Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 36


       «Όλα τώρα αρχίζουν. Ο Έσω Κόσμος ποτέ δεν  ήταν καλύτερα. Το βασίλειο των ανθρώπων θα μπορέσει να κρατήσει την ισορροπία στον κόσμο», είπε η Νέξ κοιτώντας τον Κόλλοκαρ με επιμονή.
       «Μα, δεν κατάλαβες πως το βασίλειο του Βορρά είναι αυτό  που θα οδηγήσει στο χάος; Χωρίς την επιβλητική φιγούρα του Λύριου, ο Έσω Κόσμος θα εμβαπτίσει στο απόλυτο χάος», είπε ο πολεμιστής με εμφανή λύπη.
      «Τι εννοείς; Ο Λύριος είναι ο βασιλιάς στο Βορρά. Εκτός αν…..», η Νέξ δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τη φράση της, γιατί θυμήθηκε την απόφαση που είχε πάρει. Είχε αποφασίσει να αρραβωνιαστεί τον Ριχάρδο για να αποκτήσουν το θρυλικό Αιματοβαμμένο. Ο Λύριος της είχε πει πως θα πήγαινε να το καταστρέψει. Όσο έλειπε θα αναλάμβανε εκείνη την κυβέρνηση. Εκείνη όμως δεν βρισκόταν πια στα βασιλικά ανάκτορα. Μάλιστα, πριν χαθεί είχε αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό, άρα αυτός που κυβερνούσε το πλουσιότερο βασίλειο του Έσω Κόσμου ήταν ένας απατεώνας.
          Η συνειδητοποίηση της αλήθειας έκανε την πριγκίπισσα να νιώσει μια ατονία. Το χρώμα του δέρματος έγινε κάτασπρο. Τα χείλη της ξεράθηκαν. Είχε καταλάβει επιτέλους τον φαύλο κύκλο που είχε ξεκινήσει. Τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα ξέφευγαν από τον έλεγχο. Σύντομα πολύ πιθανόν θα συνέβαινε και ένας νέος πόλεμος.
        «Πρέπει να φύγω αμέσως από εδώ. Πρέπει να γυρίσω πίσω. Θα ξεσπάσει πόλεμος και δεν μπορούμε να κάνουνε τίποτα όσοι στεκόμαστε εδώ στάσιμοι. Πως θα φύγουμε από εδώ;», ρώτησε η Νέξ απελπισμένη.
       «Τι μπορείς να κάνεις εσύ; Κάτσε εδώ μπας και σωθούμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι», απήντησε λυπημένα ο άνδρας.
      «Δεν καταλαβαίνεις; Εγώ είμαι η νόμιμη βασίλισσα. Είμαι η Νέξ, η κόρη του Λύριου»
        Η αποκάλυψη αυτή τάραξε τον άνδρα. Στο μελαγχολικό πρόσωπο εμφανίστηκε ένα μικρό χαμόγελο. Ίσως να πίστευε πως υπήρχε πια ένας λόγος ύπαρξης. Σηκώθηκε και πλησίασε την γυναίκα. Την αγκάλιασε.
       «Είναι ότι πιο υπέροχο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν φαντάστηκα πως είχα φιλοξενούμενη μια βασίλισσα. Ξέρεις όμως, δεν μπορούμε να φύγουμε από την οροσειρά Λόριφ όσο καραδοκεί ο Γραήλ. Θα πρέπει να του ξεφύγουμε κάπως, διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο παλάτι. Λυπάμαι πραγματικά.»
       «Είναι δυνατόν να πείσουμε τον Γκραήλ να μας βοηθήσει;»
       «Δεν γνωρίζεις το θρύλο του δράκου;», ρώτησε ο Κόλλοκαρ με εμφανή τα σημάδια δυσπιστίας στο πρόσωπό του.
      «Ναι, γνωρίζω την ιστορία. Ό Γκραήλ αν δεν κάνω λάθος είναι ένας από τους τέσσερις αυτοκρατορικούς δράκους.
        Η ιστορία του ξεκινάει πολύ παλιά, όταν ακόμα δεν είχε μεταμορφωθεί σε δράκο. Στην ηλικία λοιπόν, των δεκατριών χρονών αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι του και να αναζητήσει τη τύχη του σ’ έναν κόσμο που δοκιμαζόταν από την ανέχεια και την παρακμή. Οι ξωτικοί τον δέχτηκαν γιατί αναγνώρισαν στο νεαρό προτερήματα πρωτόγνωρα για το ανθρώπινο γένος. Ο νεαρός ήταν ένας αδαμάντινος χαρακτήρας. Ακόμα και τα ξωτικά αδυνατούσαν να πιστέψουν πως κάποιος άνθρωπος είχε τόσα πολλά πλεονεκτήματα και σχεδόν κανένα μειονέκτημα. Όσο όμως πέρναγε ο καιρός ο διάβολος προσπαθούσε να τον διαβάλλει. Τελικά, ο Γκραήλ ένα πρωινό διέπραξε ένα τρομερό σφάλμα………   

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου