Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 43


           Πολλά πράγματα είχαν αλλάξει εξαιτίας της μοίρας. Πολλά γεγονότα είχαν αλλοιωθεί για να εξυπηρετήσουν τα θελήματα ης Μοίρας. Τη φορά αυτή όμως, όπως ισχυρίζονται οι λαϊκές ρίμες, η θεά Μοίρα έχασε το παιχνίδι όχι γιατί ήθελε να επιτύχει κάτι διαφορετικό, μα γιατί επενέβη κάποιος ανώτερος. Η ανώτερη οντότητα είχε καθορίσει διαφορετικά τη ροή της ζωής των κόσμων. Ο Γκραήλ, ο κυβερνήτης της γης δεν γινόταν να πεθάνει για τον απλούστατο λόγο ότι χωρίς τον ίδιο δεν θα υπήρχε Έσω Κόσμος.
          Ο Πάνας λοιπόν, μπορεί να περπάταγε αγέρωχα προς τον φαινομενικά πεθαμένο άνδρα, μα η ανώτερη οντότητα κοιτάζοντας τον επίγειο κόσμο ξέσπασε ρε ρεμβασμούς. Αλήθεια, πόσο ανόητος ήταν ο «Μέγας θεός» Πάνας ώστε να πιστέψει πως ήλεγχε γελοιωδώς την κατάσταση;
          Το φίδι ήθελε να τελειώσει σύντομα το φόνο. Ο Ιωάννης βρισκόταν όντως στο έδαφος ακίνητος, μα έπρεπε να σιγουρευτεί ότι είχε πεθάνει. Διαφορετικά, ο τερατόμορφος θεός θα το βασάνιζε με απώτερο σκοπό το θάνατο. Το φιδάκι με τα δηλητηριώδη νεογιλά δόντια ετοιμάστηκε να δαγκώσει θανατηφόρα τον άνδρα. Ίσως, για κάποια δεύτερα να δίσταζε να υλοποιήσει τις εντολές, γιατί όλα τα πλάσματα του Δημιουργού έχουν καρδιά μέσα τους που σκιρτάει όταν βλέπει κάποιον που αγαπάει είτε συγκρατεί τον οργανισμό μακριά από κινδύνους στη θέα του φόβου. Πάραυτα το φιδάκι πήδησε για να φέρει εις πέρας το στόχο που του είχε ανατεθεί.
           Τα κοφτερά του δόντια δεν μπόρεσαν όμως να τρυπήσουν τη σάρκα. Μάλιστα, τα δόντια του θρυμματίστηκαν. Οι οιμωγές του ζώου γέμισαν τη σπηλιά. Ο πόνος μαζί με το μίσος έζωσαν τη ψυχή. Ήθελε να πάρει εκδίκηση από τον άνθρωπο, μα στη θέα του νέου θεάματος τρελάθηκε.
          Η σκιά του άνδρα είχε υπερδιπλασιαστεί. Από το σώμα του ξεπετάχτηκαν φτερά. Τα πόδια και τα χέρια μάκρυναν και φύτρωσαν τεράστια νύχια.  Αν παρατηρούσε κανείς τη μεταμόρφωση, θα καταλάβαινε ότι ο μοναχός Ιωάννης μετατρεπόταν σε δράκο. Το δέρμα του είχε γίνει σκληρό σαν πέτρα και γι’ αυτό τα δόντια του φιδιού έσπασαν.
         Ο ογκώδης δράκος δεν μπόρεσε να διατηρήσει ανέπαφη την οροφή της σπηλιάς. Η σπηλιά ταρακουνήθηκε ολόκληρη. Ο σεισμός συντάραξε την γη. Το φίδι χάθηκε σε μια ρωγμή του εδάφους. Ο περπατητής θεός τρέκλισε, γλίστρησε και βρέθηκε στο έδαφος. Η θέα του δράκου τον έκανε να χάσει τα λογικά του.
         «Κατάρα, βοήθεια!», φώναξε δυνατά, μα κανένας δεν αποκρύθηκε.
         Ο δράκος με το αιμοβόρο βλέμμα τον πλησίασε απειλητικά. Ίσως να είχε έρθει το τέλος του κυνηγού κι όχι του θηράματος. Κάτι τέτοιο θα πρέπει να σκέφτηκε η τραγόμορφη θεότητα καθώς ξεκινούσε το τρέξιμο για να σώσει το τομάρι του. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, η πανίσχυρη οντότητα θύμιζε περισσότερο έναν αδύναμο γέροντα παρά ένα ρωμαλέο άνδρα.
          Οι οπλές του σκόνταψαν σε μια μυτερή πέτρα. Σωριάστηκε στο έδαφος. Χτύπησε άσχημα, μα ο φόβος που είχε φωλιάσει μέσα του τον πρόσταζε να εξαφανιστεί, γιατί ο δράκος, ο πανίσχυρος Γκραήλ, θα τον έπιανε. Σίγουρα, θα αδυνατούσε να τον αφανίσει, μα θα μπορούσε κάλλιστα να τον βασανίσει.
          Ο μοναχός Ιωάννης έβλεπε την πλάση καθαρότερα. Ένιωθε πανίσχυρος. Αρχικά, θα κυνηγούσε τον Πάνα κι έπειτα  θα βοηθούσε το μάγο να απαλλαγεί από την Λίλιθ. Η δύναμη που είχε αποκτήσει πια ήταν ικανή να τον κατατάξει στο πάνθεον των ηρώων. Είχε ακούσει ότι οι μοναχοί σπανίως μπορούσαν να μεταμορφωθούν σε δράκους, μα η μεταμόρφωσή του τον είχε γεμίσει με άπλετη χαρά. Πίστευε πως είχε συγχωρεθεί από το θεό. Από αμαρτωλός είχε γίνει θρήσκος. Αυτό ήταν και το μοιραίο του λάθος……
              
Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης


Υ.Γ Θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη σχετικά με την αργοπορημένη δημοσίευση της ιστορίας. Αυτή την περίοδο είμαι φορτωμένος με τις τελευταίες σελίδες ενός μυθιστορήματος που γράφω. Μόλις το τελειώσω υπόσχομαι πως θα αναπληρώσω όλες τις "χαμένες" σελίδες.
Ευχαριστώ, για την κατανόηση.  
                   
                    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου