Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Οι «Άρχοντες» του τρόμου - Άρθουρ Μάχεν

 γράφει ο Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης | 

Μύστης, ηθοποιός, μια αινιγματική προσωπικότητα που καταπιάστηκε με ουκ ολίγα επαγγέλματα μέχρι τελικά να βρει καταφύγιο στη λογοτεχνία του τρόμου. Γιατί αυτός ο αλλόκοτος χαρακτήρας έμεινε στην ιστορία και χαρακτηρίστηκε ακόμα και από τον σύγχρονό μας Στίβεν Κίνγκ ως «ίσως ο καλύτερος δημιουργός τρόμου στην Αγγλική λογοτεχνία»;

Ο Άρθουρ Μάχεν γεννήθηκε στις 3 Μάιου 1863 στην Ουαλία, σε μια περιοχή της οποίας τα υπέροχα τοπία έμελλε να τον επηρεάσουν βαθιά. Στα έργα του υπάρχουν συχνά έντονες, γλαφυρές και ζωηρές περιγραφές βουκολικών τοπίων. Στην τρυφερή ηλικία των έντεκα, ο Μάχεν μπαίνει στο Καθολικό σχολείο του Χέρεφορντ απ’ όπου λαμβάνει την αποκαλούμενη «κλασσική παιδεία». Οι οικονομικές δυσκολίες όμως θα τον οδηγήσουν εκτός πανεπιστημίου και στο Λονδίνο όπου δίνει κατατακτήριες εξετάσεις για να μπει σε άλλο πανεπιστημιακό ίδρυμα, όμως αποτυγχάνει και αναγκάζεται να δουλέψει περιστασιακά ως δάσκαλος, δημοσιογράφος και υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο.

Το 1887 ο πατέρας του πεθαίνει και ο Άρθουρ παντρεύεται την Αμέλια Χόγκ, μια γυναίκα που είχε σχέσεις με τους μποέμικους λογοτεχνικούς κύκλους στο Λονδίνο. Έτσι, γύρω στο 1890 ξεκινά να δημοσιεύει διηγήματα σε λογοτεχνικά περιοδικά. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί η προσχώρησή του στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής (Golden Dawn) και την επαφή του με παγανιστικά στοιχεία, αλλά και με το δημιουργό του σατανισμού τον Άλιστερ Κρόουλι. Η οικονομική ανέχεια βέβαια παρά την ενασχόληση του αυτή δεν παύει να υπάρχει. Ειδικότερα, μετά το θάνατο της γυναίκας του από καρκίνο το 1899 για οικονομικούς λόγους ο συγγραφέας στρέφεται στην υποκριτική τέχνη. Έπειτα, θα ξεσπάσει ο Ά Παγκόσμιος πόλεμος, θα δουλέψει ως δημοσιογράφος και περίπου είκοσι χρόνια πριν πεθάνει εγκαταλείπει λόγω οικονομικής ανέχειας το Λονδίνο. Οι οικονομικές δυσκολίες σταμάτησαν μόλις το 1943. Έτσι τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε με σχετική άνεση. Ο Άρθουρ Μάχεν απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου του 1947. 

Μπορεί στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος συγγραφέας να μην είναι ευρύτερα γνωστός, αλλά σ' εκείνον η Ελλάδα μόνο άγνωστη δεν ήταν, αφού σε κάποια έργα του το ελληνικό στοιχείο είναι έντονο. Το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα είναι το ποίημα «Ελευσίνια» που σχετίζεται με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Η εισχώρησή του στο Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής τον επηρεάζει φοβερά με αποτέλεσμα να εκδώσει το 1894 την γνωστότερη ιστορία του, «Ο Μέγας Θεός Παν». Τα παγανιστικά στοιχεία, οι έντονες περιγραφές, το άγνωστο, ο έμφυτος τρόμος για το αρχέγονο στοιχείο και οι βουκολικές περιγραφές συνθέτουν ένα εξαιρετικό έργο που τον κατατάσσει στο Πάνθεον της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Άλλα σπουδαία έργα του είναι: «Η λαμπερή Πυραμίδα», «Η Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης», «Η Μεγάλη επιστροφή», «Ο Τρόμος», «Οι Τοξότες» και άλλα. Τέλος, πρέπει να αναφερθεί ότι ο Μάχεν είναι υπεύθυνος και για τη διαιώνιση του θρύλου των Αγγέλων του Μόνς, μιας ομάδας αγγέλων που βοήθησε τους Άγγλους στη μάχη του Μόνς στον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Αυτός ο περίεργος μύστης ήταν ο πρώτος συγγραφέας που κατάφερε να δημιουργήσει έντονο τρόμο εμπλέκοντας περίτεχνα τους θρύλους, τις αρχαίες Θεότητες, τα αρχέγονα στοιχειά με τον παγανισμό. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους διδάσκαλους του είδους, άσκησε βαθύτατη επιρροή στον Λάβκραφτ και νομίζω πως είναι εκείνος ο συγγραφέας που έχει καταφέρει να με τρομάξει περισσότερο απ’ όλους. Δυστυχώς, δεν μπορώ να προσδιορίσω το λόγο. Ίσως, ο ανείπωτος τρόμος που προκαλεί να οφείλεται στη μοναδικότητα των έργων του. 

Στο τρίτο άρθρο της σειράς θα ασχοληθούμε με τον γνωστότερο ίσως συγγραφέα τρόμου, τον Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, τον δημιουργό της μυθολογίας Κθούλου.
Πηγή: http://vivliodeiktis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8.html

Βρικόλακες


Βρικόλακες
Θεωρείτε ότι οι βρικόλακες είναι λογοτεχνικό κατασκεύασμα και δεν έχουν καμία βάση στην πραγματικότητα; Διαβάστε στο παρακάτω αφιέρωμα, όλα όσα θέλατε να μάθετε για το θρύλο των βαμπίρ, μαζί με πιθανές εξηγήσεις και ιστορίες αληθινών… βρικολάκων!
Οι θρύλοι που αφορούν τους βρικόλακες είναι τόσο παλιοί όσο η ίδια η ανθρωπότητα. Οι αρχαίοι Έλληνες, η Μεσοποτάμιοι, οι Εβραίοι και οι Ρωμαίοι έχουν δεκάδες ιστορίες στη μυθολογία τους όπου εμφανίζονται δαίμονες και κακά πνεύματα, και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι αυτά τα τα διαβολικά πλάσματα είναι οι πρόγονοι των βρικολάκων, όπως τους έχουμε στο μυαλό μας σήμερα- κυρίως λόγω του βιβλίου του Στόκερ “Κόμης Δράκουλας”.


Ο όρος “βρικόλακας”, με τα χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε σήμερα, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στις αρχές του 18ου αιώνα από δοξασίες αλλά και αληθινές μαρτυρίες από κατοίκους των Βαλκανίων και της Δυτικής Ευρώπης.
Εκείνα τα χρόνια, η πεποίθηση ότι τα βαμπίρ υπάρχουν, προκάλεσε μαζική υστερία στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να κατηγορούνται για βαμπιρισμό και να θανατώνονται με παλούκια στην καρδιά τους -ο μόνος τρόπος να σκοτώσεις έναν “αθάνατο” βρικόλακα, σύμφωνα με τις πιο δημοφιλείς πεποιθήσεις.
Πρόσφατα μάλιστα, ιταλοί ερευνητές ανακάλυψαν τα λείψανα γυναίκας βαμπίρ που είχε ταφεί με ένα τούβλο στο στόμα της για να μην επιτεθεί στα θύματα της πανώλης που σάρωσε την πόλη τον 16ο αιώνα.
Όμως, εκείνη την εποχή, οι βρικόλακες ήταν διαφορετικοί στην εμφάνιση σε σχέση με τους βρικόλακες που βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Για την ακρίβεια, πριν τον 19ο αιώνα, οι βρικόλακες δεν ήταν χλωμοί και αδύνατοι, αλλά κόκκινοι, διαβολικοί και φορούσαν λεπτεπίλεπτα σάβανα.
Στις περισσότερες περιπτώσεις βρικόλακας γινόταν κάποιος που είχε αυτοκτονήσει ή τον είχε δαγκώσει κάποιο ζώο, ενώ πολλές φορές βρικόλακες θεωρούνταν οι μάγισσες και οι δαιμονισμένοι.
Βαμπιρικές δοξασίες στην Ελλάδα
Βρικόλακες
Όπως και οι σλαβικές χώρες, έτσι και στη χώρα μας κυκλοφορούν πολλές δοξασίες και δεισιδαιμονίες σχετικά με τους “απέθαντους”. Όμως η ελληνική παράδοση δεν παρουσιάζει τους βρικόλακες όπως τους ξέρουμε μέσα από τις ταινίες, αφού τα χαρακτηριστικά που τους αποδίδει ταιριάζουν περισσότερο σε αυτά των ζόμπι.
Σύμφωνα με την ελληνική φολκλορική παράδοση, βρικόλακας είναι αυτός ο οποίος ξαναζωντανεύει και έχει συνήθως κακές προθέσεις. Η ίδια η λέξη “βρικόλακας” προέρχεται από τις λέξεις “βούρκος” και “λάκος”, που παραπέμπει στην σήψη του νεκρού σώματος, για αυτό και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, τους αποκαλούν και “βουρκόλακες”.
Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον στις ελληνικές δοξασίες είναι ότι σε κάθε περιοχή της Ελλάδας έχουν διαφορετική άποψη για τη μορφή, για το πότε εμφανίζεται ένας βρικόλακας και για το ποιοί… βρικολακιάζουν.
Πότε γίνεσαι βρικόλακας;
Στην Μυτιλήνη πιστεύουν ότι βρικολακιάζουν όσοι έχουν κάνει μεγάλα εγκλήματα, οι αυτόχειρες και όσοι δεν πηγαίνουν ποτέ στην εκκλησία.
Στην Σκύρο και σε μερικές περιοχές της Θράκης βρικολακιάζουν οι άταφοι και άψαλτοι.
Στην Άνδρο πιστεύουν ότι αν βλαστημήσεις ή καταραστείς έναν νεκρό, τότε εκείνος γίνεται βρικόλακας.

Πότε εμφανίζεται ένας βρικόλακας;
Στην Μάνη υπάρχουν δύο είδη βρικολάκων: οι “ριχτοί”, αυτοί που δεν ησυχάζουν ποτέ και βγαίνουν από τον τάφο τους κάθε μέρα και οι “Σαββατιανοί”, που βγαίνουν από το μνήμα τους μόνο το Σάββατο. Και οι δύο βγάινουν μόνο τη νύχτα και για να φύγουν πρέπει να λαλήσει ο μαύρος κόκορας.
Στην Σάμο συνήθως εμφανίζονται από τα μεσάνυχτα μέχρι να βγει ο ήλιος, αλλά μερικές φορές μπορεί να εμφανιστούν και το μεσημέρι, στις 12 ακριβώς, αλλά δεν μπορούν να απομακρυνθούν από τον τάφο τους.
Στην Χίο βγαίνουν μετά τα μεσάνυχτα και εξαφανίζονται μόνο όταν λαλήσει τρεις φορές ο άσπρος κόκκορας. Είναι λευκοντυμένοι -με τα σάβανά τους- αλλά έχουν και ένα αρχηγό, που είναι τριπλάσιος σε μέγεθος και κατάμαυρος κι ολόγυρά του χοροπηδούν οι άλλοι.
Στην Αμοργό πιστεύουν ότι οι βρικόλακες μπορούν να εμφανιστούν και στο φως της ημέρας.
Στην Κάλυμνο βγαίνουν τις κρύες νύχτες του χειμώνα, γιατί τους αρέσει ο παγωμένος άνεμος με τον οποίον ταξιδεύουν από σπίτι σε σπίτι.
Στην Μακεδονία βγαίνουν μόνο τις νύχτες με πανσέληνο.
Τι μορφή έχει ο… Έλληνας βρικόλακας;
Στη Χίο, είναι ντυμμένοι στα λευκά κι έχουν ένα αρχηγό, τριπλάσιο σε μέγεθος και κατάμαυρο.
Στην Σκόπελο είναι σκελετοί που περπατούν.
Στην Αλόννησο έχουν μαύρη και γυαλιστερή σάρκα, και λάμπουν στο σκοτάδι.
Στις Σπέτσες, στην Ύδρα και στα Κύθηρα, είναι κακόσχημοι καμπούρηδες με κατάμαυρα χέρια και μεγάλα νύχια.
Στην Τήνο έχουν τη μορφή του νεκρού, σαν φάντασμα δηλαδή, αλλά έχουν μακριά γένια, μακριά μαλλιά και γαμψά νύχια.
Στη Σαμοθράκη πιστεύουν ότι το σώμα των βρικολάκων είναι από φωτιά και μπορούν να γίνουν αόρατοι.
Αληθινοί βρικόλακες- δολοφόνοι
Μανουέλα και Ντάνιελ Ρούντα
Βρικόλακες
Η 23χρόνη τότε Μανουέλα γνώρισε το σύζυγό της, Ντάνιελ, μέσω μιας αγγελίας ενός γερμανικού περιοδικού. “Μαυρομάλλης βρικόλακας αναζητάει πριγκίπισσα του σκότους που να έχει απαρνηθεί τη ζωή και να μισεί τους πάντες και τα πάντα”. Λίγο καιρό αφού απάντησε στην αγγελία του, παντρεύτηκαν και οι μέρες κυλούσαν “ήρεμα”, με λατρείες στον Σατανά και αυταπάρνηση σε όλες τις αξίες της ζωής.
Μέχρι που το 2001, το πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Το ζευγάρι κάλεσε στο σπίτι του τον συνεργάτη και φίλο του Ντάνιελ, Φρανκ Χάγκεν, και αφού τον μαχαίρωσαν και οι δύο 66 φορές, τον χτύπησαν με τσεκούρι και αφού ξεψύχησε, ήπιαν το αίμα του σε ποτήρι και έκαναν σεξ στο φέρετρο όπου συνήθιζε να κοιμάται η Μανουέλα.
Στο δικαστήριο δήλωσαν ότι δεν θεωρούσαν πως έκαναν κάτι κακό, αφού υπακούσαν στις διαταγές του Κυρίου τους, τον Σατανά. Όσο περίεργο είναι το έγκλημα τους, άλλο τόσο περίεργο είναι το γεγονός ότι η ποινή που τους επιβλήθηκε ήταν μόνο 15 χρόνια σε ψυχιατρική κλινική.
Ρίτσαρντ Τρέντον Τσέις
Βρικόλακες
Μέσα σε έναν μόνο μήνα, ο Τσέις ή αλλίως “Ο Βρικόλακας του Σακραμέντο” δολοφόνησε 6 ανθρώπους και ύστερα ήπιε το αίμα τους και έφαγε τα απομεινάρια τους.
Στο δικαστήριο που έγινε το 1979, δήλωσε πως το έκανε επειδή νόμιζε πως οι Ναζί του είχαν δώσει ένα δηλητήριο που θα μετέτρεπε το αίμα του σε… αλεύρι, και ο μόνος τρόπος να το αποφύγει ήταν να φάει το σώμα και το αίμα άλλων ανθρώπων.
Οι ένορκοι δεν πίστεψαν ότι ήταν τρελός και πως οι φόνοι δεν ήταν προμελετημένοι και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Δεν πρόλαβε όμως να γίνει το θέλημα του δικαστηρίου.
Ο Τσέις αυτοκτόνησε μέσα στο κελί του, το Δεκέμβριο του 1980, με τη βοήθεια αντικαταθλιπτικών φαρμάκων που του είχαν χορηγηθεί από γιατρό της φυλακής.
Ρόντρικ Τζάστον Φέρελ
Βρικόλακες
Ο Ροντ Φέρελ ήταν ο αρχηγός μιας γκανγκστερικής ομάδας έφηβων με το ψευδώνυμο “Η Ομάδα των Βρικολάκων”. Όμως μαζί με μερικά μέλη των “Βρικολάκων” το τράβηξαν περισσότερο από τους βανδαλισμούς που συνήθιζαν να κάνουν με τους υπόλοιπους.
Στις 25 Νοεμβρίου του 1996, ο 16χρονος Φέρελ σκότωσε τους γονείς της πρώην φιλενάδας του και πάνω στον πατέρα χάραξε το γράμμα “V” (Vampire). Ο Φέρελ δήλωνε παντού ότι στην πραγματικότητα ήταν ο βρικόλακας Βεσάγκο και ζούσε στη γη πάνω από 500 χρόνια.
Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο το 1998, και για δύο χρόνια ήταν ο νεότερος θανατοποινίτης στην ιστορία της Αμερικής, μέχρι που το δικαστήριο της Φλόριντα μείωσε την ποινή του από θάνατο σε ισόβια, χωρίς τη δυνατότητα αναστολής.
Πορφυρία ή Βαμπιρισμός
Mήπως τελικά ο κόμης Δράκουλας έπασχε από γεννετική ασθένεια;
Βρικόλακες
Μπορεί όλα αυτά να σας φαίνονται πολύ απίστευτα για να έχουν κάποια πραγματική βάση, αλλά υπάρχει μια αληθινή και πολύ σπάνια γενετική ασθένεια του αίματος που αποδίδει στον άνθρωπο που πάσχει από αυτή μερικά χαρακτηριστικά των “τυπικών” βρικολάκων.
Μήπως είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια; Μήπως οι βρικόλακες υπάρχουν στα αλήθεια;
Η μορφή
Η πορφυρία περιγράφεται ως μια έλλειψη ερυθρών αιμοσφαιρίων που επιφέρει στον ασθενή μια υπερευαισθησία στο φως του ήλιου. Επιπλέον, εκείνος που πάσχει από αυτή έχει μεγάλες παραμορφώσεις στην εμφάνισή του. Το σύστημα που είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη και την κατανομή των τριχών στο σώμα του λειτουργεί ανώμαλα ενώ η μύτη και τα δάχτυλα του ασθενή ατροφούν και συρρικνώνονται, σε σημείο που να μοιάζουν περισσότερο με νύχια αρπακτικού πουλιού παρά με χέρια ανθρώπου. Επίσης, παρατηρείται δυσκαμψία των χειλών και των ούλων του πάσχοντα και αναγκαστικά αφήνει να φανούν τελείως τα δόντια του.
Ο παράγοντας “σκόρδο”
Και εκτός από την εμφάνιση, υπάρχει κι ένα άλλο στοιχείο που παραπέμπει στα χαρακτηριστικά των βαμπίρ: η απέχθεια προς το σκόρδο. Το φυτό αυτό περιέχει μια χημική ουσία που δρα ανασταλτικά με κάποια ένζυμα του ήπατος και αν ένας άνθρωπος που πάσχει από προφυρία φάει σκόρδο, τα προβλήματα της υγείας του θα πολλαπλασιαστούν.
Ο καθρέφτης και ο σταυρός
Η απέχθεια των ανθρώπων αυτών προς τον καθρέφτη και τον σταυρό, τα οποία είναι στοιχεία της… προσωπικότητας ενός βαμπίρ, μπορεί να εξηγηθεί πολύ απλά. Εφόσον το πρόσωπο και το σώμα τους είχε παραμορφωθεί σε τέτοιο βαθμό, δεν θα ήθελαν με τίποτα να δουν το είδωλό τους στον καθρέφτη και σε περίπτωση που τους έφερναν κοντά σε έναν σταυρό, θα πίστευαν ότι είναι δαιμονισμένοι και η ψυχική τους υγεία θα διαταρασσόταν περισσότερο από τις απλές νευρικές κρίσεις που τους ταλαιπωρούσαν.
Η δίψα για αίμα
Σήμερα, σε αντίθεση με τα παλιότερα χρόνια, η πορφυρία καταπολεμάται με μετάγγιση αίματος. Πως όμως μπορούσαν να αισθανθούν υγιείς οι ασθενείς του 16ου και 17ου αιώνα όταν οι μεταγγίσεις άνηκαν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας; Με το να πίνουν ποσότητες αίματος.
Πολλές οι συμπτώσεις για να μην υπάρχει καμία συσχέτιση…Δε νομίζεις;

Πηγή: MEN24

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Αρχαίος ελληνικός μύθος για τον λυκάνθρωπο

Η ελληνική μυθολογία πιστοποιεί την ύπαρξη των λυκανθρώπων. Ο Ζευς, η ύψιστη θεότητα του αρχαιοελληνικού πανθέου, επισκέφθηκε ως περιπλανώμενος ταξιδιώτης τον Λυκάονα, τον βασιλιά της Αρκαδίας.

Ο βασιλιάς αναγνώρισε τον Θεό της Δικαιοσύνης και για να διαπιστώσει την παντογνωσία του, του πρόσφερε ανθρώπινη σάρκα για τροφή. Ωστόσο τίποτα δεν μπορούσε να ξεφύγει από την αντίληψη του Δία. Έτσι απέφυγε να δοκιμάσει από το υποτιθέμενο λουκούλλειο γεύμα. Έσπρωξε το γεύμα που του προκάλεσε αηδία.

Εξοργισμένος λοιπόν κατέστρεψε το παλάτι του πανούργου Λυκάονα και τον υποχρέωσε να περάσει την υπόλοιπη του ζωή ως λύκος. Ωστόσο υπάρχει και η παραλλαγή του Παυσανία. Σύμφωνα με αυτήν, όταν ο Λυκάων θυσίασε ένα βρέφος προς τιμήν του Πατέρα των θεών και των θνητών, μετατράπηκε σε αιμοδιψή λύκο.

Όποιος θέλει μπορεί να δει και το παρακάτω "ντοκιμαντέρ": http://www.dailymotion.com/video/xxk5wt_yyyyyyyyyyy-y-yyyyyyy-yyyy-yyyyy_people#from=embediframe

Η βασίλισσα του χιονιού


Κάποτε ένα κακό ξωτικό έφτιαξε ένα καθρέφτη , ένα καθρέφτη μαγικό !
Ότι καθρεφτιζόταν μέσα του, παραμορφωνόταν και γινόταν άσχημο και αποκρουστικό .
Το πιο υπέροχο τοπίο , ο ομορφότερος άνθρωπος μέσα από τον καθρέφτη έδειχναν φρικτά και αποκρουστικά.
Μια μέρα το ξωτικό πήρε τον καθρέφτη και ανέβηκε κάπου ψηλά για να μπορέσει να κάνει όλο τον κόσμο όλο να φαντάζει απαίσια .
Μα ήταν απρόσεκτο και ο καθρέφτης έπεσε στη γη και έσπασε σε μύρια κομμάτια… 
Τα κομμάτια αυτά ήταν μικρά σαν κόκκοι άμμου και μπήκαν στις καρδιές των ανθρώπων .
Έτσι οι άνθρωποι αυτοί, ακόμα και σήμερα, βλέπουν μόνο ασχήμια και κακία γύρω τους και νιώθουν μόνο φθόνο.
Σε μια πόλη του Βορρά ζούσαν δύο φίλοι , η Γκέρντα και ο Κάι . 
Τους άρεσε να τρέχουν στα λιβάδια, να χαίρονται την φύση, τα λουλούδια , τα δέντρα, τα πουλάκια τα ζωάκια του δάσους.
Μια μέρα καθώς μιλούσανε , ξαφνικά ο Κάι έβγαλε μια δυνατή φωνή :
" Αχ κάτι μπήκε στο μάτι μου , αχ κάτι μου τσίμπησε την καρδιά …"

Από τότε ο Κάι άρχισε να αλλάζει .
Δεν έχανε ευκαιρία να καυγαδίσει , ήταν συνέχεια νευριασμένος και έλεγε πως όλα ήταν βαρετά. 
Ο καιρός περνούσε και γινόταν όλο και πιο κακότροπος.

Μια νύχτα του χειμώνα ο Κάι έβλεπε έξω από το παράθυρο του το χιόνι να πέφτει , όλα ήταν κάτασπρα .
Ξαφνικά , ένα τεράστιο κατάλευκο έλκηθρο και μια γυναίκα με κουκούλα , ντυμένη στα κάτασπρα ήρθε έξω από το παράθυρο.
Την κοίταξε εντυπωσιασμένος και την ακολούθησε , ανέβηκε στο έλκηθρο και άρχισαν να τρέχουν γρήγορα. 
Το χιόνι έπεφτε πυκνό και ο άνεμος ούρλιαζε μέσα από τα γυμνά δέντρα.
Όταν ο Κάι παρατήρησε την κουκούλα και τον μανδύα της , είδε πως όλα ήταν φτιαγμένα από χιόνι !
Πως το λευκό και κρύο δέρμα της πανέμορφης άγνωστης ήταν από χιόνι φτιαγμένο κι αυτό !
Γιατί η γυναίκα αυτή ήταν η Βασίλισσα του χιονιού !
Και σαν τον φίλησε, ο Κάι ένιωσε την καρδιά του να παγώνει. 
Τότε και οι δύο χάθηκα μέσα στην φοβερή χιονοθύελλα , πάνω από τα δάση, βουνά , θάλασσες και λίμνες και έφτασαν στη χώρα του πολικού χειμώνα και της ατέλειωτης νύχτας.
Εκεί ο Κάι δεν είχε μάτια παρά μόνο για την βασίλισσα . 
Την μόνη που έβρισκε πανέμορφη και γλυκιά …

Η Γκέρντα , είδε ότι ο φίλος της χάθηκε και αποφάσισε να πάει να τον βρει.
Ρώτησε τους ανθρώπους αλλά κανείς δεν τον είχε δει.
Ρώτησε τα αφρισμένα κύματα του ποταμού :
" Αν τον πήρατε εσείς , να σας δώσω ότι έχω και δεν έχω για να τον φέρετε πίσω ".
Μα ούτε τα κύματα , ούτε ο άνεμος, ούτε η θύελλα, ούτε το δάσος ήξεραν που ήταν ο Κάι . 
Κουρασμένη κάθισε στην ρίζα ενός δέντρου να ξεκουραστεί , τότε ένα περιστέρι της είπε ότι είχε δει τον φίλο της στο έλκηθρο της Βασίλισσας του χιονιού.
Ένας τάρανδος προσφέρθηκε να την βοηθήσει να τον βρει.
Άρχισε να τρέχει γρήγορα σαν αστραπή, μέσα στη βαρυχειμωνιά. Κάλπασε μέρες και νύχτες. 
Το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα.
Ξαφνικά σταμάτησαν και η Γκέρντα είδε να το κάστρο της Βασίλισσας του χιονιού να υψώνεται ολόλευκο μέσα την ομίχλη.
Όλα ήταν φτιαγμένα από πάγο.
Με λαχτάρα η Γκέρντα μπήκε μέσα και βρέθηκε σε μια ατελείωτη παγωμένη αίθουσα .
Εκεί, μισοπαγωμένος , αμίλητος , καθόταν ο Κάι με τα μάτια του να κοιτούν ανέκφραστα το κενό.

Η Γκέρντα έτρεξε και τον πήρε στην ζεστή αγκαλιά της και άρχισε να κλαίει.
Ξαφνικά ένα της δάκρυ έπεσε στην καρδιά του Κάι και έλιωσε τον πάγο και παρέσυρε μακριά το κομματάκι του καθρέφτη.
Το αγόρι ξύπνησε και βλέποντας την φίλη του άρχισε να κλαίει κι αυτό.
Τα δάκρυα πήραν μακριά το κομμάτι από το σπασμένο καθρέφτη που είχε στα μάτια του ! 
“Γλυκιά μου Γκέρντα , τι γυρεύουμε εδώ , μέσα στην τόση παγωνιά ; Γιατί όλα είναι τόσο άδεια και κρύα ;"
Μα η Γκέρντα τον πήρε από το χέρι και οι δυο φίλοι άρχισαν να τρέχουν μακριά από το παλάτι . 
Σαν έφθασαν στην άκρη του κήπου της Βασίλισσας του χιονιού , είδαν τον πιστό τάρανδο να τους περιμένει για να τους οδηγήσει πίσω στο ζεστό σπίτι τους …




πηγή: paidikh-fwlia.blogspot.com

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Ένας Έλληνας από την Αραβία


Ο συγγραφέας της πρώτης Αραβικής γραμματικής στα Ελληνικά Πάνος Κουργιώτης έδωσε μια αποκλειστική συνέντευξη για τους αναγνώστες του περιοδικού εΜΜΕίς. Μια συνέντευξη που απαντάει σε πολλά ερωτήματα σχετικά με την εξωτική αυτή γλώσσα , αλλά και σχετικά με το αξιοσέβαστο έργο του.
-Γιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε με την Αραβική;
Όταν άρχιζα να σπουδάζω στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στην Τουρκική, την Εβραϊκή και την Αραβική γλώσσα προκειμένου να αποφοιτήσω. Εγώ επέλεξα την Αραβική λόγω των ερεθισμάτων που είχα για την Αραβική ιστορία, για τους Άραβες και τον πολιτισμό τους. Πέρα των πραγματικών δέλεαρ, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι έχει σαφώς μεγαλύτερη πληθυσμιακή βάση απ’ ότι η Εβραϊκή και η Τουρκική, έπαιξε ρόλο και η επικαιρότητα, καθώς το 2001 είχαμε και την πτώση των δίδυμων πύργων.  Νομίζω πως αυτοί είναι γενικότερα κάποιοι λόγοι που με οδήγησαν στην εκμάθησή της.
-Πόσο δύσκολη ήταν για εσάς η εκμάθησή της;
Η εκμάθησή της ήταν σχετικά δύσκολη. Εδώ βέβαια, είναι καθαρά υποκειμενικοί οι παράγοντες, καθώς εξαρτάται πόσο σοβαρά θα ασχοληθεί ο μαθητής. Στη δική μου περίπτωση γινόταν ένα μάθημα τρεις ώρες την εβδομάδα και ο καθηγητής επέμενε περισσότερο στην κατανόηση της Γραμματικής και κάποιων λέξεων. Δεν έδινε ιδιαίτερη βάση στην ανάπτυξη προφορικών δεξιοτήτων. Επομένως, όποιος ήθελε μπορούσε μέσα σε έξι εξάμηνα να κατακτήσει κάποιες βασικές γνώσεις και να έχει ένα καλό υπόβαθρο ώστε να συνεχίσει σε κάποια Αραβική χώρα.
-Ποιες είναι οι κύριες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες μαθητές στην εκμάθησή της;
Έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει μεγαλύτερη δυσκολία στον προφορικό λόγο. Υπάρχουν αρκετοί ξένοι φθόγγοι προς εμάς και επομένως στο προφορικό σκέλος υπάρχει μια μεγαλύτερη δυσκολία. Σχετικά όμως με τη γραφή, παρότι φοβίζει αρχικά τους μαθητές, οι περισσότεροι εν τέλει την κατανοούν αρκεί βέβαια ο διδάσκων να τους διασαφηνίσει ότι δεν έχουν καμία σχέση με ιδεογράμματα ή με ζωγραφιές, αλλά με μια κανονική δομή αλφαβήτου. Από εκεί και πέρα όσον αφορά την γραμματική, θέλει αρκετό διάβασμα, αλλά δεν είναι παράλογη. Μάλιστα, η γραμματική θα έλεγα ότι είναι το ευκολότερο σε σχέση με τους φθόγγους που υπάρχουν και με τις πάμπολλες λέξεις, καθώς έχω παρατηρήσει ότι πολλοί δυσκολεύονται στην απομνημόνευση των λέξεων.
-Γιατί αποφασίσατε να συγγράψετε ένα βιβλίο για την αραβική  παρότι δεν είναι ευρέως διαδεδομένη στη χώρα μας;
Είναι γεγονός ότι δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο εδώ και χρόνια. Υπήρχε επομένως ένα μεγάλο κενό που θα έπρεπε κάποια στιγμή να καλυφθεί. Κάποιος  δάσκαλος λοιπόν, που θέλει να συμβάλει στην εκμάθηση αυτής της γλώσσας, όφειλε να προχωρήσει σ’ ένα τέτοιο εγχείρημα. Έγραψα συγκεκριμένα βιβλίο γραμματικής επειδή είχαν γίνει κάποιες απόπειρες διδακτικών βιβλίων για Έλληνες, τα οποία όμως υπερθεμάτιζαν το σκέλος των κειμένων και ασχολούνταν περισσότερο με το λεξιλόγιο. Νομίζω πως είχαν γίνει και από ανθρώπους που ενδέχεται να μην είχαν καλή γνώση της ελληνικής γραμματικής, με αποτέλεσμα να είναι πολύ εισαγωγικά και σε θέση να σου μάθουν μονάχα κάποια βασικά πράγματα. Έτσι, δεν υπήρχε ένα εγχειρίδιο για κάποιον Έλληνα που θέλει να μάθει Αραβικά, το οποίο να του φανεί χρήσιμο και στις περαιτέρω σπουδές του σε κάποια Αραβική χώρα. Κάνοντας λοιπόν μαθήματα από το 2007, ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω ένα τέτοιο εγχειρίδιο.
-Είστε ευχαριστημένος από την ανταπόκριση του κόσμου;
Νομίζω πως όταν ξεκινάει κάποιος την εκμάθηση της Αραβικής γλώσσας πέρα από εγχειρίδια για κείμενα και λέξεις, θα χρειαστεί και ένα βιβλίο γραμματικής. Άρα, όσο υπάρχει ζήτηση για τη γλώσσα σίγουρα θα υπάρχει και ζήτηση για το βιβλίο, γιατί είναι το μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα όσον αφορά τη ζήτηση για τη γλώσσα, παρουσιάζει διαρκώς αυξητικές τάσεις. Κατά την ταπεινή μου άποψη το γεγονός αυτό οφείλεται σε δύο αλληλοσυνδεόμενους παράγοντες. Ο πρώτος είναι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα που ωθεί πολύ κόσμο για δουλειές στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στα πλούσια Αραβικά κράτη, στην περιοχή του Κόλπου. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η «Αραβική Άνοιξη», η οποία έχει επικαιροποιήσει πάρα πολύ τους Άραβες. Παράλληλα, με όλες τις εξελίξεις και τις μεταβάσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί, αυτές οι κοινωνίες θα χρειαστούν εκ νέου έναν δίαυλο επικοινωνίας με το Δυτικό Κόσμο. Η Ελλάδα επομένως στην παρούσα συγκυρία μ’ όλα αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει θα μπορούσε να μετατραπεί σ’ αυτό το δίαυλο και μέσω της Αραβικής πολλά άτομα να βρουν μία θέση εργασίας που θα ευνοούσε την επικοινωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και τις Αραβικές χώρες.
-Πιστεύετε ότι η αραβική είναι η γλώσσα του μέλλοντος;
Σαφέστατα και δεν μπορούμε να δώσουμε έναν τέτοιο χαρακτηρισμό. Γιατί άλλωστε τι θα πει γλώσσα του μέλλοντος; Εμείς διαβάζουμε τις ενδείξεις. Για να δώσεις έναν τέτοιο χαρακτηρισμό θα πρέπει να μελετάς τις διεθνείς σχέσεις και τις τρέχουσες εξελίξεις. Σίγουρα βλέπουμε ότι οι τότε αναπτυσσόμενες οικονομίες που πλέον μπορούν να χαρακτηριστούν και ως αναπτυγμένες, μιλάμε δηλαδή για νέες χώρες όπως Ινδία, Κίνα, Βραζιλία και για γλώσσες που ανταγωνίζονται την παραδοσιακή κυριαρχία των Αγγλικών και των Γαλλικών τις τελευταίες δεκαετίες. Έχουμε στους G20 πλέον και Αραβικές χώρες και η Σαουδική Αραβία είναι μία από αυτές. Η «Αραβική Άνοιξη» άρα παίζει σημαντικό ρόλο γιατί δημιουργεί νέα δεδομένα. Υπό το νέο αυτό πρίσμα, δηλαδή της ανάδειξης νέων κρατών στην παγκόσμια σκηνή και την κρίση που δοκιμάζει τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, ίσως η Αραβική να αποτελέσει γλώσσα του μέλλοντος όπως η Ρωσική, η Κινεζική και κάποιες άλλες.
-Ποια είναι η γνώμη σας για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ;
Εδώ μπορείς να πεις ότι φαίνονται οι προτεραιότητες και οι επιλογές του μοντέλου που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη. Η απάντησή μου σ’ αυτό το ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι ιδεολογική. Για μένα μια τέτοια επιλογή στην παρούσα καλπάζουσα νεοφιλελεύθερη πορεία που ακολουθούμε, νεοφιλελεύθερη βέβαια μπολιασμένη με αρκετά στοιχεία παλαιοκρατισμού, δείχνει καθαρά πού επενδύει αυτή η χώρα. Αυτή η απόφαση είναι ενδεικτική της διάθεσης που έχει το κράτος απέναντι σε ζητήματα πολιτισμού και παιδείας. Δεν μπορούμε δηλαδή να το δούμε ξέχωρα από άλλες επιλογές. Πιστεύω πως σχετίζεται και με τους νέους νόμους που αφορούν την παιδεία, αλλά και γενικότερα την πορεία πλεύσης που παίρνει το κράτος όσον αφορά την οικονομία.
-Πιστεύετε ότι το ηλεκτρονικό βιβλίο(e-book) θα μπορέσει να προωθήσει περαιτέρω τη λογοτεχνία;
Ναι, αλλά αυτό θα ήταν κάπως λυπηρό. Θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει κανείς και παλιομοδίτικη, αλλά γενικότερα οι νεώτερες γενιές έχουν αποκτήσει μια εξοικείωση με το διαδίκτυο και τους κουράζει πλέον να πάνε στη βιβλιοθήκη και να ανοίξουν το παλιό βιβλίο, να το ξεφυλλίσουν και να το δουν σελίδα-σελίδα. Ίσως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχουν μάθει σ’ έναν νέο τρόπο επαφής με οτιδήποτε. Έχουν μάθει πλέον να βρίσκουν εύκολα και με μια άλλη ταχύτητα τα ερεθίσματα εκείνα, τα οποία μπορούν να τους κινήσουν το ενδιαφέρον, να τους δώσουν μια ώθηση για να ανακαλύψουν μια άλλη πλευρά της προσωπικότητάς τους και να καλλιεργήσουν το ταλέντο τους. Οπότε, αν το δούμε απ’ αυτή την οπτική γωνία, θα βοηθούσε έναν σημαντικό αριθμό ατόμων να έλθει σε επαφή με τη λογοτεχνία. Μάλιστα, ίσως να βοηθούσε και άτομα που δεν έχουν αυτό το ερέθισμα να το αποκτήσουν, γιατί κάποιος που δεν είναι βιβλιοφάγος δεν γίνεται να πειστεί να πάει στη βιβλιοθήκη, αλλά μέσω του διαδικτύου και στα πλαίσια άλλων δραστηριοτήτων νομίζω πως θα τον έπειθες ευκολότερα.
-Έχετε κανένα νέο συγγραφικό εγχείρημα στα σκαριά;
Η σχέση μου με την Αραβική είναι πάνω απ’ όλα και μία ακαδημαϊκή-επιστημονική σχέση, γιατί για εμένα η Αραβική δεν είναι μόνο η γλώσσα που διδάσκω, αλλά είναι και η γλώσσα που μελετάω για τη διδακτορική μου διατριβή. Η διατριβή μου θα σχετίζεται με τα Ισλαμικά ρεύματα σκέψης στη σύγχρονη εποχή και τις ιστορικές συνθήκες ανάδυσης των Ισλαμικών οργανώσεων. Εφόσον λοιπόν έχω επενδύσει σ’ αυτή  τη γλώσσα τόσα πολλά, μετά το συγγραφικό εγχείρημα για το διδακτικό της γλώσσας, νομίζω θα μπορούσα να αναδείξω σε μια νέα συγγραφική δουλειά και ζητήματα που μελέτησα κυρίως από πρωτογενείς Αραβικές πηγές. Για να πω την αλήθεια, δεν πιστεύω πως βραχυπρόθεσμα το νέο μου εγχείρημα θα είχε σχέση με τη διδακτική ξανά. Θα σχετιζόταν με την ιστορία και τις πολιτικές επιστήμες απ’ όπου προέρχομαι ακαδημαϊκά.
-Πώς βιώνετε την οικονομική κρίση;
Εμένα η κρίση λίγο με ωφελεί , γιατί προσωρινά με βοηθάει από την άποψη ότι είχα πολλούς μαθητές που έψαχναν δουλειά στο εξωτερικό και ήθελαν να μάθουν Αραβικά. Το θέμα είναι ότι, όταν υπάρχει μια γενικότερη κρίση, πώς γίνεται να βγεις ωφελημένος;  Επομένως, νιώθω την κρίση να με απειλεί, καθώς και κάποιος άλλος κόσμος σταματάει την εκμάθηση της αραβικής και έτσι επηρεάζομαι εν τέλει και επαγγελματικά. Όσον αφορά τώρα το επιστημονικό-ακαδημαϊκό κομμάτι ξεκίνησα να συγγράφω τη διδακτορική μου διατριβή όταν ξέσπασε η κρίση και επίσημα στην Ελλάδα. Αυτό σε αποκαρδιώνει κατά κάποιο τρόπο, αφού κάνεις μια σημαντική δουλειά ενώ ξέρεις ότι όλοι οι δείκτες γύρω σου είναι αρνητικοί. Παρόλα αυτά νομίζω πως δεν πρέπει να παραδοθούμε και να καταθέσουμε τα όπλα. Πρέπει να έχουμε τους στόχους μας και να αγωνιστούμε γι’ αυτούς. Ο καλύτερος τρόπος να το αποδείξουμε αυτό είναι παράγοντας έργο.
-Τι έχετε να πείτε για το πρότζεκτ «Συμβιώνοντας με τη μετανάστευση»;
Αυτό το εγχείρημα διοργανώθηκε από το Ναβαρίνο Πρότζεκτ, τη μη κυβερνητική ομάδα. Είχε γίνει πριν από δύο χρόνια μια ημερίδα με την ίδια ονομασία. Συμμετείχε ένας αριθμός επιστημόνων από διάφορες συλλογικότητες, φορείς και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις  που είχαν πιάσει μια ευρύτατη θεματική που αφορούσαν τη διαπολισμικότητα, την εκμάθηση γλωσσών στην Ελλάδα, ακόμα και ζητήματα δικαίου αναφορικά με την κατάσταση των μεταναστών, τι έχει γίνει σε θεσμικό επίπεδο και τις γενικότερες δράσεις. Εγώ συμμετείχα εκεί πάλι υπό την ιδιότητα του καθηγητή της Αραβικής σε μια θεματική υποενότητα που αφορούσε το ενδιαφέρον για την Αραβική γλώσσα στην Ελλάδα. Είχα μιλήσει τότε για τη θέση της διδασκαλίας στη χώρα ως παράδοση, τι έχει γίνει σε πρακτικό επίπεδο και ενδεχομένως τι προοπτικές υπάρχουν. Στο βιβλίο που κυκλοφόρησε έχουν συνοψιστεί κάποια σημεία της ομιλίας μου.
-Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω τι κάνει ο Πάνος Κουργιώτης στον ελεύθερο χρόνο του;
Αυτή είναι μια πάρα πολύ ωραία ερώτηση, αλλά δεν ξέρω τι πρέπει να πω γιατί φαντάζομαι ότι τα λεγόμενά μου θα πρέπει να συνάδουν με όλα τα υπόλοιπα που ανέφερα! Αν το έκανα αυτό όμως, θα αντέκρουε το γεγονός ότι ο χρόνος είναι πραγματικά ελεύθερος. Ως άνθρωπος του πνεύματος λοιπόν, για να μην πάθω διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι διανοούμενοι όπως για παράδειγμα την αμέλιση του σώματός τους, αθλούμαι λίγο. Όσο μπορώ βέβαια, γιατί το θεωρώ απαραίτητο. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε και το ρητό «νους υγιής εν σώματι υγιεί» ! Από εκεί και πέρα, πολλά από τα χόμπι μου έχω μάθει να περιστρέφονται γύρω από το διάβασμα. Ενημερώνομαι για τις εξελίξεις, αλλά και εγώ βέβαια ως νέος άνθρωπος θα βγω έξω, θα περάσω καλά, θα κάνω κανένα ταξίδι, καμιά εκδρομή, αλλά δεν έχω κάποιο συγκλονιστικό χόμπι.
Λίγα λόγια για τον Πάνο Κουργιώτη: Ο Πάνος Κουργιώτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983. Σπούδασε στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, όπου ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την αραβική γλώσσα. Ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, παρακολούθησε μαθήματα αραβικής στο Ινστιτούτο Μπουργκίμπα του Πανεπιστήμιου Μανάρ στην Τύνιδα και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του επί της αραβικής στη Συρία για δύο χρόνια, στο Κρατικό Ινστιτούτο για την Εκμάθησης της  Αραβικής στους μη Ομιλούντες  αυτήν και στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού, αποφοιτώντας με τιμητική διάκριση. Από το 2007 διδάσκει την αραβική γλώσσα σε Έλληνες, τόσο σε ιδιωτικούς όσο και σε δημόσιους φορείς, ενώ παράλληλα ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές  στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του ΑΠΘ και από το 2009 είναι υποψήφιος διδάκτωρ του ίδιου τμήματος. Πέραν της «Αραβικής Γραμματικής» που αποτελεί την πρώτη συγγραφική του προσπάθεια, τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα σχετίζονται  με το Πολιτικό Ισλάμ, την αποικιοκρατία, τις ελληνο-αραβικές σχέσεις, τις κοινωνικό-οικονομικές συνθήκες των αραβικών κρατών και τα σύγχρονα ιδεολογικά ρεύματα του αραβικού κόσμου. Τέλος έχει συμμετάσχει και στο συλλογικό βιβλίο «Συμβιώνοντας με τη μετανάστευση».

Πηγή:http://pacific.jour.auth.gr/emmeis/?p=7128

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

H Πουπού και η Καρλότα














Συγγραφέας: Ευγένιος Τριβιζάς
Εικονογράφηση: Ναταλία Καπατσούλια
Εκδότης: Ελληνικά Γράμματα


Σύντομη περίληψη
H Πουπού η πονηρή αλεπού προσπαθεί να πείσει την Καρλότα την τσαχπίνα άσπρη κότα να βγει από το κοτέτσι για να την κάνει γιουβέτσι. Και τι δε σκαρφίζεται για να την πείσει ότι την αγαπάει ειλικρινά και θέλει το καλό της!

Της χαρίζει κορδελίτσες, γαριδάκια, πίτουρα και λουλουδάκια, της ψιθυρίζει λογάκια μελιστάλακτα πολλά και γλυκά μουρμουρητά, της υπόσχεται ότι θα την έχει όπα όπα, ώσπου μια μέρα πείθει την όμορφη Καρλότα να την ακολουθήσει στη φωλιά της. Την οδηγεί στην κουζίνα και της λέει ένα μεγάλο ψέμα: ότι η κατσαρόλα είναι πισίνα. Θα πιστέψει η Καρλότα και αυτό το ψέμα; Θα κάνει βουτιά στην κατσαρόλα;
        
       Το βιβλίο αυτό είναι μια υπέροχη ιστορία που αναδεικνύει με γλαφυρό τρόπο τους διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορεί να μας παραπλανήσει ο εκάστοτε επιτήδειος! Η αλεπού θέλει να φάει οπωσδήποτε την κότα, Καρλότα, και κατά τη διάρκεια της ημέρας την προσεγγίζει με διάφορα γλυκόλογα, αλλά και πράξεις αγάπης. Αρχικά η κότα δεν πείθεται, αλλά τελικά ερωτεύεται κατά κάποιον τρόπο την Πουπού και έτσι οδηγείται στην κατσαρόλα!
       Νομίζω πως το παραμύθι αυτό του Τριβιζά έχει δημιουργηθεί έντεχνα, είναι ευανάγνωστο και ευχάριστο. Με τον γνωστό του τρόπο καταπιάνεται με θέματα που δύσκολα μπορείς να θίξεις σ’ένα παιδικό βιβλίο. Εδώ καταπιάνεται κυρίως με τη μοναξιά, το ψέμα και την εξαπάτηση.
       Μπορείτε να το ξεφυλλίσετε διαδυκτιακά και να ακούσετε παράλληλα την αφήγηση του Νίκου Κουρή εδώ: http://www.mikrosanagnostis.gr/library/pageflip6/Default.html

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Tweet_Stories Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες


Tweet_Stories
Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες









Τίτλος: Tweet_Stories- Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες
Συγγραφέας: Συλλογικό
ISBN: 978–960–99990–4–5
Συντελεστές:
Σχεδιασμός, εικονογράφηση εξωφύλλου: Στέλιος Καλογεράκης
Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης




Σύντομη περίληψη:
           «Ένας κλασικός ορισμός του διηγήματος είναι ότι πρόκειται για ιστορία μερικών χιλιάδων λέξεων που μπορεί να διαβαστεί σε μία δόση. Περιορίζοντας ακόμα περισσότερο την έκταση, ας μιλήσουμε για ιστορίες που μπορούν να διαβαστούν με μια ανάσα.
Ο μεγάλος Ernest Hemingway, άλλωστε, το έκανε πράξη γράφοντας την πιο μικρή δραματική ιστορία με τη χρήση έξι μόλις λέξεων: "For sale: baby shoes, never worn". Κιαυτό δεκαετίες πριν το Facebook και το Twitter καταφέρουν να επηρεάσουν τον
γραπτό τρόπο έκφρασης.
          Το ανοικτό ερώτημα που τέθηκε από την ψηφιακή βιβλιοθήκη OPENBOOK ήταν εάν μπορεί η λογοτεχνία να λειτουργήσει στο ασφυκτικό πλαίσιο της πολύ μικρής φόρμας των αναρτήσεων στα κοινωνικά δίκτυα. Από τις εκατοντάδες συμμετοχές που υποβλήθηκαν, επελέγησαν 371 μικροδιηγήματα για να δώσουν την απάντηση. Καταξιωμένοι συγγραφείς, πολυπράγμονες bloggers, εθισμένοι των status  updates& των tweets, αλλά και πρωτόπειροι γραφείς τόλμησαν να στριμώξουν την έμπνευση, την πλοκή και τις ιδέες τους σε 140 χαρακτήρες.» Απόσπασμα από τον Πρόλογο του βιβλίου.
           Το παραπάνω ebook κυκλοφορεί ελεύθερα από την ψηφιακή βιβλιοθήκη Openbook.gr. Η έκδοση του βιβλίου έγινε το 2012 και σαν στόχο έχει να αναδείξει έναν νέο τρόπο έκφρασης μέσα από τη δημιουργία «νάνοϊστοριών». Οι μικρές αυτές ιστορίες είναι αυτοτελής και η καθεμία προσπαθεί να περάσει το δικό της ξεχωριστό μήνυμα. Σ’αυτό το πρωτοποριακό εγχείρημα βλέπουμε και έργα γνωστών συγγραφέων όπως του Ευγένιου Τριβιζά, του Μάνου Κοντολέων, ο Νίκου Δήμου, της Έρση Σωτηροπούλου, του Αλέξη Σταμάτη, του Δημήτρη Σωτάκη, του Σάκη Σερέφα, της Βούλας Μάστορη, της Ελένης Γκίκα και πολλών άλλων! Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω πως το βιβλίο διαβάζεται γρήγορα, εύκολα, ευχάριστα και οι ιστορίες του πυροδοτούν μια πληθώρα συναισθημάτων. Νομίζω πως με αφορμή την εβδομάδα «Διάβασε ένα ebook», θα ήταν καλό να διεισδύσετε στον κόσμο του! 
Καλή σας ανάγνωση!

Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν και να το διαβάσετε από εδώ:

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

«Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» σε e-reader!


«Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» σε e-reader!


   Όσο περνάει ο καιρός βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι βιβλιόφιλοι στρέφονται στην απόκτηση ενός ηλεκτρονικού αναγνώστη. Ειδικότερα, έχω παρατηρήσει ότι η ανοιχτή λογοτεχνία στο διαδίκτυο και τα δωρεάν ebook που ελευθερώνονται, έχουν αρχίσει να κερδίζουν αρκετούς υποστηρικτές. Παίρνοντας λοιπόν αφορμή από την εβδομάδα «Διάβασε ένα ebook», αποφάσισα να δω με τα μάτια του αναγνώστη μέσω της συσκευής Kindle που αγόρασα πριν από αρκετούς μήνες, πώς φαίνεται το μυθιστόρημά μου με τίτλο «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σαΐτα.
   


   Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω πως έχει ιδιαίτερη σημασία αν το ebook έχει σχεδιαστεί καλά έτσι ώστε να μη χρειάζεται να το επεξεργαστεί περαιτέρω ο αναγνώστης για να είναι δυνατή η ψηφιακή του ανάγνωση με τη συσκευή, χάνοντας έτσι τη ζωντάνια του, το διακαή πόθο για να «ρουφήξει» το βιβλίο και βεβαίως τον πολύτιμο χρόνο του! Γιατί, ας μη γελιόμαστε, αν το βιβλίο είναι κακοφτιαγμένο, τότε απωθεί τον μελλοντικό αναγνώστη από την απολαυστική του ανάγνωση.
   Ευτυχώς, διαβάζοντας το βιβλίο, παρατήρησα πως δε χρειαζόταν περαιτέρω επεξεργασία και όλα ήταν στην εντέλεια. Για του λόγου το αληθές παραθέτω μερικές φωτογραφίες που τεκμηριώνουν τις παραπάνω απόψεις μου:




   Εφόσον είδατε τις φωτογραφίες, νομίζω πως μπορώ να συνεχίσω! Επιπλέον, θέλω να μοιραστώ μαζί σας πως παρότι προτιμώ το έντυπο από το ψηφιακό βιβλίο, ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα την ψηφιακή ανάγνωση από την οθόνη του Kindle. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν υστερεί σε τίποτα από το έντυπο.
   Αντιθέτως, πιστεύω πως στη σημερινή δύσκολη οικονομική συγκυρία, δίνει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να διαβάσει δωρεάν τα τόσα ελεύθερα βιβλία που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο με άδειες Creative Commons και όχι μόνο! Οι περισσότεροι από εσάς θα ισχυριστείτε ότι δεν έχετε έναν κατάλληλο ψηφιακό αναγνώστη και ότι αυτοί έχουν απαγορευτικές τιμές. Δυστυχώς, εδώ θα πρέπει να συμφωνήσω με την παραπάνω άποψη. Στη χώρα μας είναι γεγονός ότι οι συσκευές ανάγνωσης έχουν υψηλές τιμές. Ωστόσο, μερικές φορές υπάρχουν και κάποιες ευκαιρίες που αξίζει να τις αναζητήσετε και, εν τέλει, να βγείτε κερδισμένοι.
   Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μου, θα ήθελα να τονίσω πως τόσο για το βιβλίο μου όσο και για τα υπόλοιπα βιβλία που κυκλοφορούν από τη Σαΐτα, δεν είναι αναγκαία η αγορά ενός ηλεκτρονικού αναγνώστη. Μπορείτε να διαβάσετε τα ebooks της Σαΐτας είτε στην οθόνη του υπολογιστή σας, είτε σε χαρτί με μια απλή εκτύπωση, το κόστος της οποίας εσείς καθορίζετε.
   Σας εύχομαι ολόψυχα καλή ανάγνωση!

Υ.Γ. Θα χαρώ πολύ να συζητήσω μαζί σας σχετικά με τα ψηφιακά βιβλία καθώς και για το δικό μου, το μυθιστόρημα «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα». Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στην ηλεκτρονική διεύθυνση: minosathkar@yahoo.gr ή να επισκεφτείτε το προσωπικό μου ιστολόγιο στη διεύθυνση: http://minosathkar.blogspot.gr/

Πηγή:http://www.saitapublications.gr/2013/03/karyotakis.kindle.html

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Το συναχωμένο ηφαίστειο- Βιβλιοεντύπωση



Τίτλος: Το συναχωμένο ηφαίστειο
ΣυγγραφέαςΕυρυδίκη Αμανατίδου
ISBN: 978-618-5040-02-4

Συντελεστές
Εικονογράφηση: Ευγενία Παπαϊωάννου
Σύνθεση εξωφύλλου-Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Σελιδοποίηση: Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη

Σύντομη περίληψη
«Ο Κοιμίσης κρυολόγησε».
«Εντάξει, θα του περάσει! Πού βλέπετε κάτι ασυνήθιστο;»
«Όμως ο Κοιμίσης δεν είναι άνθρωπος».
«Αλλά τότε;»
«Ηφαίστειο είναι!»
«Άντε καλέ! Κρυολογούν και τα ηφαίστεια;»
Μια αλληγορική ιστορία για ένα χαριτωμένο «πιτσιρίκι». Η ανάγκη που έχουμε όλοι μας για μια καλή συντροφιά, μια γερή φιλία. Κι η ομορφιά που απλώνεται πάντα γύρω μας όταν μια μεγάλη καρδιά τη χαρίζει απλόχερα.

         Βιβλιοεντύπωση  
             Το παραπάνω βιβλίο είναι ακόμα ένα πολύ ωραίο παραμύθι που γράφτηκε από την Ευρυδίκη Αμανατίδου και κυκλοφορεί δωρεάν από τις εκδόσεις Σαΐτα αποκλειστικά σεebook. Είναι η ιστορία του μοναχικού ηφαιστείου που ονομάζεται Κοιμίσης. Ο Κοιμίσης είναι ένα ήρεμο ηφαίστειο το οποίο ζει για αρκετό καιρό μονάχο του, ώσπου οι άνθρωποι αποφασίσουν να χτίσουν μια πολιτεία στις παρυφές του. Ξαφνικά όμως, κατά τη διάρκεια του χειμώνα ο Κοιμίσης αρρωσταίνει με αποτέλεσμα τα φταρνίσματά του να προκαλούν σεισμούς. Ύστερα, οι κάτοικοι θα προσπαθήσουν να βρουν γιατρειά. Θα τα καταφέρουν άραγε;
                Μέσω της αρρώστιας του Κοιμίση αναδεικνύεται με ενάργεια το πρόβλημα της μοναξιάς και την  αρνητική επίδραση που έχει στον άνθρωπο. «Το συναχωμένο ηφαίστειο» είναι μια ιστορία μοναδική που είναι σε θέση να διεγείρει τις ψυχές των μικρών μας φίλων και όχι μόνο, αποδεικνύοντας ότι σε μια εποχή που κυριαρχεί ο ατομικισμός, η αγάπη, η συμπόνια και η αληθινή φιλία έχουν τρομερή δύναμη και είναι σε θέση να γιατρέψουν ακόμα και την δυσκολότερη ασθένεια!
             Αν θέλετε και εσείς να διαβάσετε την υπέροχη ιστορία του Κοιμίση, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπο των εκδόσεων Σαΐτα :http://www.saitapublications.gr/2013/03/ebook.23.html#more και να κατεβάσετε το βιβλίο δωρεάν στον υπολογιστή σας ή να το διαβάσετε στον ιστοχώρο των εκδόσεων. Σας εύχομαι ολόψυχα καλή ανάγνωση!