Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 44


           Γεμάτος από έπαρση έδιωξε τον Πάνα από το δάσος. Οι ιαχές που έβγαζε η τραγόμορφη θεότητα έκαναν κάποιους λύκους να αλυχτήσουν. Ο δράκος έβγαλε μερικές πύρινες λαίλαπες προς τη μεριά του ήχου. Ήθελε να τρομάξει τα ζώα ώστε να μην χρειαστεί να καταναλώσει παραπάνω δύναμη, καθώς σε λίγο θα αντιμετώπιζε την πανίσχυρη Λίλιθ.
          Ο σταματημένος χρόνος πήρε ξανά μπρος. Σκηνή παράξενη διαγράφηκε για πρώτη φορά στον Έσω Κόσμο. Τα ακίνητα φυλλώματα των δέντρων κουνήθηκαν. Μερικά μυρμήγκια εγκατέλειψαν την τροφή και κρύφτηκαν στη φωλιά τους. Ακόμα και μερικές κουκουβάγιες αποφάσισαν πως θα ήταν καλύτερο να παραμείνουν κρυμμένες στις φωλιές τους. Βλέπεις Κόλλοκαρ, θρυλείται ότι όλη η πλάση προετοιμαζόταν για μια πρωτόγνωρη σύρραξη μεταξύ των δυνάμεων του καλού και του κακού. Η προσπάθεια για την επικράτηση σ’ αυτή την γωνιά του κόσμου θα αρχινούσε σε ελάχιστα λεπτά.
          Ακόμα και ο γέροντας που είχε πάρει την πρωτοβουλία να οδηγήσει τον Γκραήλ στο μονοπάτι των ψυχών είχε εντυπωσιαστεί από αυτή την εξέλιξη. Οι γουρλωμένες κόρες των ματιών του κοίταζαν με δέος το δράκο. Ωστόσο, ο έμπειρος παρατηρητής μπορούσε εύκολα να αναγνωρίζει την ευχαρίστηση στο πρόσωπό του. Δεν είχε φέρει ακόμα εις πέρας την αποστολή που του είχε ανατεθεί, μα σύντομα όλα θα τελείωναν. Το μονοπάτι των ψυχών ουσιαστικά ήταν μία διαδρομή για τους ιερείς. Τους έδινε τη δυνατότητα να φτάσουν στην υπέρτατη μορφή των ιερέων, να αποκτήσουν δηλαδή τη δυνατότητα μεταμόρφωσης σε δράκο. Ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να ολοκληρώσει το ταξίδι. Κάποτε, πριν από χρόνια στη μέση της διαδρομής είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Φοβήθηκε για τη ζωή του.
          Η πανίσχυρη Λίλιθ ξύπνησε από το λήθαργο και την ακινησία που είχε επιβάλλει ο κρατερός Χρόνος. Τα πονηρά της μάτια εστίασαν στο δράκοντα. Αν ήταν άνθρωπος σίγουρα θα είχε καταληφθεί από τρόμο. Θα έτρεμε και θα εγκατέλειπε το πεδίο της μάχης. Μολαταύτα, αυτή η γυναίκα δεν ήταν συνηθισμένη. Ο άνδρας της διοικούσε το Βασίλειο του Ερέβους και εξουσίαζε τον βασανιστή Τάρταρο. Ήταν φύσει αδύνατον να ηττηθεί από έναν κοινό θνητό. Η μάχη έπρεπε να είχε τελειώσει νωρίτερα. Είχε έρθει η ώρα σύμφωνα με την Μοίρα για να θανατώσει τόσο τον Γκραήλ όσο και το μάγο Ερίκθο.
            Άνοιξε το στόμα της. Οι ήχοι που βγήκαν από μέσα της πλήγωσαν τα γιγαντιαία αυτιά του δράκοντα και του μάγου. Και οι δύο τρέκλισαν. Ο μοναχός Ιωάννης μάλιστα έπεσε με βρόντο στο έδαφος. Προκάλεσε σεισμό. Μάλιστα, μερικά δέντρα ξεριζώθηκαν και τον χτύπησαν. Ευτυχώς, όμως δεν ένιωσε απολύτως τίποτα,  γιατί το πετσί του ήταν μια πανίσχυρη φυσική πανοπλία.
            Ο μάγος από την άλλη μπορεί να αιφνιδιάστηκε στην αρχή, μα ύστερα, όταν ο δράκος προκάλεσε σεισμό, σηκώθηκε όρθιος και μεταμορφώθηκε σε μια δίμετρη κόμπρα. Τα δηλητηριώδη δόντια ήταν ικανά να προκαλέσουν πρωτοφανή πόνο στην γυναίκα. Η επιλογή του γλοιώδες αυτού ζώου φάνταζε κατάλληλη. Ωστόσο, είχε λησμονήσει ότι δεν αντιμετώπιζε μια εύκολη αντίπαλο.
            Η Λίλιθ γέλασε δυνατά βλέποντας τη μεταμόρφωση του μάγου. Ο Ερίκθο θα πέθαινε ευκολότερα απ’ ότι υπολόγιζε. Με μια χορευτική κίνηση και το σχηματισμό ρουνικών συμβόλων στον αγέρα μεταμορφώθηκε σε γίγαντα. Χωρίς να αφήσει το χρόνο να κυλήσει ξεκίνησε να ποδοπατεί το μικρό φιδάκι.
           Η γιγαντιαία πατούσα της γυναίκας πάτησε την ουρά της δίμετρης κόμπρας. Πόνος διαγράφηκε στο γλοιώδες δέρμα του ζώου. Με το δεύτερο πόδι ετοιμάστηκε ο γίγαντας να πατήσει και το κεφάλι της κόμπρας. Η ασίγαστη επιθυμία της κρατερής Λίλιθ σε λίγο θα γινόταν πραγματικότητα. Ο μέγας μάγος Ερίκθο θα έβρισκε τραγικό θάνατο.
           Κάπου στα έγκατα της γης ο Πάνας χαμογελούσε γιατί σε λίγο θα έπαιρνε εκδίκηση για την ταπείνωσή του……..   


Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου