Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Νανοδιηγήματα σε 140 χαρακτήρες


Ελπίδα! Ελπίδα φώναξα με απόγνωση. Εκείνη όμως με αγνόησε επιδεικτικά. Άνοιξε, την πόρτα, χάθηκε, με παράτησε ολομόναχο μέσα στην τρικυμία.

Η τραγουδίστρια κοίταξε το κοινό μα δεν μπόρεσε να τραγουδήσει. Οι ουσίες τις έκαιγαν το στομάχι. Το κορμί της έπεσε, η ψυχή άφησε το κορμί.

Ο Αντώνης σήκωσε το χέρι του ψηλά στον ουρανό για μια τελευταία φορά. Ήθελε βοήθεια από πάνω. Μολαταύτα ο Ύψιστος τον αγνόησε.

Ο Γιάννης  διάβηκε το δάσος των χαμένων ψυχών και η ψυχή του έφυγε από το σώμα, πήγε σε άγνωστα μέρη, μέρη που ο ζωντανός ποτέ δεν γνώρισε.

Ο κ. Χαρίλαος άκουσε έναν έντονο ήχο σαν γρατζούνισμα να έρχεται από το υπόγειο του σπιτιού. «Αρουραίοι», είπε γνωρίζοντας καλά ότι το σπίτι δεν είχε τρωκτικά.

Ο πιστολέρο τράβηξε την σκανδάλη αυτόματα, χωρίς να σκεφτεί. Η σφαίρα βρήκε κατάστηθα τον άνδρα. Ο μεξικανός είχε πια πεθάνει.

Ο στρατιώτης πήρε το πιστόλι. Κοίταξε τον ουρανό, βλέπετε είχε βαρεθεί να σκοτώνει χωρίς λόγο. Γέλασε και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα.

"Η ζωή είναι σαν τη ρόδα", σκέφτηκε ο Κινέζος. Αύριο θα άνοιγε ξανά το μαγαζί. Ίσως, τα πράγματα να πήγαιναν καλύτερα.... 

Και η κοπέλα σύναψε σχέση με κάποιον άλλον, γιατί απλά ο Μιχάλης φοβήθηκε να πεις πως την αγάπησε ολόκαρδα.......

Ο κύριος Χ χτύπησε την κα Ελένη στην πλάτη. Αυτό ήταν και το τελευταίο πράγμα που πρόλαβε να κάνει..........

Και ο πόνος της γυναίκας ήταν αβάσταχτος. Οίμωζε γιατί είχε χάσει κάτι πολύτιμο. Είχε χάσει την τσάντα με το ένα εκατομμύριο ευρώ.....

Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου