Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 38


    »Μια μερα λοιπόν που ο καθάριος ουρανός άφηνε τις αχτίδες του ηλίου να χτυπάν το πρόσωπο του Γκραήλ περνώντας μέσα από τα πολύχρωμα παράθυρα του μοναστηριού χτύπησε την φτιαγμένη από ξύλο κέδρου πόρτα ένας μυστήριος ξένος. Θρυλείται ότι το πρόσωπό του δεν φαινόταν εξαιτίας ενός κόκκινου μαντιλιού που κάλυπτε τα επίμαχα χαρακτηριστικά. Μονάχα εκείνα τα  μυστήρια πράσινα μάτια φανέρωναν κάποιες σκέψεις που κρύβονταν βαθειά μέσα στη ψυχή του. Είχε έρθει γιατί ζητούσε να δει εκείνον τον άνδρα με τις εξαιρετικές ικανότητες που είχε παρασυρθεί από τα θέλγητρα της γυναίκας και είχε περιπέσει σε δυσμένεια.
       Ο μοναχός πλέον Γκραήλ δέχτηκε με τεράστια επιφύλαξη τον ξένο. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο ένιωθε πως ο ξένος έκρυβε μία ευκαιρία ζωής. Ίσως να ικανοποιούσε το αίτημα του ανθρώπου. Άλλωστε, δεν είχε να χάσει πια τίποτα άλλο. Είχε χάσει την γυναίκα που αγαπούσε και το μονάκριβό του γιο.
       Ο τύπος με την κουκούλα έβγαλε τον μανδύα που φορούσε. Ο Γκραήλ ένιωσε δέος καθώς μπροστά του φανερώθηκε ένας ιππότης των ευλογημένων παλαιών εποχών. Μία πανοπλία σφυρηλατημένη από ατόφιο ατσάλι κοσμούσε το ρωμαλέο σώμα του άνδρα. Η χρυσοποίκιλτη θήκη του σπαθιού φάνταζε ονειρική, ενώ ρουνικά σύμβολα μαζί με σταυρούς κοσμούσε την πανοπλία.
        Στα χέρια του κρατούσε μια περγαμηνή που καλυπτόταν από ιριδίζουσα σκόνη. Η μαγική αυτή περγαμηνή αν άκουγες καλά τραγούδαγε με πάθος σε μια γλώσσα άγνωστη, αρχέγονη. Απόπνεε δύναμη επουράνια. Ίσως να είχε σταλεί στην γη και από τον ίδιο τον Δημιουργό για να απαλύνει κάπως εκείνον τον αβάσταχτο πόνο που είχε σακατέψει την οντότητα με το όνομα Γκραήλ.
       Οι βάρδοι αναφέρουν ότι ο σταλμένος από το θεό ιππότη ήταν ένα επιτυχημένο κατασκεύασμα του Μπελφαγκόρ, καθώς η πρόταση που ειπώθηκε είχε σκοπό να οδηγήσει τον Γραήλ στο χείλος της αβύσσου. Ο άτυχος άνδρας ήταν πρόβλημα για το μεγάλο πνεύμα, εφόσον μπορούσε να προκαλέσει τριβές στα μεγαλόπνοα σχέδιά του. Μάλιστα, φοβόταν πως αυτός ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να σταματήσει την παγκόσμια κυριαρχία του.
       Ο «ευγενικός ιππότης» προσέφερε στον Γκραήλ τον πάπυρο διαβεβαιώνοντάς τον πως αυτή η αρχέγονη δύναμη θα τον καθιστούσε ικανό να αναζητήσει την εκδίκηση από τον βασιλιά των ξωτικών. Εκείνος το σκέφτηκε για κάμποση ώρα. Πολλές σκέψεις στροβιλίζονταν μέσα στο μυαλό του μέχρι να αποφασίσει να μην δεχτεί το δώρο του ιππότη.
       Η άρνησή του φανέρωσε την πραγματική μορφή του πλάσματος. Εμφανίστηκε ένα φιδίσιο κεφάλι και πόδια και χέρια με σουβλερά νύχια. Προσπάθησε να πιάσει τον άνδρα για τον σύρει μέχρι το βασίλειο του Ερέβους και κατ’ επέκταση στον αιώνιο βασανισμό του από τον αδυσώπητο Τάρταρο. Η αγιοσύνη όμως του μοναστηριού έκαψε εκείνα τα τερατόμορφα χέρια. Οι ιαχές του πόνου γέμισαν με μιας το χώρο. Το τέρας σαν λυσσασμένο σκυλί όρμησε ξανά κατά του Γκραήλ. Το σώμα του πέρασε το κατώφλι της εκκλησίας μ’ ένα σάλτο.
      Το θείο φως όμως έκαψε μονομιάς εκείνο το πλάσμα του διαβόλου. Τα δόντια ποτέ δεν άρπαξαν τον άνδρα, καθώς χάθηκαν μαζί με το τέρας. Μοναχά μια σκόνη έμεινε να πλανιέται στον αγέρα.
    Το θυμίαμα μαζί με το καιγόμενο λάδι είχε δημιουργήσει ένα συνονθύλευμα μυρωδιών που γαργάλησαν ευχάριστα  τα ρουθούνια εκείνου του σπουδαίου ανθρώπου. Ο Δημιουργός τον είχε προστατέψει, γιατί τον προόριζε για κάτι σπουδαιότερο, τον προόριζε για μια από τις λαμπρότερες σελίδες του Έσω Κόσμου…….

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου