Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 31


             Η πριγκίπισσα στάθηκε από πάνω του. Αναγκάστηκε να σκύψει κοντά του για να μπορέσει να δει εναργέστερα τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Ο Άνδρας ήταν σωματώδης. Ο αλυσιδωτός του θώρακας είχε αρκετές τρύπες. Σε μερικές υπήρχε έντονα το χρώμα του αίματος. Επιπλέον, το πριονωτό σπαθί δεν ήταν πια κοφτερό. Σε μερικά σημεία είχε σπάσει κιόλας. Φαινόταν πεθαμένος. Τα βλέφαρα είχαν κλείσει, ενώ δεν ανέπνεε.
           «Είσαι καλά;», ρώτησε η Νέξ ελπίζοντας να πάρει μια απάντηση.
           Ο αιμόφυρτος άνδρας άνοιξε τα χείλη του. Προσπάθησε να μιλήσει. Κάποιες ιαχές πόνου ακούστηκαν μονάχα. Άνοιξε για λίγο και τα μάτια, μα σχεδόν αμέσως τα έκλεισε ξανά. Απ’ ότι φαινόταν, δεν του είχε απομείνει αρκετός χρόνος ζωής.
           Ο Ασημόκαρδος βγήκε από την κρυψώνα του. Ο τύπος δεν φαινόταν ικανός να προκαλέσει φασαρίες. Ήταν απλά ένας δύσμοιρος άνθρωπος που είχε χάσει τη μάχη με τη ζωή ή τουλάχιστον θα την έχανε σε λίγο. Έσκυψε. Έπιασε στοργικά τον άνδρα από το κεφάλι. Του ψιθύρισε κάτι που η Νέξ δεν άκουσε.
           «Τρέξτε να σωθείτε», είπε ο άνδρας αφήνοντας την τελευταία του πνοή.
           Το κεφάλι έπεσε στο δρόμο με πάταγο. Οι κόρες των ματιών έχασαν τη ζωντάνια τους. Η καρδιά σταμάτησε να τροφοδοτεί με ζωή το σώμα. Λίγο αίμα έσταξε από τη μύτη του πεθαμένου. Είχε αφήσει τον κόσμο για έναν καλύτερο.
           Ο Ασημόκαρδος χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του άρχισε να ψάχνει το πτώμα. Ήθελε να βρει κάποια στοιχεία που να αποδείκνυαν τα αίτια της κατάντιας του ιππότη. Συνήθως κράταγαν πάνω τους ένα σημειωματάριο, αυτό ήλπιζε να βρει. Εκεί λογικά θα είχε καταγράψει όλα τα αλλόκοτα περιστατικά που είχαν λάβει χώρα. Μπορεί να έβρισκαν και λεπτομέρειες για μάχες που είχαν ενορχηστρώσει.
           Η Πριγκίπισσα δεν τόλμησε να βοηθήσει τον σύντροφό της. Γνώριζε πολύ καλά πως οι ζωντανοί όφειλαν να δείχνουν σεβασμό στους πεθαμένους ακόμη κι αν δεν τους είχαν γνωρίσει, διαφορετικά τα πνεύματα θα οργίζοντας και θα φρόντιζαν να τιμωρήσουν τους παραβάτες των ιερών κανόνων. Έτσι, για να μην αφυπνίσουν την οργή των παραφυσικών όντων έκλεισε τα βλέφαρα του άνδρα και αρχίνησε να πλένει κάπως τα τραύματά του.
           Είχε κόψει το ένα μανίκι της μπλούζας και βρέχοντάς το με το σάλιο της ήλπιζε κάπως να καθαρίσει το γεμάτο βρωμιά κορμί. Πρώτα θα καθάριζε το πρόσωπο γιατί η βρωμιά εκεί ήταν ελάχιστη. Καθαρίζοντας λοιπόν τον πεθαμένο παρατήρησε ότι στο μέτωπο είχαν χαραχθεί κάποια ρουνικά σύμβολα. Χωρίς φως όμως δεν μπορούσε να τα διαβάσει παρά τα διάφορα τεχνάσματα που εφήρμοσε.
          «Στο μέτωπό του έχουν χαραχθεί ρουνικά. Δεν μπορώ να τα διαβάσω μέσα στο σκοτάδι», είπε η πριγκίπισσα ψιθυριστά.
          «Δεν θα χρειαστεί να διαβάσεις τα ρουνικά στο μέτωπο, γιατί θα βρω αργά ή γρήγορα το σημειωματάριο του ιππότη. Σε αυτό θα υπάρχουν όλες οι πληροφορίες σχετικά με τον ίδιο», είπε ο Ασημόκαρδος χωρίς να δώσει την παραμικρή σημασία στην Νέξ.
           Κι όμως, βαθειά μέσα της πίστευε πως τα ρουνικά είχαν εξαιρετική σημασία. Πρέπει να φανέρωναν κάτι καταχθόνιο, γιατί τις φαινόταν πως αντίστοιχα σύμβολα είχε αντικρίσει μονάχα σε αρχαίους θρύλους.
          «Εδώ είναι», είπε φωναχτά ο πρώην ιππότης.
           Η Νέξ τον κοίαξε απειλητικά. Είχε καταφέρει να προδώσει τη θέση τους στον εχθρό. Οι κραυγές που ακούγονταν τόση ώρα είχαν πάψει πια. Αυτό την έκανε να χαρεί γιατί πίστεψε πως είχαν σταματήσει την καταδίωξη.
          Ωστόσο, όποιος γνώριζε καλά την οροσειρά του Λόριφ ήξερε ότι τα τέρατα που κατοικούσαν σ’ αυτή σταματούσαν το κυνήγι μονάχα αν ο εχθρός είχε εισχωρήσει στην περιοχή ενός άλλου τέρατος ή αν βρίσκονταν κοντά στο θύμα. Ο χρόνος θα φανέρωνε την πικρή πραγματικότητα……….

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου