Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 45


       Ο δράκος που αργότερα θα ονομαζόταν ο κυβερνήτης της γης έπεσε με φόρα πάνω στο γίγαντα. Ο γίγαντας έχασε μονομιάς την ισορροπία του. Η κόμπρα απελευθερώθηκε από την Λίλιθ. Χωρίς να χρονοτριβήσει στράφηκε εναντίον της. Όσο βρισκόταν πεσμένη στο έδαφος μπορούσε να της επιφέρει θανάσιμο χτύπημα.
         Η κόμπρα σήκωσε το γυαλιστερό της δέρμα. Αν παρατηρούσες προσεχτικά, θα έβλεπες το πρόσωπο του γίγαντα να αντικατοπτρίζεται με ενάργεια στο γλοιώδες δέρμα του ζώου. Παρακινημένος λοιπόν από μια ανώτερη δύναμη που ποθούσε υο θάνατο, ο μέγας Ερίκθο έμπηξε τα δηλητηριώδη δόντια του στο μπούτι. Το δηλητήριο πέρασε μέσα στον ιστό του οργανισμού της Λίλιθ. Το αίμα θα έπηζε και εκείνη θα έχανε επιτέλους τη ζωή της.
        Ο Γκραήλ κοίταζε την μονομαχία. Πίστεψε πως η δουλειά του είχε τελειώσει. Το υποσυνείδητο τον διέταζε να προχωρήσει παραπέρα στο μονοπάτι των ψυχών. Η συγκεκριμένη μάχη δεν τον αφορούσε πια,
        Συνεπαρμένος απ’ αυτή την αίσθηση συγκέντρωσε κάθε δύναμη που υπήρχε στο σώμα του ώστε να γίνει ξανά άνθρωπος. Μπορούσε να παραμείνει δράκος, μα φοβόταν πως αν παρέτεινε την χρονική διάρκεια της μεταμόρφωσης, τότε θα παρέμενε για πάντα ένα τέρας.
        Με την άκρη των ματιών αναζήτησε τον γέροντα. Είχε εξαφανιστεί. Τώρα πια, έπρεπε να συνεχίσει μονάχος τη διαδρομή. Μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο. Ο μοναχός Ιωάννης εγκατέλειψε την κόμπρα και τον γίγαντα. Η δουλειά του σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου είχε τελειώσει.
        Βγήκε έξω από το άλσος και αφέθηκε στον Μορφέα ώστε να παρασυρθεί στον κόσμο της γαλήνης, της ευδαιμονίας και των ονείρων. Σ’ εκείνον τον κόσμο τα πάντα φάνταζαν δυνατά.
      »Ένας κορυδαλλός έκατσε στον ώμο του άνδρα. Ο κρατερός Γκραήλ σηκώθηκε. Πίσω του το δάσος είχε χαθεί. Παράλληλα, μπροστά του ανοιγόταν ένας ερημότοπος. Μέχρι εκεί που έβλεπε δεν υπήρχε κανένας ζωντανός οργανισμός καθώς και κανένα ίχνος νερού. Η φιλοπεριέργεια που έκρυβε μέσα του τον εξίταρε. Ήθελε πολύ να εξερευνήσει τον ερημότοπο. Ωστόσο, πρυτάνευσε η λογική και αποφάσισε πως θα ήταν εξαιρετικά ανόητο να ξοδέψει τις πολύτιμες δυνάμεις του στην εξερεύνηση.
       Ξεκίνησε να περπατά αισιόδοξα. Μπορεί να ήταν τόσο παμβρώμικος ώστε τα ρυπαρά του χέρια να έχουν μαυρίσει και να βρωμάνε απαίσια, μα ήλπιζε πως αργά ή γρήγορα θα κατάφερνε να πλύνει τον εαυτό του. Για τον Γκραήλ το πλύσιμο αποτελούσε ιεροτελεστία καθώς συμβόλιζε την κάθαρση του σώματος από τις αμαρτίες.
       Προχώρησε χιλιόμετρα κάτω από τον καυτό ήλιο. Στο δέρμα του υπήρχαν έκδηλα εγκαύματα. Πολλοί θα ισχυρίζονταν ότι ένας άνθρωπος με τέτοια εγκαύματα θα πέθαινε σύντομα. Ο ίδιος όμως είτε δεν αντιλαμβανόταν την τραγική του κατάσταση είτε είχε αποκτήσει δείγματα ναρκισσισμού ύστερα από τον ορυμαγδό της μάχης με την πανίσχυρη Λίλιθ. Σύμφωνα με τις λαϊκές ρίμες, μονάχα ο κορυδαλλός που τον είχε ξυπνήσει εξακολουθούσε να βρίσκεται στον ερημότοπο.
       Γόγγυξε,  έπεσε στα τέσσερα πάνω στην καυτή άμμο. Ατμοί βγήκαν από το μέρος όπου είχε ακουμπήσει το δέρμα του. Ένιωσε να λιώνει. Ένιωσε να λιώνει. Ένιωσε να πεθαίνει. Έχωσε μέσα στην άμμο τα κατάμαυρα χέρια του. Ζήτησε βοήθεια από τον δημιουργό. Τότε ήταν που μεταμορφώθηκε πάλι σε δράκοντα.
       Από την πλάτη του ξεφύτρωσαν οι φτερούγες, ενώ το υπόλοιπο σώμα απέκτησε λέπια. Έπαψε πια να νιώθει τη ζέστη. Το γιγαντιαίο ερπετό είχε απελευθερώσει το σώμα του μοναχού Ιωάννη από τον πόνο.
        Τα φτερά του κουνήθηκαν ρυθμικά. Ο δράκοντας σηκώθηκε στον ουρανό. Θα έφτανε γρηγορότερα στον προορισμό του μ’ αυτή τη μορφή…..

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου