Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 70


              «Μην συνεχίσεις άλλο την εξιστόρηση των γεγονότων. Εξήγησέ μας για ποιον ακριβώς λόγο βρέθηκα εγώ εδώ μέσα. Τι με ήθελες εμένα;», είπε ο Βαλτάζαρ καθώς σχηματιζόταν στο πρόσωπό του ένα είδος απέχθειας για τον τερατόμορφο τάρανδο. Είχε συγκλονιστεί από την περιγραφή του επερχόμενου τόσο ώστε να τρομοκρατηθεί και να μην θέλει να ακούσει την περιγραφή του φόνου. Κάτω από το πρόσωπο έτρεφε συναισθήματα τρόμου για το πλάσμα που βρισκόταν μπροστά του. Δεν ήθελε όμως να τα φέρει στην επιφάνεια. Δεν ήθελε να δείξει ότι είχε χάσει τον έλεγχο και την αυτοκυριαρχία του. Αν έδειχνε τώρα τις αδυναμίες του, δεν θα έβγαινε ζωντανός απ’ αυτό το παιχνίδι. Είχε επιλέξει να προχωρήσει σ’ ένα τεντωμένο σκηνή και δεν έπρεπε να χάσει την ισορροπία του τώρα και να χαθεί στην αχανή άβυσσο.
                Ο τάρανδος σκεφτόταν πια, το ξόρκι έδειχνε να έχει εξασθενήσει. Ο Βαλτάζαρ όμως μέσα στη σύγχυσή του αδυνατούσε να δει την πάσα αλήθεια. Μπορεί βαθειά μέσα του να πίστευε πως κατείχε ακόμα εκείνη την τρομερή μαγική δύναμη που τον χαρακτήριζε τα χρόνια της νεότητάς του. Δυστυχώς τα χρόνια είχαν περάσει μετατρέποντας τον ίδιο ουσιαστικά σε μια σκιά του πάλαι ποτέ κρατερού εαυτού του.
                Ο κυκεώνας των σκέψεων διακόπηκε βίαια καθώς ο Άρχοντας ξεκίνησε να μιλάει για πολλοστή φορά για τα κατορθώματά του. Τη φορά αυτή όμως θα απαντούσε στην ερώτηση που είχε θέσει ο βάρδος…
             

               Η Λέριαλ στάθηκε έξω από την τεράστια πόρτα του συμβουλίου. Σήμερα θα έπαιρναν μια απόφαση πάρα πολύ σημαντική για ολόκληρο τον Έσω Κόσμο. Έπρεπε να είναι όσο πιο ήρεμη μπορούσε. Κανένας δεν έπρεπε να αντιληφθεί ότι δεν ήταν η Νέξ.
               Η πόρτα άνοιξε. Όλοι οι ακόλουθοι προσκύνησαν τη βασίλισσα του Βορρά. Τα σταθερά της βήματα της έδιναν μια αριστοκρατικότητα. Ακόμα και οι σύμβουλοι εντυπωσιάστηκαν από την παρουσία της. Οι γηραιότεροι μάλιστα για λίγο θυμήθηκαν τη μάνα της. Ήταν τόσο πανέμορφη. Τίποτα δεν προετοίμαζε όμως τους συμβούλους για την επικείμενη ανακοίνωση. Όλοι περίμεναν  μια ανακοίνωση ευχάριστη. Μολαταύτα, η πανέμορφη γυναίκα άνοιξε το στόμα της και από μέσα της βγήκαν λόγια φοβερά : «Ήρθε η ώρα να ξεθάψουμε το τσεκούρι του πολέμου και να κυβερνήσουμε ολόκληρο τον έσω Κόσμο».
             Οι ακόλουθοι, οι σύμβουλοι δεν ήξεραν τι να πουν. Πολλοί μάλιστα είχαν μείνει με ανοιχτό το στόμα. Δεν περίμεναν αυτά τα λόγια. Η πριγκίπισσα πρέπει να είχε τρελαθεί, γιατί αλλιώς δεν εξηγούταν η συμπεριφορά της.
             «Δεν είναι δυνατόν αυτό μεγαλειοτάτη», τόλμησε να ψελλίσει ένας άνδρας με μακρύ γενειάδα.
             «Η απόφασή μου είναι νόμος και δεν πρόκειται να την αλλάξω. Όλοι οι λαοί ζούνε εις βάρος μας. Είμαστε οι καλύτεροι, οι δυνατότεροι και οφείλουμε να έχουμε υπό τον έλεγχο μας τον κόσμο. Δεν γίνεται να αφήσουμε τους άλλους λαούς να μας εκμεταλλεύονται», φώναξε δυνατά.
              Ιαχές, ουρλιαχτά, βρισιές μαζί με έντονες διαφωνίες ακούστηκαν στην αίθουσα. Ο χώρος θύμιζε μελίσσι καθώς τα ακατάσχετα βουητά που είχαν επικρατήσει χτύπαγαν αλύπητα τα τύμπανα των αυτιών των παρευρισκομένων.
             Εκεί όμως, μέσα στο πλήθος σηκώθηκε ένας σεβάσμιος γέροντας. Όλοι μονομιάς σώπασαν. Στο προσκήνιο  είχε εμφανιστεί ο μάγος, ο φίλος του Λύριου.
             «Το μονοπάτι που διάλεξες γυναίκα είναι σκοτεινό. Εγώ δεν πρόκειται να σε ακολουθήσω. Γι’ αυτό θα φύγω από το βασίλειο, μα προτού φύγω θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα συμβάντα τα οποία κατά τη γνώμη έχουν τεράστια σημασία. Ίσως μάλιστα, να αλλάξουν αυτήν την τραγική απόφαση που πάρθηκε πριν από κάποια λεπτά…

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου