Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 62


             Η μελωδία της λύρας έγινε ακόμα γρηγορότερη. Τα πόδια του ακολουθούσαν τον τρελό ρυθμό με πάθος. Δεν μπορούσε να το σταματήσει. Ήθελε βοήθεια. Ωστόσο, η Νέξ μαζί με τον Κόλλοκαρ δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Φόβος, τρόμος, αδυναμία, γιατί δεν τον βοηθούσαν;
               «Σταμάτα, αλλιώς θα πας στον άλλο κόσμο», είπε η Νέξ με άκρως επιθετικό βλέμμα.
                Ο Βαλτάζαρ έδειχνε να μην ακούει. Ο Ασημόκαρδος όμως, έβλεπε ότι η γυναίκα είχε απευθυνθεί στον τερατόμορφο τάρανδο. Ναι, είχε συνειδητοποιήσει κι εκείνη την πάσα αλήθεια, ότι ο βάρδος είχε υπνωτιστεί. Θα έκαναν αργά ή γρήγορα επίθεση στον Άρχοντα του σκότους.
                Το πλάσμα κοίταζε παραξενεμένο. Είχε φοβηθεί τα μάτια της. Μολαταύτα, όφειλε να μην δείξει το φόβο που έδρευε μέσα στη ψυχή. Αυτός ήταν δυνατότερος και έπρεπε απλά να αποδείξει στους κατώτερους ότι δεν μπορούσε να ηττηθεί σε μια επικείμενη μάχη. Έτσι, άνοιξε διάπλατα το στόμα του φανερώνοντας τα σουβλερά του δόντια. Μ’ αυτά, θα κατάφερνε να τους τρομάξει.
                 Ο Κόλλοκαρ με την Νέξ εστίασαν στα δόντια του πλάσματος. Μπορεί να έδειχναν άκρως επικίνδυνα, μα είχαν αντιμετωπίσει μεγαλύτερους κινδύνους. Δεν φοβόντουσαν αυτόν τον Τάρανδο, μα τον βάρδο που βρισκόταν υπό την επήρειά του. Φαινόταν ικανότατος στο παίξιμο της λύρας.
                 «Σταμάτησέ τον ΤΩΡΑ!», φώναξε η γυναίκα και η φωνή της ακούστηκε σε ολόκληρη τη σπηλιά.
                 «Μην σταματήσεις, πρέπει να ΠΕΘΑΝΕΙ», φώναξε ο τάρανδος και προτάσσοντας το αιμοβόρο στόμα του αποπειράθηκε να δαγκώσει την κόρη του Λύριου.
                  Ο Κόλλοκαρ αμέσως, στράφηκε προς τον μαγεμένο άνδρα. Η πριγκίπισσα θα μπορούσε να τα βάλλει με το τέρας. Ο ίδιος όφειλε να σώσει τον Ασημόκαρδο. Ο ιδρώτας έρεε σαν τον ορμητικό χείμαρρο από το σώμα του, ενώ έβγαζε συγχρόνως σπαραχτικές ιαχές πόνου. Οι φωνές μαζί με τις στριγκλιές του θύμιζαν πολύ παιδί. Ωστόσο, ο πολεμιστής πίστευε πως και αυτόν αν βρισκόταν στη θέση του θα υπέφερε εντονότερα. Ο Ασημόκαρδος άνηκε στην κατηγορία των μυστήριων ανθρώπων. Απόφευγε τις κουβέντες και προσπαθούσε να κρατηθεί στην αφάνεια. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος μάλλον είχε πολλά καλά κρυμμένα μυστικά. Ένα από αυτά τουλάχιστον έδειχνε να έχει μέγιστη σημασία για τον ίδιο.
                  Χτύπησε το βάρδο με τα γυμνά του χέρια κατακέφαλα. Αυτό το χτύπημα στάθηκε αρκετό ώστε να σταματήσει το παίξιμο της λύρας. Ο άνδρας πόνεσε και έπεσε στο πάτωμα. Ο Κόλλοκαρ πήγε να αρπάξει λύρα, αλλά μια μαγική δύναμη τον εκσφενδόνισε πάνω στον τοίχο. Κάποια κόκκαλα πρέπει να έσπασαν γιατί έβγαλε παράξενους ήχους.
                  Ο Ασημόκαρδος επιτέλους ελευθερώθηκε από το ξόρκι. Έπεσε κι εκείνος στο δάπεδο. Πόνεσε περισσότερο από πριν, μα ένιωσε μια απερίγραπτη ανακούφιση. Είχε σωθεί από το βασανιστικό μαρτύριο του χορού. Είδε, τον πολεμιστή που χτύπησε δυνατά στο τοίχωμα. Προσπάθησε να κινηθεί, αλλά δεν μπόρεσε. Παρέμεινε ακίνητος, καθώς δεν ένιωθε τα πόδια του. Είχαν γεμίσει γεμάτο κάλους. Εκτός αυτού, δεν μπορούσε να τρέξει. Μολαταύτα, έπρεπε  να κερδηθεί αυτή η μάχη, γι’ αυτό προσπάθησε να πλησιάσει το όργανο σερνόμενος.
                  Η Νέξ μονομαχούσε με τον τάρανδο όσο έλαβαν χώρα αυτά τα γεγονότα ακριβώς δίπλα της. Για την ακρίβεια, κατέβαλλε τιτάνιες προσπάθειες ώστε να αποφύγει τα δόντια του τέρατος. Βέβαια, κάποια στιγμή όφειλε κι εκείνη να αντεπιτεθεί. Κάποια στιγμή παραπάτησε. Βρέθηκε δίπλα στο μουσικό όργανο. Το τέρας πήρε φόρα κι ετοιμάστηκε να της ξεσκίσει τη σάρκα. Με το αριστερό της χέρι έπιασε τη λύρα.
                    Εκείνη τη στιγμή αναγνώστη, συνέβη ένα περιστατικό που έμελλε να χαραχθεί για πάντα στην ιστορία του Έσω Κόσμου. Αυτή η σκηνή ή μάλλον αυτή η αρπαγή του μουσικού οργάνου δημιούργησε έναν θρύλο που είναι γνωστότερος ανά τους κόσμους μ’ αυτό το όνομα: «Ο Θρύλος της Βάρδου Νέξ»…

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης
         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου