Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

H Βάρδος Νέξ-σελίδα 71


            Μπορεί να με θεωρείτε γέρο και ανίδεο, αλλά θυμάμαι ακόμα τα τραγικά εκείνα γεγονότα που οδήγησαν τον πατέρα σου στην απόφαση να εναντιωθεί στα άλλα βασίλεια. Ο πατέρας σου αγαπητή μου δεν ήταν ποτέ κάποιος ματαιόδοξος άνθρωπος οποίος αναγκάστηκε να επιδείξει τις στρατιωτικές του ικανότητες. Τότε, τα παλιά χρόνια αναγκαστήκαμε να πολεμήσουμε για να σώσουμε τον Έσω Κόσμο από το απόλυτο χάος. Πολεμήσαμε για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο χωρίς σκοτάδι.
             Μετά την νίκη μας, πιστέψαμε ότι τα πάντα είχαν τελειώσει. Ωστόσο, ο χρόνος είναι μεγάλος δάσκαλος. Μας δίδαξε και τους δύο ότι παρότι τη νίκη μας, το κακό δεν γίνεται να εξαφανιστεί για πάντα. Οι αμαρτίες και τα λάθη μας δυστυχώς δεν διαγράφονται έτσι εύκολα. Εγώ και ο Λύριος κάναμε κτηνωδίες, γιατί πιστεύαμε με έπαρση και οι δύο ότι αυτό ήταν το σωστό για τον κόσμο μας. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου η ψυχή μας άρχισε να κουράζεται από τους φόνους. Εδώ, θα ήθελα να αναφέρω πως δεν είναι  φόνος μόνο ο θάνατος των εχθρών σου αλλά και οι λάθος υπολογισμοί που μπορούν να στοιχίσουν τη ζωή των συντρόφων μας. Επομένως, οφείλουμε να δείξουμε σύνεση και όχι ματαιοδοξία και άκρατη φιλοδοξία. Το βασίλειο του Βορρά δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεκινήσει μια καταστροφή. Ήμασταν πάντοτε η δύναμη του καλού. Δεν γίνεται τώρα πια να αλλάξουμε στρατόπεδο», είπε ο σεβάσμιος γέροντας φροντίζοντας να αναδείξει εκείνη την ηγετική ικανότητα που είχε χαθεί στη λήθη του χρόνου.
            Αρκετοί σύμβουλοι ταυτίζονταν απόλυτα με την άποψη του Ασπρογένη. Στο άκουσμα του πύρινου λόγου του ξέσπασαν αρκετοί σε χειροκροτήματα. Κάποιοι μάλιστα κινήθηκαν προς το μέρος του γέροντα και του έσφιξαν με εγκαρδιότητα τα ρυτιδιασμένα χέρια του.
             Η σωσίας της Νέξ στεκόταν αμήχανη μπροστά στο συμβούλιο. Είχε χάσει την πυγμή που είχε πρωτύτερα. Κραδαίνοντας με δύναμη τα κατάξανθα μαλλιά της προσπαθούσε να βρει γρήγορα μια λύση ώστε να πετύχει τους καταχθόνιους σκοπούς της. Αλλά δεν την ήξερα καλά την Λέριαλ. Στο τέλος θα κατάφερνε να πετύχει τους στόχους της. Μπορεί ο σεβάσμιος γέροντας να είχε φέρει αντίρρηση στο σχέδιο της, αλλά εκείνος ήταν γηραιότατος. Σε λίγο θα εγκατέλειπε τον επίγειο κόσμο για τον Κάτω. Επομένως, μπορούσε να χειριστεί αυτή την τρομερή αδυναμία του αντιπάλου της για να αποδείξει ολοφάνερα τη σαθρότητα των λεγομένων του.  Το κύρος που απόπνεε η πριγκίπισσα και τωρινή βασίλισσα ήταν μεγαλύτερο από του μάγου εξαιτίας της καλοσύνης και των επιτυχιών του Λύριου.
            «Θα γίνει πόλεμος γιατί έτσι πρέπει. Ο Έσω Κόσμος θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια νέα απειλή. Στην οροσειρά του Λόριφ όπου βρίσκονται δαίμονες και τρομερά θηρία, το κακό έχει ξεκινήσει να συγκεντρώνει στρατό. Θα είναι δύσκολο να αντιμετωπίσουμε ένα συνονθύλευμα από τα τερατουργήματα που ζουν εκεί. Φήμες λένε ότι ο στρατός υποκινείται από το Δυτικό βασίλειο. Είμαστε υποχρεωμένοι να δράσουμε σύντομα, γιατί διαφορετικά δεν θα έχουμε ούτε την απαραίτητη προετοιμασία ούτε και τα ψυχικά αποθέματα για να συγκρουστούμε με πλάσματα που ποτέ κανείς θνητός δεν μπόρεσε να το αντιμετωπίζει. Είναι  λοιπόν λάθος να διατηρούμε τη θέση της ουδετερότητας. Ποιος λοιπόν μαζί μου;», φώναξε η γυναίκα σηκώνοντας με πάθος την γροθιά του δεξιού χεριού της.
             Τα λόγια της διέγειραν πάθη στις ψυχές των αναποφάσιστων. Η προφορική μονομαχία των δύο συνομιλητών δεν είχε τελειώσει ακόμα. Αντιθέτως, ήταν η απαρχή για μια σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις του καλού και του κακού. Μια σύγκρουση που θα καθόριζε κατά κάποιον τρόπο το μέλλον του Βόρειου βασιλείου.
             Ο σεβάσμιος μάγος λοιπόν άνοιξε το στόμα και ετοιμάστηκε να μιλήσει όπως κανείς ποτέ δεν είχε μιλήσει σε βασίλισσα…
                       

Συνεχίζεται
Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης


         

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου