Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Μια ανείπωτη ιστορία



             Εκείνο το τερατόμορφο πλάσμα είχε φορέσει το κλειδί γύρω από το λαιμό του. Καθόταν σταυροπόδι και έπαιζε με μεγάλη επιδεξιότητα την φλογέρα. Τα μαύρα του φτερά ανέμιζαν κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι, ενώ οι κόκκινες ίριδες των ματιών έδειχναν να έχουν περιέλθει σε μια πρωτόγνωρη μέθη. Η ελάχιστη σάρκα που είχε παραμείνει πάνω στο σκελετωμένο του κορμί ήταν ένα παράταιρο σημάδι που φανέρωνε το ένδοξο παρελθόν του συγκεκριμένου άνδρα. Ναι, καλά ακούσατε, το συγκεκριμένο  πλάσμα είχε κάποτε όνομα. Είχε κάποτε, πριν από πάρα πολλά χρόνια μια ευτυχισμένη ζωή.
               Κάποτε πίσω απ’ όλη αυτή τη φρικιαστική εικόνα κρυβόταν ένας άνδρας που είχε χάσει κάθε στήριγμα στη ζωή του και έτσι είχε οδηγηθεί στην απόλυτη παρακμή.  Είχε όλα τα εχέγγυα για να μεγαλουργήσει στη ζωή του, αλλά κάποιες λανθασμένες επιλογές, κάποια τραγικά λάθη, του κατέστρεψαν μέσα σε περίπου έναν μήνα ότι είχε χτίσει.
              Τον παλιό καιρό, όταν μπορούσε να αισθανθεί και να γευτεί τους καρπούς της φύσης, ήταν ένας ανερχόμενος συγγραφέας. Στα δεκαοχτώ του χρόνια είχε κυκλοφορήσει το πρώτο του μυθιστόρημα και είχε συμμετάσχει σε διάφορα συλλογικά βιβλία. Στα δεκανέα του χρόνια έγινε ο νεαρότερος συγγραφέας όλων των εποχών που κέρδιζε το βραβείο του πρωτοεμφανιζόμενου.
             Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν σε λίγα χρόνια ανέμεναν όλοι ότι ο κύριος Χ θα μεσουρανούσε στην λογοτεχνία καταφέρνοντας να μπει στο πάνθεον των αθανάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Δυστυχώ ς όμως, όλοι είχαν λησμονήσει το γεγονός ότι η καταξίωση και η αναγνωσιμότητα παραγάγουν φθόνο, μίσος, ζήλια, ματαιοδοξία και ποικίλα άλλα συναισθήματα που αν τα ενώσεις δημιουργούν ένα συνονθύλευμα δυσβάστακτο για τους κοινούς θνητούς.
          Ο κύριος Χ λοιπόν συνεπαρμένος από τις επιτυχίες του άλλαξε μονομιάς. Από φιλικός και ευγενικός μετατράπηκε σ’ έναν φιλάργυρο, κακό και ματαιόδοξο άνθρωπο. Οι φίλοι του τον εγκατέλειψαν κάποια στιγμή αναπάντεχα. Όταν έχασε λοιπόν τους φίλους του που μαζί με την οικογένειά του ήταν τα μοναδικά στηρίγματα πάνω στα οποία είχε δομηθεί η επιτυχία του. Η μοναξιά τον οδήγησε στη βαριά κατάθλιψη. Παράλληλα, ο καρκίνος χτύπησε όλα τα μέλη της οικογενείας του.
           Στην ηλικία των εικοσιπέντε χρόνων είχε μείνει μονάχα η μητέρα του. Απελπισμένος από την τραγική του μοίρα στράφηκε στις σκοτεινές θεότητες ελπίζοντας να τον βοηθήσουν να αποκτήσει πάλι ότι είχε χάσει. Εξαπάτησε, εκμεταλλεύτηκε, δολοφόνησε και βούτηξε με μεγάλη προθυμία μέσα στο λάκκο της ακολασίας. Όταν πια είχε έρθει η ώρα να αποκτήσει ότι είχε χάσει μια νέα συμφορά τον βρήκε. Η μάνα του είχε χτυπηθεί από μια ανίατη ασθένεια και κανένας  γιατρός δεν μπορούσε να βρει γιατρειά.
          Τότε ήταν που έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του. Αντάλλαξε τη ζωή του με εκείνη της πολυαγαπημένης του μητέρας!
           Έτσι σήμερα, αυτό το ταλαιπωρημένο πλάσμα φυλάει μια πύλη του Κάτω Κόσμου. Δεν μπορεί να φάει, μα ούτε και να αισθανθεί καθώς η καρδιά του βρίσκεται στο πιάτο ανάμεσα στα πόδια του. Μοναχική παρηγοριά είναι πια η μουσική, το παίξιμο της κοκάλινης φλογέρας.
         Αν τον συναντήσατε ποτέ λοιπόν, μην τρομάξετε. Απλά δείξτε κατανόηση σ’ αυτόν που κάποτε είχε τα πάντα και τώρα έχει μονάχα μια φλογέρα και ένα κλειδί για τον Κάτω Κόσμο…


Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης

1 σχόλιο:

  1. Περίεργο, αλλιώτικο αλλά όπως πάντα πολύ πολύ ωραίο.
    Μπράβο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή