Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Η Βάρδος Νέξ-σελίδα 50


             Όσο αναφέρθηκαν είναι πράγματι αλήθεια με μια δόση υπερβολής βέβαια όπως άλλωστε είναι κάθε ιστορία των θρύλων. Ωστόσο, ο θρύλος ποτέ δεν ολοκληρώθηκε γιατί κανείς δεν θέλησε να μετατρέψει τον ήρωα Γκραήλ σ’ ένα αδηφάγο τέρας που από την υπεροψία οδηγήθηκε σε άσκοπες σφαγές και κατ’ επέκταση στη θεία δίκη και στον εκπεσμό από τον παράδεισο.
            Η Μεγάλη Μάχη του Έσω Κόσμου ξεκίνησε ύστερα από το διάβημα του μονοπατιού των ψυχών. Όπως γνωρίζεις, εκείνη η μάχη ήταν ίσως και η σημαντικότερη μάχη όλων των εποχών. Μπορεί να σου ακούγεται υπερβολικό, μα αυτή η νίκη είχε τεράστια σημασία για την ύπαρξη του κόσμου. Ναι, είχε μεγαλύτερη δύναμη ακόμα και από την μάχη που κέρδισε ο πατέρας σου.
            Εκεί που όλα φάνταζαν να είχαν χαθεί για τις δυνάμεις του καλού εμφανίστηκε μέσα στον ορυμαγδό του πολέμου ένας ρασοφόρος μεσήλικας. Χωρίς να ξέρει κανείς το λόγο, τα τελώνια και οι δαίμονες αποτραβήχτηκαν μεμιάς από τον άνδρα. Τα στρατεύματα του καλού αναθάρρησαν. Στο πρόσωπο του μοναχού Ιωάννη είδαν έναν χαρισματικό ηγέτη και ίσως κάποιο κάτι περισσότερο, έναν από μηχανής θεό.
            Ο ουρανός άνοιξε διάπλατα. Οι καυτές αχτίδες του ηλίου χτύπησαν τα πρόσωπα όλων των στρατιωτών. Φάνηκε τα βρώμικα από το ξεραμένο αίμα πρόσωπα. Το φως ενόχλησε τα μάτια. Είχαν συνηθίσει να βρίσκονται στα σκοτάδια. Είχαν συνηθίσει να ηττούνται από το Κακό. Όλα όμως θα άλλαζαν όλα εκείνη τη μέρα εξαιτίας  του δράκοντα.
             Τα ράσα σκίστηκαν. Φτερά τέρατος φύτρωσαν από την πλάτη του. Το πρόσωπο παραμορφώθηκε εντελώς. Θύμιζε ερπετό. Τα χέρια μεταμορφώθηκαν κι αυτά σε πόδια, ενώ από το κεφάλι ξεπρόβαλλαν κέρατα. Ο μοναχός Γκραήλ είχε μεταμορφωθεί επιτέλους σε δράκο.
              Οι στρατιές του εχθρούς αντικρίζοντας το δράκο έβγαλαν ιαχές δέους και πολλοί ξεκίνησαν να τρέχουν αλαφιασμένα για να ξεφύγουν από τον επερχόμενο θάνατο. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, η πλάστιγγα είχε γίνει υπέρ του καλού ξανά.
              Οι απελπισμένοι στρατιώτες ένιωσαν να ξεφεύγουν από το σκότος της πλάνης και του φόβου. Οι ηλιαχτίδες και ο δράκος έδιωξαν το φόβο από τις καρδιές. Αναπτέρωσαν το καταρρακωμένο ηθικό των ανδρών και αλαλάζοντας επιτέθηκαν στον εχθρό.  Αυτή τη φορά ήταν σίγουροι ότι ο πόλεμος θα τελείωνε.
             Ο Κάτω Κόσμος είχε αναστατωθεί από την εμφάνιση του κυβερνήτη της γης. Αυτός ίσως να ήταν το μοναδικό άτομο που θα μπορούσε να ματαιώσει τα σχέδιά τους για παντοτινή κυριαρχία σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου. Λέγεται μάλιστα ότι ο Κέρβερος λυπήθηκε τόσο με την εμφάνιση του Γκραήλ ώστε όλη τη νύχτα έκλαιγε με αναφιλητά. Ο μέγας θεός Πάνας από την άλλη είχε αποσυρθεί από τις σαρκικές ηδονές και παρακολουθούσε τα γεγονότα τρομοκρατημένος. Τέλος, η Λίλιθ μάλωνε με το σύζυγό της για τη φαινομενική αποτυχία του σχεδίου τους.
             Από την άλλη μεριά, στο βασίλειο των ουρανών επικρατούσε η εγκράτεια καθώς γνώριζαν ότι τίποτα δεν είχε κριθεί ακόμα. Μονάχα μερικά Χερουβίμ έδειχναν να μην συμμερίζονται τις απόψεις των ανώτερων του κι είχαν αρχίσει να απαγγέλνουν χαρούμενες ψαλμωδίες. Ο φύλακας της πόρτας του παραδείσου έκανε το σταυρό του, γιατί μάλλον ήταν ο μοναδικός που είχε νιώσει την καταιγίδα να έρχεται.
            Ο κυβερνήτης της γης κατατρόπωσε ταχύτατα τα δαιμόνια. Κάποιες δυνάμεις του Κακού κατάφεραν να αποφύγουν τις φλόγες και να σωθούν, ενώ άλλοι πέθαναν από τους πρωτοφανούς σεισμούς που δημιούργησε ο δράκος. Το αντίπαλο στρατόπεδο παρέμεινε άθικτο. Περίπου πέντε άτομα σκοτώθηκαν μονάχα αφότου εμφανίστηκε ο μοναχός Ιωάννης.
            Όταν η μάχη τελείωσε όλοι οι στρατιώτες μηχανικά προσκύνησαν τον Γκραήλ. Εκείνος έδειχνε να απολαμβάνει την θεοποίησή του και αυτό ήταν το καίριο σφάλμα του…

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

2 σχόλια:

  1. βρε βρε... έχουμε ένα ταλέντο εδώ πέρα!!! συγχαρητήρια καταπληκτικό!!! συνάδελφε...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή