Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 33


        Ο από μηχανής θεός ζήτησε από την Νέξ να διαβάσει τα απομνημονεύματα του νεκρού στρατιώτη. Για κάποιο λόγο πίστευε πως είχαν καταγραφεί σημαντικά γεγονότα πάνω στο λευκό χαρτί. Στα μάτια του είχε ζωγραφιστεί μια ελπίδα για κάτι καλύτερο. Φαίνεται πως κι αυτός είχε χαθεί μέσα στα δαιδαλώδη όρη της οροσειράς Λόριφ. Όλοι χάνονταν σε αυτό το μέρος του Έσω Κόσμου, ακόμα και άνθρωποι σαν τον Κόλλοκαρ τον γενναίο πολεμιστή.
         Η Νέξ ξαφνιάστηκε με την απαίτηση του άνδρα. Δεν τους είχε συστηθεί καν και απαιτούσε να ακούσει την ιστορία του νεκρού ιππότη. Τους είχε σώσει τη ζωή, αλλά δεν μπορούσε να ανεχτεί από κανέναν να τη διατάζει. Άλλωστε, διάβολε αυτή ήταν η μελλοντική βασίλισσα του κρατερότερου βασιλείου αυτού του κόσμου. Όφειλαν να την σέβονται. Πύρωσε κι ετοιμάστηκε να απαντήσει στο ξένο μ’ ένα βιτριολικό σχόλιο που θα τον έκανε να συμμορφωθεί κάπως. Ωστόσο, πρυτάνευσε η λογική και ικανοποίησε με βαριά καρδιά την απαίτηση του σωτήρα τους.
       «Δέκα σελίδες έχει το σημειωματάριο», ανακοίνωσε η Νέξ σοβαρά.     
       Ξάφνου, ο Κόλλοκαρ απαίτησε να σωπάσει. Είχε τεντώσει τα αυτιά του. Προσπαθούσε να ακούσει κάποιον ήχο από μακριά. Η γυναίκα σώπασε για να μην εμποδίσει τον μυστήριο τύπο.
       «Πάμε να φύγουμε», είπε εκείνος καθώς τραβούσε με τα ρωμαλέα του μπράτσα τους δυο.
       «Που πάμε;», ρώτησε ο Ασημόκαρδος εμφανώς ενοχλημένος με την αρχολιπαρία του σωτήρα.
       «Σ’ ένα ασφαλές σημείο ώστε να μην μας βρει. Αν μας βρει είμαστε χαμένοι. Τόσα χρόνια ζω σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου και σε διαβεβαιώνω πως ποτέ μου δεν κατάφερα να τον αντιμετωπίσω. Η δύναμή του είναι απαράμιλλη όπως και η οξύνοια του νου. Έχει την ικανότητα να προβλέπει τις κινήσεις του αντιπάλου. Βρίσκεται κάθε φορά ένα βήμα μπροστά μου. Όσες φορές και να τον έχω χτυπήσει θανατηφόρα, το δέρμα του δεν τραυματίζεται. Ο θρύλος λέει πως το δέρμα του έχει κατασκευαστεί από τον ίδιο τον Δημιουργό με διαμάντια. Όπως καταλαβαίνετε δεν γίνεται να τρυπήσει ένα διαμάντι. Οπότε, τόσα χρόνια προσπαθώ να τον αποφύγω. Κάθε φορά που τον αφουγκράζομαι τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Για να σκοτώσει πέρα από τα δηλητηριώδη δόντια του χρησιμοποιεί και να νύχια του, τα οποία χειρίζεται με τόση ευκολία όπως ο καλύτερος ξιφομάχος του Έσω κόσμου. Δεν πρέπει να μας βρει», είπε βαδίζοντας γρηγορότερα από πριν.
      Τα γυναικεία χάχανα παραξένευσαν τους άρρενες της συντροφιάς. Οι συσπάσεις στο πρόσωπο της πριγκίπισσας γίνονταν με γοργούς ρυθμούς. Μάλιστα, κάποια στιγμή, έπεσε στο χώμα και κατέβαλε προσπάθεια να σταματήσει τα χαχανητά γιατί θα πνιγόταν.
       Κοίταξαν αυτό το ξεχωριστό περιστατικό με έκπληξη. Η σύντροφός τους γελούσα ακατάπαυστα σαν ίαινα. Ο λόγος παρέμενε άγνωστος για εκείνους. Το νου τους εμφανίστηκε πληθώρα σκέψεων. Άλλες βασίζονταν στην λογική και άλλες στην απαράμιλλη φαντασία του ανθρώπινου μυαλού. Μία αναδεικνυόταν σαν επικρατέστερη. Η γυναίκα είχε αρχίσει να αποτρελαίνετε. Ειδικά για τον Κόλλοκαρ αυτό το περιστατικό έμοιαζε με τόσα άλλα. Είχε χάσει αναρίθμητους συντρόφους εξαιτίας της τρέλας. Πολλοί είχαν αυτοκτονήσει μαχαιρώνοντας τον εαυτό τους, ενώ άλλοι είχαν βουτήξει στην άβυσσο ελπίζοντας είτε να φτάσουν σε ένα μέρος καλύτερο από αυτή την κόλαση είτε να πετάξουν και να αιωρηθούν πάνω από την οροσειρά. Οι λαϊκές ρίμες οδηγούσαν συχνά πυκνά τον κόσμο σε αψυχολόγητες ενέργειες. Πιο κραυγαλέο περιστατικό, εκείνο με τον γηραιό γυρολόγο. Οι μαγγανείες του και τα παράξενα ξόρκια είχαν κάνει πολλούς να πιστέψουν πως μπορούσαν να πετάξουν αρκεί να πήδαγαν χωρίς φόβο μέσα στην άβυσσο.
      Οι ιλαρότητες της νεαρής έπαψαν. Απεύθυνε κοροϊδευτικά το λόγο στον Κόλλοκαρ λέγοντας τα εξής: «Αλήθεια, πιστεύεις το θρύλο του δράκου Γκραήλ, του κυβερνήτη της Γής»
       Ο σωτήρας της δεν γέλασε. Παρέμεινε απαθής. Την κοίταξε με αυστηρότητα.
        «Ο Γκραήλ  ο κυβερνήτης της Γής δεν είναι θρύλος είναι πραγματικότητα. Κι αν δεν με πιστεύεις κοίτα ακριβώς πίσω σου», είπε δείχνοντας με το δείκτη του χεριού πίσω από την πλάτη της γυναίκας.
        Η Νέξ μαζί με τον Ασημόκαρδο ακολούθησαν την πορεία του δακτύλου. Πίσω τους στον ορίζοντα βρισκόταν ένας τεράστιος δράκος που ξέρναγε φλόγες……

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης
            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου