Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 64


                «Τι να κάνω μ’ αυτόν;», ρώτησε η Νέξ την ομήγυρη των ανθρώπων.
            Εκείνοι, αναλογίστηκαν τη σειρά των γεγονότων. Ο Βαλτάζαρ έδειχνε ακόμα να μην έχει αντιληφθεί που βρισκόταν. Ίσως με το πέρασμα ολίγων λεπτών ακόμα να καταλάβαινε επιτέλους ότι είχε σωθεί από την αιώνια φυλάκιση του ταλέντου. Θα μπορούσε πλέον να μεταλαμπαδεύσει τις αστείρευτες ικανότητές του στην πριγκίπισσα του Βόρειου βασιλείου.
           Κανένας δεν απάντησε, και γι’ αυτό η γυναίκα ρώτησε ξανά δυνατότερα. Απευθύνθηκε στον πολεμιστή Κόλλοκαρ. Περίμενε από εκείνον να κατανοήσει καλύτερα τα δεδομένα. Ακόμα και η ίδια δεν γνώριζε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει με τον τάρανδο. Να τον σκότωνε ή τι άλλο να έκανε;
             «Πρέπει να τον αφήσουμε να φύγει. Δεν πρέπει να τον σκοτώσουμε. Αν τον θανατώσουμε, τότε θα γίνουμε το ίδιο με εκείνον», είπε ο πολεμιστής καθώς πλησίαζε σταθερά την πριγκίπισσα.
             Ο Ασημόκαρδος εξακολουθούσε να μην μιλάει. Οι κινήσεις του Κόλλοκαρ του είχαν τραβήξει την προσοχή. Περπατούσε παράξενα, τουλάχιστον έτσι του φαινόταν. Τράβηξε το στιλέτο από πού έκρυβε στη μέση του. Προσπάθησε να το βγάλει με έντεχνο τρόπο ώστε να μην γίνει αντιληπτή η κίνησή του. Φοβόταν πως αν τον έβλεπαν θα υπήρχε πρόβλημα. Ο Κόλλοκαρ κινούνταν ύπουλα. Πρέπει να είχε κάποιο καταχθόνιο σχέδιο στο σατανικό μυαλό του. Ποτέ δεν είχε συμπαθήσει πραγματικά τον άνδρα εκείνον που τους είχε σώσει από τα γουρουνόμορφα τέρατα.
             «Πρόσεχε», φώναξε ο Ασημόκαρδος κοιτώντας κατάματα τη γυναίκα.
             Ο πολεμιστής όρμισε στη γυναίκα. Με το αριστερό χέρι έπιασε τα μακριά μαλλιά της και ξεκίνησε να τα τραβάει με δύναμη. Θα την οδηγούσε στο τοίχο. Θα την χτύπαγε πάνω στο πέτρωμα, γιατί ήθελε τη μαγική λύρα. Τόσα χρόνια έψαχνε το μουσικό αυτό όργανο. Όποιος το κατείχε κέρδιζε αυτομάτως πρωτόγνωρη δύναμη. Ήταν ένα από τα θρυλικά αντικείμενα που υπήρχαν διάσπαρτα στον Έσω Κόσμο από τους Προγόνους. Ο ίδιος θα προτιμούσε να εύρισκε τον θρυλικό Αιματοβαμμένο, αλλά και αυτή η λύρα μπορούσε να τον βοηθήσει να υλοποιήσει ακόμα και τις μεγαλύτερες επιθυμίες του.
              Ο Βαλτάζαρ μόλις αντίκρισε την λύρα, άρχισε να κατανοεί κάπως την αλλόκοτη σειρά των γεγονότων που είχαν λάβει χώρα. Τον είχαν υπνωτίσει για να εκμεταλλευτούν το αστείρευτο  ταλέντο του. Ο τάρανδος, εκείνος έφταιγε για όλα. Ναι, τώρα θυμόταν. Είχε συναντήσει εκείνο το τερατόμορφο πλάσμα πριν από αρκετό καιρό. Είχε συνομιλήσει μαζί του, μα δεν θυμόταν τα λόγια που είχαν ειπωθεί.
              Οι κραυγές της πανέμορφης γυναίκας τον έκαναν να επανέλθει στην πραγματικότητα. Κοιτάζοντας το αίμα που έτρεχε από τα ρουθούνια της συνειδητοποίησε πως έπρεπε να δράσει γρήγορα. Παρά το στιλέτο που είχε βγάλει ο διπλανός του άνδρας, δεν περίμενε την κίνησή του. Εκείνος θα μπορούσε να επιβάλλει την τάξη χωρίς να χυθεί περισσότερο αίμα…
        
Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου