Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 35


Γκραήλ, ο κυβερνήτης της Γης

           Η μυρωδιά του ψημένου άρτου ξύπνησε την καλλίγραμμη πριγκίπισσα. Τα γαλάζια μάτια της είχαν αποκτήσει ξανά εκείνο το έντονο γαλάζιο. Το δέρμα της είχε τσιτώσει. Ένιωθε επιτέλους ξεκούραστη. Η πληγή είχε κλείσει προς μεγάλη της ευχαρίστηση. Πλησίασε την μυρωδιά, καθώς ο οργανισμός της επιζητούσε τροφή.
           Δίπλα στη φωτιά, στη μέση ενός αυτοσχέδιου καθιστικού βρισκόταν ο Κόλλοκαρ. Τα έπιπλα είχαν κατασκευαστεί από πέτρα. Συγκεκριμένα είχαν σφυρηλατηθεί όλα με τόση προσοχή ώστε το θέαμα σε άφηνε άφωνο. Ο ίδιος καθόταν σε μια πολυθρόνα από μαύρη πέτρα, ενώ κοντά του υπήρχε ένα τραπεζάκι από ορείχαλκο. Πίσω του βρισκόταν ένα οβάλ γραφείο, αυτό είχε υλοποιηθεί από ξύλο καστανιάς. Στο βάθος μπορούσες να δεις μια ταμπέλα με την ένδειξη: «Σιδεράδικο». Παράλληλα, στο ταβάνι κρεμόταν μία λάμπα πετρελαίου. Τόσα χρόνια μονάχος σ’ αυτό το μέρος είχε κτίσει ένα ολόκληρο σπίτι κάτω από το χώμα.
           Ο ενθουσιασμός μου για το σπίτι του πολεμιστή με γέμισε με χαρούμενη διάθεση. Είχε κιόλας ξεχάσει τη χθεσινή μέρα και όλα εκείνα τα ευτράπελα γεγονότα. Το ορυμαγδό της μάχης ήταν μια ανάμνηση, ενώ ο Γκραήλ ένα γεγονός που ύστερα από χρόνια θα εξύψωνε στα μάτια των υπηκόων της την ίδια.
          «Πως άντεξες τόσα χρόνια εδώ κάτω μόνος σου;», ρώτησε η Νέξ με φανερό ενδιαφέρον στη φωνή της.
          Ο Κόλλοκαρ δεν γύρισε να κοιτάξει τη νεοεισερχόμενη στο δωμάτιο. Η εξάσκηση στα πεδία των μαχών είχε βελτιώσει στο έπακρον την ακοή του. Για την ακρίβεια ο χρόνος τον είχε μεταμορφώσει σ’ έναν επιδέξιο πολεμιστή που θα επιθυμούσαν όλοι οι ευγενείς να εντάξουν στο στρατό τους.
         «Εσύ πως άντεξες τόσα χρόνια στον πραγματικό κόσμο;», ρώτησε παραξενεμένος.
         Η ερώτηση του πολεμιστή έβαλε την γυναίκα σε σκέψεις. Τι εννοούσε άραγε; Πως ήταν δυνατόν η ζωή στην οροσειρά Λόριφ, η ζωή κάτω από τη γη να μπορούσε να συγκριθεί με τον επάνω κόσμο;
         «Τι εννοείς;», ρώτησε θορυβημένη.
        «Τι δεν κατάλαβες; Ποτέ δεν ενοχλήθηκες από όλη αυτή την παρακμή του κόσμου. Η διαφθορά, η μπαγαποντικά, η απάτη και η κακία κυριαρχούν στον επάνω κόσμο. Κάποτε πίστευα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, αλλά όλα αυτά άνηκαν στο παρελθόν. Τώρα, ζω εδώ κάτω από τη γη μέσα σ’ αυτά τα ξεχασμένα από όλους όρη. Εδώ, ο δυνατότερος επιβιώνει», είπε ο Κόλλοκαρ σκαλίζοντας τα κάρβουνα της φωτιάς.
         «Τι κερδίζεις αν ζεις εδώ κάτω;»
         «Τουλάχιστον δεν απογοητεύεσαι από τον κόσμο. Δεν υπάρχουν άτομα που σε μειώνουν. Δεν υπάρχουν άτομα που επιδιώκουν να σε οδηγήσουν σε δυσμένεια. Δεν υπάρχουν έριδες και  άσκοπες αιματοχυσίες», είπε ο κρατερός πολεμιστής και ένα δάκρυ έπεσε και χάθηκε μέσα στις φλόγες.
        «Εγώ, πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Πριν από χρόνια ο Έσω Κόσμος βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής εξαιτίας του πολέμου των τεσσάρων βασιλείων. Εκείνη την εποχή κανένας δεν περίμενε να σωθεί ο κόσμος μας. Τελικά όμως σώθηκε και αποκτήσαμε μια πολύχρονη ειρήνη στην διάρκεια της οποίας υπήρξε απαράμιλλη άνθιση του πολιτισμού και αρμονική συμβίωση. Ακόμα και σήμερα στον Έσω Κόσμο βασιλεύει η γαλήνη», είπε η πριγκίπισσα με πάθος.
        «Δεν μυρίζεις τον αέρα; Δεν νιώθεις αυτή την καταστροφή που πλανιέται στην ατμόσφαιρα; Κάτι απερίγραπτο θα λάβει χώρα. Κάτι πρωτόγνωρο. Έρχεται καταιγίδα», ακούστηκε ψιθυριστά η φωνή του γενναίου άνδρα…….    

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου