα του πως αυτός ο φαινομενικός ιππότης μπορεί να ήταν ο δαίμονας που παραλίγο να τον σκοτώσει. Ακόμα και να είχε άδικο, δεν ενστερνιζόταν την άποψη της Νέξ να βοηθάνε κάθε άνθρωπο που έδειχνε να έχει τραυματιστεί. Όφειλαν να νοιαστούν και για τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ο καθένας έκανε σ’ αυτή τη ζωή τις δικές του επιλογές. Στο τέλος όλοι θα κρινόμασταν γι’ αυτές.
              Η Νέξ δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτό της. Ο πατέρας της είχε διδάξει την αλληλεγγύη.  Γύρισε προς τον Ασημόκαρδο. Μια λύση υπήρχε για να την αφήσει να βοηθήσει τον τραυματισμένο άνδρα. Τα κατακόκκινα σαρκώδη χείλη της άγγιξαν τα δικά του. Η μαγεία του φιλιού της γυναίκας έκαναν τον πρώην ιππότη να χαλαρώσει τη λαβή του. Εκείνη ξέφυγε.
             Τα γοργά της βήματα ακούστηκαν ολοκάθαρα. Ο τραυματισμένος άνδρας προσπάθησε να κρατήσει το πριονωτό σπαθί. Κατάρρευσε. Είχε καταναλώσει όλα τα αποθέματα του κορμιού……….   
         

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου