Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Παραμύθι της Αφρικής-Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΟΛΑ


Τα παλιά χρόνια υπήρχε ένας πολύ ταλαντούχος άνθρωπος. Ήξερε να
κάνει τα πάντα, μπορούσε να μιλάει πολύ ωραία και γνώριζε τα
μυστικά του Δάσους, της σαβάνας και των νερών. Η φήμη του είχε
απλωθεί σ' ολόκληρη τη χώρα. Όμως παρ' όλα αυτά δεν ήταν
ευχαριστημένος. Παραπονιόταν πως δεν καταλάβαινε αυτά που τα
ζώα συζητάγανε αναμεταξύ τους. Έβλεπε τα ζώα να μιλάνε κι ήθελε
με κάθε τρόπο να μάθει τη γλώσσα τους.
Κι όπως μια μέρα κάκιζε δυνατά τον εαυτό του γι' αυτή του την
αδυναμία, παρουσιάστηκε μπροστά του ένα πνεύμα καλό και θέλησε
να μάθει γιατί είναι τόσο στενοχωρημένος αυτός που ήξερε τόσα κι
ήταν σύμβολο για τους ανθρώπους.
Ο πολύξερος άνθρωπος εξομολογήθηκε στο πνεύμα τον καημό του. Το
πνεύμα του υποσχέθηκε ότι η επιθυμία του θα εισακούγονταν. Του
παράγγειλε μόνο να πάει την επομένη να βρει το δέντρο μσέενγκα και
να περιμένει στη σκιά του.
Πράγματι ο πολύξερος άνθρωπος πήγε στο Δάσος, βρήκε το δέντρο
μσέενγκα και κάθισε στις ρίζες του. Το καλό πνεύμα παρουσιάστηκε
μπροστά του και του είπε: «θα υποστείς τώρα την τελετουργία που θα
σου χαρίσει την ικανότητα να καταλαβαίνεις τη γλώσσα των ζώων
όταν την ακούς αλλά και να τη μιλάς κι ο ίδιος. Όταν το τυπικό
τελείωσε το πνεύμα έθεσε στον πολυμαθή άνθρωπο μία και μόνη
απαγόρευση, δηλαδή να μην αποκαλύψει ποτέ στους ανθρώπους όσα
θ' ακούει να λένε τα ζώα μεταξύ τους, ούτε στην ίδια του τη γυναίκα.
Ο άνθρωπος ορκίστηκε να μην παραβεί αυτή την αρχή.
Από εκείνη την ώρα και μετά, ο άνθρωπος καταλάβαινε όλες τις
συνομιλίες των ζώων. Όταν όμως τ' άκουγε να λένε μεταξύ τους
πράγματα αστεία ή παράξενα, ο πολύξερος άνθρωπος δεν μπορούσε
να κρατήσει τα γέλια του. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που άρχισε να
προβληματίζει τους άλλους ανθρώπους γύρω του.
Μια μέρα, μπροστά στη γυναίκα του, ο άνθρωπος που κατείχε τη
γλώσσα των ζώων αιφνιδιάστηκε ακούγοντας δύο πουλάδες να λένε η
μία στην άλλη: «Αγαπητή μου φίλη, γνωρίζεις ότι τη συντρόφισσά μας
τη σφάξανε χτες για να τη φάει ένας ηλίθιος ξένος που είχε έρθει να
επισκεφτεί τον αρχηγό του χωριού;» και η άλλη κότα της αποκρίθηκε:
«Όχι, ακριβή μου, δεν το 'χω μάθει! Αναρωτιέμαι αλήθεια αν αυτά τα
σαρκοβόρα θα πάψουν κάποτε να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη! Δεν
λυπούνται ούτε τ' αυγά μας ούτε κι εμάς τις ίδιες. Κι όταν μας ταΐζουν
πλουσιοπάροχα αποβλέπουν στη δική τους εξυπηρέτηση. Θέλουν να
μας βλέπουν να παχαίνουμε για να τους ανοίγει η όρεξη. Άσε πια που
ο μόνος άνθρωπος που καταλαβαίνει τη γλώσσα μας δεν κάνει
απολύτως τίποτα για να μας προστατέψει».
Σ’ αυτές τις κουβέντες ο άνθρωπος δεν κρατήθηκε κι έμπηξε τα γέλια.
Κατάπληκτη η γυναίκα του ρώτησε να μάθει γιατί γελάει σαν κανένας
βλάκας, χωρίς φανερό λόγο. Ο πολύξερος άνθρωπος θύμωσε και της
είπε ότι δεν είναι ηλίθιος για να γελάει χωρίς λόγο κι αιτία. Η γυναίκα
τότε επέμεινε να μάθει την αιτία του γέλιου του. Ο άνθρωπος απέφυγε
να δώσει εξηγήσεις. Κι αυτές οι σκηνές επαναλήφθηκαν αρκετές
φορές. Μια μέρα η γυναίκα έδειρε το σκύλο τους επειδή έκλεψε ένα
κομμάτι κρέας που εκείνη το 'χε κρατήσει για να το κάνει καπνιστό. Ο
σκύλος έσκουζε απ’ τον πόνο και γυρίζοντας στον άνθρωπο που
παρακολουθούσε τη σκηνή του είπε με παράπονο: «Αφεντικό, πες στη
γυναίκα σου να μη μου φέρεται μ' αυτόν τον απαίσιο τρόπο, μόνο και
μόνο γιατί άρπαξα ένα τοσοδά κομματάκι κρέας που το 'χα πιάσει
άλλωστε εγώ ο ίδιος στο κυνήγι. Θα με αναγκάσει κι εμένα κάποια
μέρα να της φερθώ με το χειρότερο τρόπο». Όπως συνήθως όμως ο
άνθρωπος έμπηξε τα γέλια. Εξαγριωμένη η γυναίκα του αποφάσισε
να τελειώνει μια και καλή με τα αναίτια γέλια του άντρα της.
Απαίτησε να της πει το λόγο που τον έκανε να γελάει, ειδάλλως
απείλησε ότι θα κρεμιότανε. Ο άντρας αρνήθηκε να της πει . Η
γυναίκα πήρε ένα σχοινί κι έτρεξε έξω στη σαβάνα να βρει δέντρο για
να κρεμαστεί. Πανικόβλητος ο άντρας έτρεξε πίσω της, τη σταμάτησε
και της υποσχέθηκε να της αποκαλύψει το μυστικό του. Έτσι λοιπόν,
ομολόγησε στη γυναίκα του ότι καταλαβαίνει τη γλώσσα των ζώων
και της διηγήθηκε όλα όσα είχε ακούσει μέχρι τότε.
Την ίδια στιγμή ο πολύξερος άνθρωπος μουγγάθηκε κι έχασε την
ακοή του. Και από την ημέρα εκείνη και μετά όλα τα προικισμένα με
χαρίσματα παιδιά γεννιούνται κωφάλαλα.
Αγκόλα, Μαλάνζε

Από το βιβλίο:
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
ΕΠΙΛΟΓΗ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Τέος Ρόμβος

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

O πραγματικός μάγος στην ιστορία του Harry Potter


O πραγματικός μάγος στην ιστορία του Harry Potter

600 χρόνια πριν από τη δημιουργία της Σχολής του Hogwarts ένας αλχημιστής ίσως να είχε ανακαλύψει απίστευτα μυστικά!

Nicholas Flamel
Η μεγάλη επιτυχία των βιβλίων της J. K. Rowling με ήρωα τον Harry Potter και οι ταινίες που γυρίστηκαν σύμφωνα με την ιστορία αυτή έχουν παρουσιάσει σε μια ολόκληρη γενιά παιδιών και γονέων τον κόσμο της μαγείας, της μαντείας και της αλχημείας. Αυτό όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι τουλάχιστον ένας από τους χαρακτήρες της ιστορίας βασίζεται σε έναν πραγματικό αλχημιστή και στα παράξενα πειράματά του.
Σύμφωνα με τις ιστορίες του Harry Potter, ο Albus Dumbledore, διευθυντής της Μαγικής Σχολής του Hogwarts, κέρδισε τη φήμη του ως μεγάλος μάγος, εν μέρει, λόγω της δουλειάς του στη αλχημεία με τον συνεργάτη του, Nicholas Flamel. Και παρόλο που ο Dumbledore, ο Harry και όλοι οι άλλοι δάσκαλοι και μαθητές στη Σχολή Hogwarts είναι φανταστικοί χαρακτήρες, ο Nicholas Flamel υπήρξε πραγματικός αλχημιστής και είχε ανακατευτεί με κάποιες από τις σκοτεινότερες περιοχές της μαγικής τέχνης, συμπεριλαμβανόμενης της αναζήτησης για το Ελιξίριο της Ζωής. Κάποιοι ακόμα πιστεύουνε, πως ο Flamel εξακολουθεί να είναι ζωντανός!
Όταν γράφτηκε το 'ο Harry Potter και η Φιλοσοφική Λίθος', η ηλικία του Flamel υποτίθεται ότι ήταν 665 χρόνια. Αυτό θα μπορούσε να είναι και πραγματικό εφόσον ο πραγματικός Flamel είχε γεννηθεί στη Γαλλία περίπου το 1330. Μέσω μιας εκπληκτικής πορείας γεγονότων έγινε ένας από τους διασημότερους αλχημιστές του 14ου αιώνα. Και η ιστορία του είναι τόσο φανταστική και γοητευτική όσο και του Harry Potter.

Ένα απίστευτο όνειρο γίνεται πραγματικό

Όταν ήταν ενήλικος ο Flamel εργαζόταν ως πωλητής βιβλίων στο Παρίσι. Ήταν μια ταπεινή δουλειά αλλά του παρείχε τις σχετικά σπάνιες δυνατότητες για την εποχή, να διαβάζει και να γράφει. Δούλευε σε μια μικρή κάμαρα δίπλα στον Καθεδρικό του Saint Jacques la Boucherie, όπου μαζί με τους βοηθούς του αντέγραφε και διακοσμούσε βιβλία.
Μια νύχτα ο Flamel είχε ένα παράξενο και ζωντανό όνειρο στο οποίο εμφανίστηκε μπροστά του ένας άγγελος. Το ακτινοβόλο φτερωτό πλάσμα παρουσίασε στον Flamel ένα υπέροχο βιβλίο με σελίδες που φαινόταν να είναι φτιαγμένες από λεπτό φλοιό και είχε ένα κάλυμμα από επεξεργασμένο χαλκό. Αργότερα, ο Flamel έγραψε αυτά που του είχε πει ο άγγελος: Κοίταξε καλά αυτό το βιβλίο, Nicholas. Στην αρχή δε θα καταλάβεις τίποτε σ' αυτό, ούτε εσύ, ούτε οποιοσδήποτε άλλος. Αλλά κάποια μέρα θα δεις σ' αυτό κάτι που κανένας άλλος άνθρωπος δε θα μπορέσει να δει.
Τη στιγμή που ο Flamel ήταν έτοιμος να πάρει το βιβλίο από τα χέρια του αγγέλου, ξύπνησε από το όνειρο. Πολύ σύντομα όμως το όνειρο θα γινόταν πραγματικότητα. Μια μέρα που ο Flamel εργαζόταν μοναχός του στο μαγαζί του, ένας άγνωστος τον πλησίασε και ήθελε απεγνωσμένα να πουλήσει ένα παλιό βιβλίο γιατί είχε πολύ μεγάλη ανάγκη για χρήματα. Ο Flamel αμέσως αναγνώρισε το παράξενο χαλκόδετο βιβλίο που ήταν το ίδιο με αυτό που του είχε προσφέρει ο άγγελος στο όνειρό του. Το αγόρασε αμέσως για δύο φλορίνια.
Το χάλκινο κάλυμμα ήταν χαραγμένο με παράξενα διαγράμματα και λέξεις, κάποια εκ των οποίων αναγνώρισε ο Flamel ότι ήταν ελληνικά. Οι σελίδες δεν έμοιαζαν με τίποτε από όσα είχε δει όσο καιρό εργαζόταν. Αντί για περγαμηνή φαινόταν πως ήταν φτιαγμένες από το φλοιό νεαρών δέντρων. Ο Flamel μπόρεσε να διακρίνει από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου πως είχε γραφτεί από κάποιον που αποκαλούσε τον εαυτό του Αβραάμ ο Ιουδαίος πρίγκιπας, ιερέας, Λευίτης, αστρολόγος και φιλόσοφος.
Η δυνατή ανάμνηση από το όνειρό του και η ίδια του η διαίσθηση τον έπεισαν ότι δεν επρόκειτο για ένα συνηθισμένο βιβλίο, ότι περιείχε απόκρυφη γνώση που φοβόταν πως ίσως δεν ήταν ικανός να διαβάσει και να κατανοήσει. Θα μπορούσε να περιέχει, ένιωθε, τα βαθύτατα μυστικά της φύσης και της ζωής.
Η δουλειά του ως έμπορος βιβλίων τον είχε κάνει να εξοικειωθεί με τα κείμενα των αλχημιστών της εποχής του και είχε κάποιες γνώσεις σχετικά με τη μεταστοιχείωση (την αλλαγή ενός στοιχείου σε ένα άλλο, όπως την αλλαγή του μολύβδου σε χρυσό), καθώς επίσης γνώριζε καλά την πληθώρα των συμβόλων που χρησιμοποιούσαν οι αλχημιστές. Αλλά τα σύμβολα και οι γραφές του βιβλίου ήταν πέρα από την κατανόηση του Flamel αν και προσπάθησε να λύσει τα μυστήριά του για πάνω από 21 χρόνια.

Η αναζήτηση της ερμηνείας

Επειδή το βιβλίο είχε γραφτεί από έναν Εβραίο και μεγάλο μέρος του κειμένου ήταν γραμμένο στα αρχαία εβραϊκά σκέφτηκε πως κάποιος λόγιος Εβραίος ίσως να μπορούσε να τον βοηθήσει να το μεταφράσει. Δυστυχώς, λόγω θρησκευτικής καταδίωξης όλοι οι Εβραίοι είχαν διωχθεί από τη Γαλλία. Αφού αντέγραψε μόνο κάποιες λίγες σελίδες από το βιβλίο, ο Flamel τις συσκεύασε και πήγε σε ένα προσκύνημα στην Ισπανία, όπου είχαν εγκατασταθεί πολλοί από τους εξόριστους.
Αλλά το ταξίδι δεν είχε επιτυχία. Πολλοί από τους Εβραίους, εύλογα καχύποπτοι για τους Χριστιανούς εκείνη την εποχή, ήταν απρόθυμοι να βοηθήσουν τον Flamel κι έτσι αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Ήθελε να εγκαταλείψει την αναζήτησή του όταν γνώρισε έναν πολύ γέρο μορφωμένο Εβραίο που λεγόταν Maestro Canches και ζούσε στη Leon. Όπως και οι άλλοι Εβραίοι, δεν ήθελα να βοηθήσει τον Flamel μέχρι που ο τελευταίος ανέφερε τον Αβραάμ τον Ιουδαίο. Ο Canches είχε σίγουρα ακούσει γι' αυτόν το μεγάλο διανοούμενο που ήταν σοφός στις διδασκαλίες και στα μυστήρια της Καμπάλα.
Μπόρεσε να μεταφράσει κάποιες σελίδες που του είχε φέρει ο Flamel και ήθελε να επιστρέψει στο Παρίσι μαζί του για να εξετάσει το υπόλοιπο βιβλίο. Αλλά ακόμα δεν επιτρεπόταν η είσοδος των Εβραίων στο Παρίσι και η υπερβολικά μεγάλη ηλικία του Canches θα καθιστούσε ούτως ή άλλως το ταξίδι ιδιαίτερα δύσκολο. Όπως το ήθελε η μοίρα ο Canches πέθανε πριν μπορέσει να βοηθήσει περισσότερο τον Flamel.

Επιτυχής μεταστοιχείωση

Επιστρέφοντας στο μαγαζί του στο Παρίσι και στη γυναίκα του ο Flamel έμοιαζε να έχει αλλάξει, ήταν κεφάτος και γεμάτος ζωή. Ένιωθε πως με κάποιον τρόπο είχε μεταμορφωθεί από τη συναναστροφή του με τον Canches. Αν και ο γέρος Εβραίος είχε αποκρυπτογραφήσει μόνο αυτές τις λίγες σελίδες, ο Flamel μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτή τη γνώση για να κατανοήσει ολόκληρο το βιβλίο. Συνέχισε να μελετά, να ερευνά και να συλλογίζεται επάνω στα μυστήρια του βιβλίου για τρία χρόνια και μετά μπόρεσε να επιτύχει ένα κατόρθωμα που είχε απασχολήσει για αιώνες του αλχημιστές, τη μεταστοιχείωση. Ακολουθώντας τις ακριβείς οδηγίες που έδινε ο Αβραάμ ο Ιουδαίος στο βιβλίο, ο Flamel ισχυρίστηκε ότι μετέτρεψε μισή λίβρα υδραργύρου σε ασήμι και στη συνέχεια σε καθαρό χρυσό.
Αυτό λεγόταν ότι θα μπορούσε να κατορθωθεί με τη βοήθεια της 'Φιλοσοφικής Λίθου'. Σύμφωνα με τον Flamel αυτό περιλάμβανε μια περίεργη κοκκινωπή 'σκόνη υλοποίησης'.
Η μετατροπή βασικών μετάλλων σε ασήμι και στη συνέχεια σε χρυσό αποτελεί πιθανότατα ένα είδος δεισιδαιμονίας, φαντασίας και λαϊκής παράδοσης. Τα ιστορικά αρχεία δείχνουν ωστόσο, πως αυτός ο ταπεινός βιβλιοπώλης ανεξήγητα έγινε πλούσιος εκείνη την εποχή, τόσο πλούσιος στην πραγματικότητα, που έφτιαξε στέγες για τους φτωχούς, ίδρυσε δωρεάν νοσοκομεία και έκανε πλούσιες δωρεές σε εκκλησίες. Ουσιαστικά η νεοαποκτηθείσα περιουσία του δε χρησιμοποιήθηκε για να βελτιώσει τη δική του ζωή αλλά τη χρησιμοποίησε αποκλειστικά για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η μεταστοιχείωση που είχε κατορθώσει δεν αφορούσε μόνο σε μέταλλα, όπως λεγόταν, αλλά συνέβη και στο μυαλό και στην καρδιά του. Αλλά εάν η μεταστοιχείωση είναι αδύνατη, με ποιον τρόπο κατάφερε ο Flamel να πλουτίσει;

Ο Flamel πεθαίνει... ή μήπως όχι;

Στο βιβλίο του Harry Potter ο δαιμόνιος Lord Voldemort αναζητά τη φιλοσοφική λίθο για να πετύχει την αθανασία. Η ίδια δύναμη της λίθου που επιφέρει μεταστοιχείωση είναι επίσης το Ελιξίριο της Ζωής που θα επέτρεπε σε ένα άτομο να ζήσει για πάντα, ή σύμφωνα με κάποιες αναφορές, για τουλάχιστον 1000 χρόνια. Τμήμα του θρύλου που περιβάλλει την αληθινή ιστορία του Nicholas Flamel αφορά στο ότι κατάφερε μέσω της μεταστοιχείωσης των μετάλλων να επιτύχει και την αθανασία. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι πέθανε στην ώριμη ηλικία των 88 ετών, πολύ μεγάλη ηλικία για την εποχή του. Αλλά υπάρχει μια περίεργη υποσημείωση σ' αυτή την ιστορία που προκαλεί ερωτήματα.
Μετά από τον επίσημο θάνατο του Flamel το σπίτι του λεηλατήθηκε πολλές φορές από αυτούς που έψαχναν τη φιλοσοφική λίθο και τη μυστηριώδη 'σκόνη υλοποίησης'. Δε βρέθηκε ποτέ. Επίσης δε βρέθηκε το βιβλίο του Αβραάμ του Ιουδαίου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΧΙΙΙ στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα ωστόσο, ένας απόγονος του Flamel που λεγόταν Dubois ίσως να είχε κληρονομήσει το βιβλίο και κάποια ποσότητα από τη σκόνη υλοποίησης. Με τον ίδιο το βασιλιά ως μάρτυρα, ο Dubois λέγεται ότι χρησιμοποίησε τη σκόνη για να μετατρέψει μπάλες από μόλυβδο σε χρυσάφι. Αυτό το τρομερό κατόρθωμα τράβηξε την προσοχή του Καρδινάλιου Richelieu ο οποίος απαίτησε να μάθει πως λειτουργούσε η σκόνη. Αλλά ο Dubois κατείχε μόνο ότι είχε απομείνει από τη σκόνη του προγόνου του και δεν μπορούσε να διαβάσει το βιβλίο του Αβραάμ του Ιουδαίου. Έτσι δεν μπόρεσε να αποκαλύψει τα μυστικά του Flamel.
Λέγεται πως ο Richelieu πήρε το βιβλίο του Αβραάμ του Ιουδαίου και έφτιαξε ένα εργαστήριο για να εκμεταλλευτεί τα μυστικά του. Η προσπάθεια ήταν ανεπιτυχής ωστόσο και όλα τα ίχνη του βιβλίου εξαφανίστηκαν από τότε.
Αργότερα τον ίδιο αιώνα, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΧΙV έστειλε έναν αρχαιολόγο που λεγόταν Paul Lucas σε μια αποστολή ανεύρεσης επιστημονικών στοιχείων στην Ανατολή. Ενόσω ήταν στην Broussa στην Τουρκία, ο Lucas γνώρισε έναν γέρο φιλόσοφο που του είπε πως υπήρχαν σοφοί άνθρωποι στον κόσμο οι οποίοι κατείχαν γνώση για τη φιλοσοφική λίθο, οι οποίοι κρατούσαν τη γνώση αυτή για τον εαυτό τους και ζούσαν πολλές εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες χρόνια. Ο Nicholas Flamel, είπε στον Lucas, είναι ένας από αυτούς. Ο γέρος είπε ακόμα στον Lucas για το βιβλίο του Αβραάμ του Ιουδαίου και πως έφτασε στα χέρια του Flamel. Ακόμα πιο απίθανο είναι το ότι είπε στον Lucas πως ο Flamel και η γυναίκα του ήταν ακόμα ζωντανοί! Οι κηδείες τους ήταν ψεύτικες, όπως είπε, και οι δυο τους μετανάστευσαν στην Ινδία, όπου εξακολουθούσαν να ζουν.
Είναι δυνατό ο Flamel πραγματικά να βρήκε το μυστικό της φιλοσοφικής λίθου και να πέτυχε την αθανασία; Υπάρχει άραγε πραγματικά η αρχαία γνώση της μεταστοιχείωσης και του Ελιξίριου της Μακροζωίας;
Εάν ναι, ο Nicholas Flamel ίσως είναι ακόμα ζωντανός. Ίσως και να διασκεδάζει με τις μαγικές περιπέτειες του Harry Potter.

Μετάφραση - Απόδοση: Αμαλία Τσακίρη, για το ESOTERICA.gr
Πηγή: Esoterica.gr

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Παραμύθι της Αφρικής-Η αράχνη και όλη η σοφία του κόσμου


Εδώ και αρκετά χρόνια ο Κβάκου Ανάνσε, η αρσενική αράχνη,
εξοργιζότανε που υπήρχαν τόσοι πολλοί σοφοί ανάμεσα στους
ανθρώπους. Γι' αυτό και κάποια μέρα πήρε την απόφαση να μαζέψει
εκείνος όλη τη σοφία του κόσμου και να την κρατήσει μόνο για τον ίδιο
και τους απογόνους του. Φεύγοντας από το σπίτι του πήρε μαζί μια
πήλινη στάμνα που 'χε σκοπό να τη γεμίσει με σοφία.
Για χρόνια γύριζε τη χώρα ολόκληρη κι έθετε σε ζώα και σε
ανθρώπους τα δυσκολότερα ερωτήματα. Μόλις άκουγε μια έξυπνη
απάντηση, σήκωνε γρήγορα το καπάκι της πήλινης στάμνας και την
ψιθύριζε μέσα, μπροστά στους κατάπληκτους συνομιλητές του.
Έφτασε κάποτε η μέρα που ο Κβάκου Ανένσε πίστεψε ότι είχε μαζέψει
όλη τη σοφία του κόσμου στη στάμνα του και γι' αυτό πήρε το δρόμο
της επιστροφής.
«Ο Κβάκου Ανάνσε είναι τώρα σοφότερος κι από τους θεούς»,
τραγούδαγε στο μακρύ ταξίδι της επιστροφής, ώσπου κάποια μέρα
αντίκρισε μακριά τις στρογγυλές καλύβες του χωριού του. Τον
σταμάτησε η σκέψη ότι στο χωριό θα μπορούσανε να του κλέψουνε το
πολύτιμο φορτίο του και γι’ αυτό αποφάσισε να κρύψει τη στάμνα
κάπου στο Δάσος. Και μετά τις πρώτες χαρές του ξαναανταμώματος
στο χωριό, θα οδηγούσε την οικογένειά του εδώ για να τους μυήσει στη
σοφία του κόσμου.
«Πού να κρύψω τη στάμνα», μονολόγησε ενώ έψαχνε γύρω να βρει το
ιδανικό μέρος για κρυψώνα. Το σκέφτηκε από δω, το σκέφτηκε από κει
και τελικά αποφάσισε ν' ανέβει στην κορυφή του δέντρου Καζαούρα
και να κρεμάσει από το τελευταίο κλαδί όλη τη σοφία του κόσμου.
Με χορτάρια έφτιαξε βρόχους, έδεσε τη στάμνα και την κρέμασε
μπροστά του και μετά προσπάθησε ν' αναρριχηθεί στο χοντρό κορμό
του δέντρου. Όμως η στάμνα που κρεμόταν στην κοιλιά του τον
εμπόδιζε ν' αγκαλιάσει το δέντρο.
Έτσι λοιπόν ο Κβάκου Ανάνσε πάλευε τρεις ολόκληρες μέρες εκεί
πέρα προσπαθώντας ν’ αναρριχηθεί στην πανύψηλη κορυφή του
γέρικου δέντρου Καζαούρα για να κρεμάσει απ' το τελευταίο κλαρί
όλη τη σοφία του κόσμου. Κάθε φορά όμως γλίστραγε κι έσκαγε κάτω
με τον κώλο και η πλάτη του είχε γεμίσει γδαρσίματα και πληγές.
Παρόλους όμως τους πόνους και την πείνα του, γιατί είχε μέρες να

βάλει κάτι στο στόμα του, συνέχιζε με μανία τις προσπάθειές του
ξεχνώντας τελείως ότι γύρω στο Δάσος υπήρχαν άπειρες κρυψώνες
για να παραχώσει την πήλινη στάμνα του.
Κι ενώ για χιλιοστή φορά έσκαγε κάτω με τον κώλο και αβοήθητος
κούναγε τα ποδάρια του στον αέρα, πέρασε από κει ο Λαγός και
στάθηκε κι έκανε χάζι τις απελπισμένες προσπάθειες του Κβάκου
Ανάνσε. Κάποια στιγμή κατάφερε να σταθεί πάλι στα πόδια του και
προσπάθησε για μια ακόμη φορά να πετύχει το στόχο του.
Ο Λαγός ήταν καλόκαρδος και αποφάσισε να βοηθήσει τον ταλαίπωρο
φίλο του.
«Kαλή σου εσπέρα Κβάκου Ανάνσε», τον χαιρέτησε. Μόλις ο Κβάκου
άκουσε απρόσμενα τη φωνή του Λαγού, ταράχτηκε τόσο που έπεσε γι'
άλλη μια φορά με τον κώλο στο χώμα και σφίγγοντας πάνω του την
πήλινη στάμνα απόμεινε να κοιτάζει το νυχτωμένο ουρανό. Ο Λαγός
πήδησε σβέλτα κοντά του και βoήθησε το φουκαρά Κβάκου να βγει
απ' την άσκημη θέση του.
«Μα τι έχεις μέσα στη στάμνα;» τον ρώτησε.
«Δεν μπορώ να σου πω», αποκρίθηκε ο Κβάκου Ανάνσε.
«Γιατί, αν σου πω, θα πεθάνουμε κι oι δυο μας επιτόπου».
«Να μου λείπει, δεν θέλω να το μάθω τέτοιο μυστικό. Σε
παρακολουθώ εδώ και ώρα τώρα πώς ταλαιπωρείσαι χωρίς λόγο,
θέλεις ν' ανεβάσεις στο δέντρο τη στάμνα ενώ την έχεις δεμένη στην
κοιλιά σου. Δεν θα ήταν πιο απλό να τη δέσεις στην πλάτη σου;»
«Τι είπες;», ξεφώνισε ό Κβάκου Ανένσε. «Κι εγώ πίστευα ότι είχα
μαζέψει όλη τη σοφία του κόσμου στην πήλινη στάμνα μου και τώρα
μόλις διαπιστώνω ότι υπάρχουνε εξυπνότεροι από μένα».
Και με τα λόγια αυτά έλυσε το βαρύ φορτίο από την κοιλιά του και το
πέταξε με τέτοια δύναμη πάνω στο γέρικο κορμό Καζαούρα που η
πήλινη στάμνα διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια.
«Ας πάει στο διάολο η σοφία του κόσμου και το καλό της»,
βλαστήμησε ο Κβάκου Ανάνσε και πήρε το δρόμο για το σπίτι του
ποδοπατώντας άγαρμπα το ψηλό χορτάρι.

Γκάνα, Ακάν


Από το βιβλίο:
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
ΕΠΙΛΟΓΗ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Τέος Ρόμβος

Παραμύθι της Αφρικής-Το παλικάρι και ο άνθρωπος με το σαπισμένο στήθος



Πριν χρόνους πολλούς ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα γιό. Όταν ο
γιος μεγάλωσε κι έφτασε σε ηλικία γάµου, γνώρισε µια κοπέλα από
άλλο χωριό και ήθελε να την παντρευτεί, Ο πατέρας του τού έδωσε
μερικές κατσίκες για προίκα και του είπε να πάει να φέρει την κοπέλα
που θέλει για γυναίκα.
Ο νέος µάζεψε τις κατσίκες και πήρε το δρόµο για το χωριό της
κοπέλας που θα παντρευότανε.
Περπάτησε, περπάτησε κι όταν βρέθηκε στην άκρη του Δάσους οι
κατσίκες του σκορπίσανε από δω κι από κει μασουλώντας µέχρι που
κάποια στιγµή τις έχασε. Ο νέος τις κυνήγησε αλλά δεν µπόρεσε να
πιάσει καµία. Εξουθενωμένος, κάθισε στην άκρη του δρόµου και
ξέσπασε σε κλάµατα.

Εκείνη τη στιγµή εµφανίστηκε ο Άνθρωπος-µε-το-σαπισµένo-στήθος.
Στάθηκε µπροστά στο νεαρό και τον ρώτησε τι θα του έδινε αν τον
βοηθούσε να ξαναπιάσει τις κατσίκες του. Ο νέος άντρας του
αποκρίθηκε: «Θα κάνω ό,τι κι αν µου ζητήσεις». Ο Άνθρωπος-µε-τo-
σαπισµένo-στήθος χώθηκε µέσα στην ψηλή βλάστηση και µετά από
λίγες στιγµές εµφανίστηκε µε τις κατσίκες. Είπε το λοιπόν στο νεαρό:
«θα σε συνοδεύσω στο µέρος που θα συναντήσεις τη µέλλουσα
γυναίκα σου. Και όταν φτάσουμε, αν µας υποδεχτούνε λέγοντες:
"Καληµέρα σε όλους", τότε όλ' αυτά που θα µας τρατάρουνε θα
γίνουνε δικά µου. Αν αντίθετα πούνε: "Γεια σε σένα", και χαιρετήσουνε
µόνο εσένα, τότε όλα τα δώρα σού ανήκουν».
Μόλις φανήκανε από μακριά στο χωριό της νύφης, τα πεθερικά του
τρέξανε να τους υποδεχτούνε φωνάζοντας: «Γεια σας αξιότιμοι
επισκέπτες». Ο Άνθρωπος-με-το-σαπισμένο-στήθος, θριαμβεύοντας
έκανε νόημα στο νεαρό. Ό,τι λοιπόν δόθηκε στο παλικάρι, φαγητά,
τρόφιμα καθώς και τα διάφορα δώρα για το γάμο, ανήκαν σ' εκείνον.
Στη συνέχεια πήρανε το δρόμο της επιστροφής μαζί με τη νύφη και
όταν φτάσανε στο στοιχειωμένο τόπο, εκεί όπου ο νεαρός στον
πηγαιμό είχε χάσει τις κατσίκες, ο Άνθρωπος-με-το-σαπισμένο-στήθος
του είπε: «Δώσε μου τώρα και τα υπόλοιπα που σου έχουν απομείνει».
Και ο νέος άντρας έδωσε όλο το παστό κρέας που είχε κρατήσει και
που υπολόγιζε να το πάει στον πατέρα του.
Tην ίδια στιγμή παρουσιάστηκαν από παντού, αμέτρητοι Άνθρωποι-
με-σαπισμένα-τα-στήθη, απαιτώντας μερίδιο κι αυτοί. Κι όπως του

νεαρού δεν του είχε πια απομείνει τίποτα έξω από τη γυναίκα του,
κατάλαβε τότε πόσο σκληρή ήταν η μοίρα του. Ένιωθε και τελείως
αδύναμος και το μόνο που έκανε ήταν να μπήξει τα κλάματα. Οι
Άνθρωποι-με- τα-σαπισμένα-στήθη αρπάξανε την κοπέλα και την
κομματιάσανε και μετά την μοιράσανε. Έτσι ο νέος άντρας επέστρεψε
στο χωριό του με άδεια χέρια.

Ζαΐρ, Λούμπα
Από το βιβλίο:

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
ΕΠΙΛΟΓΗ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
Τέος Ρόμβος

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ

Artwork Marc Chagal: Lovers in the moonlight


Δύο κορμιά χαμένα κάτω από τον πλάτανο
Δεμένα χέρια
Δεμένες ζωές
Δεμένες ψυχές
Εκεί κάτω από τον πλάτανο χαροπαλεύουν
Ερωτευμένοι κάτω από το σεληνόφως
Χωρίς Όνειρα
Χωρίς Ελπίδες
Ζούνε μόνο για τη στιγμή
Ζούνε μόνο για τον έρωτα
Μόνο για την αμαρτία

Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης
Δημοσιεύτηκε εδώ: http://www.facebook.com/microstory.gr

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Ο μαρμαρωμένος ιππότης


Ο μαρμαρωμένος ιππότης


Ο ιππότης έφτασε επιτέλους στο δάσος
Καταλαβαίνοντας πια ότι ο φόνος που είχε πράξει ήταν ένα μεγάλο λάθος
Ξεπέζεψε από το άλογό του
Νιώθοντας παράλληλα τρομερό πόνο στο μυαλό του
Εκεί που στεκόταν μέσα στο ξέφωτο
Παρατήρησε μια ξανθιά οπτασία που έμοιαζε λες και είχε φωτοστέφανο
Η καρδιά του μαγεύτηκε
Και ολόκληρο το είναι του μονομιάς σαγηνεύτηκε
Ήθελε να αγγίξει το κορμί της
Νιώθοντας παράλληλα την ερωτική ηδονή της
Η ξανθιά γυναίκα με το θεόπνευστο κορμί
Πλησίασε τον άνδρα με το άτι
Είχε ένα βλέμμα τρομερό
Ένα βλέμμα άκρως προκλητικό
Παρέσυρε τον άνδρα  στις ερωτικές της απολαύσεις
Ενώ ο νους εκείνου ακόμα έφερνε κάποιες προφάσεις
Του φίλησε τα χείλη του
Και εκείνος ξέχασε μεμιάς την λατρεία που έτρεφε για την καλλίγραμμη φίλη του
Στο μακρινό βασίλειο εκείνη τον περίμενε καρτερικά
Γιατί μαζί του είχε νιώσει τόσα χρόνια μαγικά
Παρασύρθηκε λοιπόν από τα θέλγητρά της
Χωρίς να νοιαστεί ούτε στιγμή για τα αληθινά κίνητρά της
Ξάφνου, ένιωσε τα χέρια του να παγώνουν
Και οι ηδονικές χαρές άρχισαν μονομιάς να τελειώνουν
Η καρδιά του πέτρωσε, το ίδιο και το σώμα
Και ένιωσε σαν τότε που είχε βρεθεί σε κώμα
Η ξανθιά οπτασία γέλασε φωναχτά
Λέγοντας παράλληλα ότι ο ιππότης ήταν το θύμα υπ’ αριθμόν εννιά
Ο ένατος που παρασύρθηκε από την ηδονή
Ο ένατος που παρέμεινε πετρωμένος στο ξέφωτο του δάσους, χωρίς πια ζωή



Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Εαρινές Ημέρες Βιβλιοθηκών 2013: Η συμμετοχή των Εκδόσεων Σαΐτα


Εαρινές Ημέρες Βιβλιοθηκών 2013: Η συμμετοχή των Εκδόσεων Σαΐτα

Οι Παιδικές και Περιφερειακές Δημοτικές Βιβλιοθήκες του Δήμου Θεσσαλονίκης γέμισαν χαρούμενες παιδικές φωνές και λαμπερά χαμόγελα. Ο λόγος; Οι εκδηλώσεις, οι δράσεις και οι παρουσιάσεις που υλοποιήθηκαν στις Εαρινές Ημέρες Βιβλιοθηκών 2013 που διοργάνωσε η Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης, από τις 21 Μαρτίου έως τις 6 Απριλίου.


Μερικές από αυτές τις δράσεις σχεδίασαν και υλοποίησαν οι Εκδόσεις Σαΐτα, δίνοντας πολλά ερεθίσματα στους περισσότερους από τους 200 μαθητές που συμμετείχαν σ’ αυτές. Η δημιουργική γραφή, η φιλαναγνωσία, η δύναμη της αλληλοβοήθειας, η φιλία, η προσφορά, η αλληλεγγύη ήταν μερικά από τα θέματα για τα οποία ευαισθητοποιήθηκαν οι μαθητές.

Οι 12 δράσεις που σχεδίασαν και υλοποίησαν οι Εκδόσεις Σαΐτα στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Εαρινές Ημέρες Βιβλιοθηκών 2013» αφορούσαν τα ψηφιακά βιβλία: «Ο μαγικός κύριος Κολοτούμπας γράφει ιστορίες» (Μαρία Χατζή, 2013), «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» (Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης, 2012), «Το αεράκι και η καμινάδα» (Ευρυδίκη Αμανατίδου, 2012), «Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του» (Ευρυδίκη Αμανατίδου, 2012) και «Ο μαγικός σελιδοδείκτης» (Ηρακλής Λαμπαδαρίου, 2012).

To παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Schooltime.gr που λειτουργεί ως χώρος συλλογής και διάθεσης ψηφιακού εκπαιδευτικού υλικού με ελεύθερη διανομή και συγκεκριμένα στον σύνδεσμο αυτόν.

Οι εντυπώσεις των συγγραφέων που συμμετείχαν στις δράσεις μας:

«Είδα μάτια που έλαμπαν από τη χαρά της ανακάλυψης, ότι με βοηθό τους τον κύριο Κολοτούμπα, μπορούν να γράφουν για αυτοέκφραση, πέρα από τις απαιτήσεις του σχολικού προγράμματος. Είδα πλατειά χαμόγελα ικανοποίησης που όλοι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν «μικροί συγγραφείς». Έζησα, για άλλη μια φορά τον  ενθουσιασμό που γεννά σ’ ένα παιδί η χαρά της δημιουργίας. Οι συναντήσεις μου αυτές με τα παιδιά απέδειξαν, επίσης, την αξία που έχει η αναγνώριση και η ανάπτυξη της δημιουργικότητας σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία».
Μαρία Χατζή, συγγραφέας και εκπαιδευτικός

«Η εμπειρία μου από τις Εαρινές Ημέρες Βιβλιοθηκών ήταν φοβερή από κάθε άποψη. Γνώρισα σκεπτόμενα παιδιά και ενήλικες που αγαπούν το βιβλίο, έκανα νέες φιλίες και, κυρίως, συνέχισα να πραγματοποιώ το παιδικό μου όνειρο. Ήταν εξαιρετικά ευχάριστο να βλέπεις ότι τα νέα παιδιά παρά τον φοβερό φόρτο εργασιών που έχουν, έδειχναν ενδιαφέρον για το βιβλίο, το οποίο παραγκωνίζεται με τον χειρότερο τρόπο από το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα. Παράλληλα, νομίζω πως μέσα από τις βιβλιοπαρουσιάσεις, έδειξα στον κόσμο ότι αν θέλεις κάτι πολύ και το αγαπάς, μπορείς να το φέρεις εις πέρας. Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ όλους εσάς που με τιμάτε με την υποστήριξή σας και τη θετική σας διάθεση. Ελπίζω να τα πούμε σύντομα ξανά»

«Μαγικοί σελιδοδείκτες που τρυπώνουν σε βιβλία και σε προκαλούν να διαβάζεις, χαριτωμένα αεράκια που κάνουν παρέα με αυτάρεσκες καμινάδες και αγεωγράφητοι ήλιοι που χρειάζονται λίγη καθοδήγηση για να δύσουν σωστά... Με αφορμή τρία πολύ όμορφα βιβλία των εκδόσεων Σαΐτα, είχα την ευκαιρία να δω πολλές παιδικές φατσούλες, χαρούμενες και αποσπασμένες από την απογοήτευση των μεγάλων που μόνο για την κρίση πλέον έχουν κάτι να σου πουν. Θα μου μείνουν τα χαμόγελά τους, τα «κυρία, κυρία» που συνοδεύονταν από υπερυψωμένα δαχτυλάκια που κουνιούνταν γρήγορα, τα γεμάτα αγωνία ματάκια τους για τη συνέχεια του παραμυθιού, οι αυστηρές παρατηρήσεις τους στον εκάστοτε ζωηρό της τάξης σε περίπτωση που διέκοπτε χωρίς λόγο την αφήγηση και φυσικά οι απαντήσεις τους στις ερωτήσεις μου, αυτός ο ανέμελος τρόπος σκέψης και φαντασίας τους που κάθε φορά σε αφήνουν άφωνο. «...έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα...»!»
Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη, Φιλόλογος, συνεργάτης των Εκδόσεων Σαΐτα


Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

Ηρακλής Λαμπαδαρίου: Ο άνθρωπος που δημιουργεί «Σαΐτες»


Ηρακλής Λαμπαδαρίου: Ο άνθρωπος που δημιουργεί «Σαΐτες»

Ο εκδότης και συγγραφέας των εκδόσεων Σαΐτα http://www.saitapublications.gr/,  Ηρακλής Λαμπαδαρίου έδωσε μια αποκλειστική συνέντευξη για τους αναγνώστες του eMMΕίς. Απολαύστε την…
Γιατί δημιουργήσατε τις εκδόσεις Σαΐτα;
Γιατί ως αναγνώστης ήθελα να απολαμβάνω έργα του γραπτού λόγου και όχι να είμαι πελάτης προϊόντων εκμετάλλευσης πνευματικής ιδιοκτησίας και μόχθου. Γιατί ως συγγραφέας ήθελα να δώσω τη δυνατότητα στα έργα μου να πετάξουν ελεύθερα και να συναντήσουν τους αναγνώστες τους. Γιατί πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω πως ο ελληνικός εκδοτικός χώρος χρειάζεται πολλές αλλαγές σε αρκετά επίπεδα. Πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό και να αναθεωρήσει τις αρχές πάνω στις οποίες είναι βασισμένος. Ελπίζω και εύχομαι η Σαΐτα να συμβάλει έστω και ελάχιστα προς αυτή την κατεύθυνση.
Διαβάζατε από μικρός;
Θυμάμαι ότι μου άρεσε η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων αλλά ποτέ δεν είχα φτάσει σε υπερβολικό σημείο, κάτι που συμβαίνει τώρα μετά από τη μακρά παύση λόγω της στρατιωτικής μου θητείας. Είναι η έλλειψη που οδηγεί σε κατάχρηση, αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια η ανάγνωση βιβλίων. Θα μπορούσε βέβαια, αν σκεφτείς ότι γίνεται εις βάρος ορισμένων υποχρεώσεων. Οφείλω πάντως να παραδεχτώ πως ποτέ δε μου άρεσαν οι κανόνες και τα «πρέπει» και όλες οι ταμπέλες που τα ακολουθούν.
Πού οφείλεται κατά την άποψή σας το γεγονός ότι ο κόσμος δεν διαβάζει πια;
Η ανάγνωση, σαφώς πιο εύκολη από τη συγγραφή, απαιτεί για να ολοκληρωθεί χρόνο, συγκέντρωση, αφοσίωση, συνέπεια και διαύγεια πνεύματος. Με τους έντονους ρυθμούς ζωής ή επιβίωσης θα έλεγα καλύτερα, και με τα ολοένα αυξανόμενα προβλήματα που συναντούμε καθημερινά, μειώνεται τόσο η ικανότητα όσο και η διάθεσή μας να διαβάζουμε λογοτεχνικά βιβλία. Θέλουμε να ξεφύγουμε από όλα αυτά με κάτι που δε θα απαιτήσει από μας το παραμικρό. Γι’ αυτό η τηλεόραση γίνεται ο αγαπημένος σύντροφος στο τέλος μιας κουραστικής ημέρας, νανουρίζοντας περισσότερο παρά προσφέροντας κάτι ουσιαστικό. Οι ταινίες επίσης εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Γι’ αυτό και ελάχιστοι είναι όσοι επιλέγουν την ανάγνωση από τους εύκολους, γρήγορους, ξεκούραστους και απλούς τρόπους «αποσυμπίεσης».
Τι σημαίνει για εσάς το βιβλίο;
Είναι μια ηλιαχτίδα έντονου λευκού φωτός που μεταφέρει συναισθήματα, εικόνες και εμπειρίες στην καρδιά που ανυπομονεί να συγκινηθεί και στο μυαλό που επιδιώκει να διευρυνθεί.
Είστε υπέρ του ψηφιακού ή του έντυπου βιβλίου;
Είμαι υπέρ του βιβλίου σε οποιαδήποτε μορφή του. Προτιμώ όμως το ψηφιακό από το έντυπο καθώς συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος, μεταφέρεται άνευ προϋποθέσεων, διαβάζεται πιο γρήγορα και διασκεδαστικά από ό,τι το έντυπο και μπορείς να το μοιραστείς πανεύκολα με οποιονδήποτε από οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη καθώς το ταξίδι του δε σταματάει ποτέ. Αντίθετα, πιστεύω πως ένα έντυπο βιβλίο φυλακίζεται στο ράφι μιας βιβλιοθήκης μετά το σύντομο ταξίδι στον κύκλο επαφών του κατόχου του.
Ποια είναι η επιδίωξη του πρώτου σας βιβλίου με τίτλο «Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή»; (http://www.saitapublications.gr/2012/09/ebook.1.html)
Όπως φανερώνει ο τίτλος, πρόκειται για ένα βιβλίο που σκοπό έχει να βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς να υιοθετήσουν μια διδασκαλία που, έχοντας ως κέντρο της τον μαθητή, να τον ωθεί να κατακτήσει τη γνώση μέσα από δημιουργικές δράσεις και projects, αναπτύσσοντας παράλληλα και τη φαντασία του. Δεν είναι ένα σύνολο από «κανόνες» αλλά από συγκεκριμένα παραδείγματα που έχω πραγματοποιήσει με επιτυχία το διάστημα Σεπτέμβριος 2005- Ιούνιος 2011 με Έλληνες και Σλοβάκους μαθητές ηλικίας 6-17 ετών. Στόχος των παραδειγμάτων αυτών και του τρόπου με τον οποίο τα γράφω, είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί να σχεδιάσουν τα δικά τους πρωτότυπα, δημιουργικά και ευφάνταστα προγράμματα ανάλογα με τις δυνατότητες των εποπτικών μέσων που διαθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των μαθητών τους. Σαφώς και οι γονείς θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα παραδείγματα του βιβλίου αυτού για να συνεχίσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους και εκτός σχολικής τάξης.
Πώς προέκυψε η δημιουργία του «Μαγικού Σελιδοδείκτη»; (http://www.saitapublications.gr/2012/12/ebook.15.html)
Το πρώτο εικονογραφημένο μου παραμύθι έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη παράδειγμα στα πολλά που υπάρχουν στον οδηγό «Τάξη Δημιουργική με Φαντασία αρκετή» για το πώς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των μαθητών για τη φιλαναγνωσία και τα μαθήματα του σχολείου. Μέσα από μια ιστορία ενός μικρού μαθητή που αντιπαθεί το Σχολείο και την ανάγνωση βιβλίων, γραμμένη πολύ απλά και χωρίς περιττά στοιχεία, ο αναγνώστης συνειδητοποιεί πως κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του, αρκεί να την αναζητήσει με τη φαντασία και την ευρηματικότητά του. Ένα ιδιαίτερο στοιχείο του συγκεκριμένου παραμυθιού είναι η ανάγνωση δύο διαφορετικών τρόπων ολοκλήρωσης της ιστορίας, μία από την εικονογράφο, Απολλώνια Παραμυθιώτη, και μία από τη Φιλόλογο που έκανε την επιμέλεια και τις διορθώσεις, Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη.
Πιστεύετε ότι η ζωή των ανθρώπων είναι έτσι όπως αποτυπώνεται στο δεύτερο παραμύθι σας «Χαιρετίσματα και ευχές»; (http://www.saitapublications.gr/2013/02/ebook.22.html)
Αν εξαιρέσεις σε κάποια σημεία τα υπερβολικά και τα χιουμοριστικά στοιχεία, ακριβώς αυτό πιστεύω για τη σύγχρονη ζωή. Ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα, θεωρώ πως ο καθένας γνωρίζει πώς έχει η κατάσταση αλλά αισθάνεται ανήμπορος να κάνει τη διαφορά, να επαναστατήσει και να αλλάξει ό,τι δεν του αρέσει. Επιλέγει τον συμβιβασμό από την ανατροπή, το λιμάνι από τον ωκεανό, τη σιγουριά από την ελευθερία. Αλλά αυτό ακριβώς το ταξίδι στον ωκεανό είναι που οδηγεί στις μεγάλες αλλαγές, σε κάτι που μέχρι να το πραγματοποιήσουμε, φάνταζε στο μυαλό μας ακατόρθωτο.
Αρκεί ένα απλό «καλημέρα» για να αλλάξεις τη ζωή κάποιου;
Αυτό το απλό «καλημέρα» είναι η σπίθα για να ανάψει στις καρδιές μας ο βωμός της πίστης σε αξίες και ιδανικά που τείνουν να εξαφανιστούν. Όσα κι αν είναι τα τεχνολογικά και τα υπόλοιπα επιτεύγματά μας, δεν έχουμε καταφέρει τίποτα αν δεν είμαστε σε θέση να μοιραζόμαστε μια τόσο απλή και αληθινή ευχή. Γιατί αν κοιτάξεις τα μικρά και ασήμαντα πράγματα από μια διαφορετική οπτική, θα οδηγηθείς σε μια τεράστια αλλαγή.
Είστε ευχαριστημένος από την ανταπόκριση του κόσμου τόσο ως συγγραφέας όσο και ως εκδότης;
Η μέχρι στιγμής πτήση της Σαΐτας έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία που είχα όταν ξεκίνησα να τη διπλώνω και να τη σχεδιάζω κάτω από τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο. Νιώθω ιδιαίτερη συγκίνηση καθώς σ’ ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, η Σαΐτα κατέφερε να κερδίσει τόσο την εμπιστοσύνη αρκετών συγγραφέων από διάφορα μέρη της Ελλάδας, όσο και την αγάπη αναγνωστών κάθε ηλικίας. Είμαι επίσης αρκετά ευχαριστημένος και από τις πτήσεις των δικών μου βιβλίων και από τους ανέμους που βοηθούν ώστε αυτές να είναι μακριές και να φτάσουν στις οθόνες περισσότερων αναγνωστών.
Ποια είναι η γνώμη σας για το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου;
Η βεβιασμένη απόφαση για το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ με βρίσκει αντίθετο. Σίγουρα οι αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του ΕΚΕΒΙ και στη λήψη των διαφόρων αποφάσεων και κυρίως όσων αφορούσαν προγράμματα με ευρωπαϊκούς ή εθνικούς πόρους, ήταν αναγκαίες. Όμως, δεν εξαλείφεις κάτι για να εξαλείψεις και το πρόβλημα που έχει αυτό. Προσπαθείς να βρεις τη λύση του προβλήματος, λαμβάνοντας συμβουλές, ιδέες και προτάσεις από όλους τους εμπλεκόμενους. Θεωρώ πως το ΕΚΕΒΙ είναι ένα ακόμη θύμα σε ένα σύστημα που με πρόφαση την κρίση, αφανίζει ό,τι δεν το εξυπηρετεί άμεσα.
Τι κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας;
Μα, έχω απαντήσει ήδη: κατάχρηση της ανάγνωσης.
Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Με την κρίση που υπάρχει και με τις αλλεπάλληλες αλλαγές, κάθε σχέδιο φαντάζει να είναι «επί χάρτου».
Ο Ηρακλής Λαµπαδαρίου γεννήθηκε στην Κατερίνη το 1988 και μεγάλωσε στην Καβάλα. Από τα 10 του χρόνια ασχολείται συστηματικά µε τον εθελοντισμό, τόσο µε τη διοργάνωση όσο και µε τη συμμετοχή σε συλλογικές δράσεις. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης στην
Κομοτηνή, απ’ όπου αποφοίτησε το 2009. Είναι λάτρης των γλωσσών (γνωρίζει αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά ενώ έχει αρχίσει να μαθαίνει σλοβάκικα και κινέζικα) και έχει ταξιδέψει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, παίρνοντας μέρος σ’ έναν πλούσιο διαπολιτισµικό διάλογο που αναμφίβολα επηρέασε τον τρόπο σκέψης του. Γράφει παραμύθια για το παιδί που ο καθένας κρύβει μέσα του και αναζητά συνεχώς τρόπους για ένα Σχολείο που θα απελευθερώσει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία του μαθητή. Από τις Εκδόσεις Σαΐτα κυκλοφορούν σε ελεύθερη ψηφιακή μορφή τα βιβλία του «Τάξη Δημιουργική µε Φαντασία αρκετή»http://www.saitapublications.gr/2012/09/ebook.1.html, «Ο μαγικός σελιδοδείκτης»http://www.saitapublications.gr/2012/12/ebook.15.html και «Χαιρετίσματα και Ευχές»http://www.saitapublications.gr/2013/02/ebook.22.html.
Όλα τα βιβλία των εκδόσεων Σαΐτα κυκλοφορούν αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή και δωρεάν. Μπαίνοντας στον ιστότοπό τους, μπορείτε να τα διαβάσετε και να τα κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 25 βιβλία-«Σαΐτες» που καλύπτουν διάφορα λογοτεχνικά είδη. Σας εύχομαι λοιπόν καλή ανάγνωση!

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα: παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη


Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα: παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη


Παρουσιάστηκε εχθές το απόγευμα στην αίθουσα εκδηλώσεων της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης το μυθιστόρημα «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» από τον συγγραφέα του, Μίνω-Αθανάσιο Καρυωτάκη.

Αρχικά, το κοινό παρακολούθησε τοpromo video του ψηφιακού βιβλίου και πληροφορήθηκε περιληπτικά την παράξενη ιστορία του Άγγλου δημοσιογράφου, πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, ο οποίος ξεκίνησε έρευνα για τα αίτια της μυστηριώδους εξαφάνισης ενός Άγγλου φοιτητή στην Τρανσυλβανία, καταλήγοντας να συμμετέχει σε κάποια τρομαχτικά γεγονότα τα οποία τελικά θα καθορίσουν την ίδια του τη ζωή.

Αφού, ο συγγραφέας παρουσίασε την ιστορία του δημοσιογράφου και διάβασε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο, ακολούθησε μια συζήτηση με το ακροατήριο, το οποίο έθεσε ερωτήματα όχι μόνο σε σχέση με το μυθιστόρημα, αλλά και σχετικά με την πορεία του έντυπου και του ψηφιακού βιβλίου κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, για τη λογοτεχνία του φανταστικού-τρόμου και για νέα συγγραφικά εγχειρήματα του νεαρού συγγραφέα.

Ο συγγραφέας απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις του κοινού και γνωστοποίησε πως στο τέλος του χρόνου αναμένεται να έχει ολοκληρώσει το νέο του μυθιστόρημα με τίτλο «Η Βάρδος Νέξ». Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το νέο εγχείρημα του συγγραφέα μπορείτε να ανατρέξετε στον προσωπικό του ιστολόγιο, κάνοντας κλικ εδώ http://minosathkar.blogspot.gr/2012/08/h.html.

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης!



Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης!

Παρουσιάστηκε σήμερα στο ισόγειο της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης το μυθιστόρημα «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» από τον συγγραφέα του, Μίνω-Αθανάσιο Καρυωτάκη, σε μαθητές της έκτης τάξης του 40ου Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης (Ιωαννίδειο).


Αρχικά, οι μαθητές παρακολούθησαν το promo video του ψηφιακού βιβλίου και παρουσιάστηκε επιγραμματικά το περιεχόμενό του. Κατόπιν συζήτησαν τόσο για το περιεχόμενο του συγκεκριμένου βιβλίου, όσο και για το μέλλον του βιβλίου στην χώρα μας. Ενθουσιασμένοι, ζήτησαν να μάθουν περισσότερα για τον τρόπο συγγραφής, τις πηγές έμπνευσης, τα προσωπικά ενδιαφέροντα και τις αγαπημένες ασχολίες του νεαρού συγγραφέα.

Πρωτότυπο στοιχείο της παρουσίασης ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι βασισμένο στο βιβλίο με απώτερο σκοπό να εξάψει το ενδιαφέρον των παιδιών, να κινητοποιήσει τις αισθήσεις τους και να αλληλεπιδράσουν με τους ήρωες και τα σκηνικά του μυθιστορήματος. Μέσα από τις κατάλληλες ανακρίσεις, οι μαθητές έψαξαν να βρουν τι ακριβώς είχε συμβεί μέσα στο σπίτι του δημοσιογράφου ο οποίος φαίνεται να είχε χάσει τη ζωή του με ανεξήγητο τρόπο.


Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Οι «Άρχοντες» του τρόμου - Στίβεν Κίνγκ

γράφει ο Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης |

Ένας άνθρωπος αλλόκοτος όπως άλλωστε και τα έργα του. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να δημιουργήσει πάμπολλες τρομαχτικές ιστορίες. Αλήθεια, τι σχέση έχουν τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός, ένας πιστολέρο με το όνομα Ρόλαντ, μερικοί εξωγήινοι και διάφορα άλλα τρομαχτικά τέρατα; Μα φυσικά, όλα τα παραπάνω είναι κομμάτια της ζωής ενός πολύπλοκου παζλ που αν ενωθούν σχηματίζουν τον βίο και την πολιτεία του Στίβεν Έντγουιν Κινγκ.

Ο Στίβεν Κινγκ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1947 στο Πόρτλαντ της πολιτείας Μέιν των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια το 1949 όταν ο Κινγκ ήταν μόλις δύο χρονών. Έκτοτε θα υπομείνει την ανέχεια και την φτώχεια, καθώς η μητέρα του δυσκολευόταν να τους εξασφαλίσει τα προς το ζην. Το 1966 θα μπει στο πανεπιστήμιο του Μέιν, όπου θα σπουδάσει μέχρι το 1970 Αγγλική φιλολογία. Εκεί, θα γνωρίσει και την γυναίκα του με την οποία θα παντρευτεί ένα χρόνο αφότου αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο. Την ίδια χρονιά θα αποκτήσουν και την κόρη τους. 

Ο Κινγκ θα ξεκινήσει να εργάζεται στο Χάμπτον του Μέιν ως καθηγητής Αγγλικών. Το πενιχρό εισόδημα που εξασφάλιζε θα τον οδηγήσει να δουλεύει και το βράδυ σε μαγαζιά με πλυντήρια. Ο περιορισμένος του χρόνος του επιτρέπει να γράφει μονάχα μικρά διηγήματα. Βεβαίως ήδη πριν από την επιτυχία του γράφει πολλά μυθιστορήματα, τα οποία θα καταφέρει αργότερα να τα εκδώσει με το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν. 

Σημείο κλειδί στη πολυτάραχη ζωή του συγγραφέα είναι η εξάρτηση από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, από τα οποία όμως θα καταφέρει να απεξαρτηθεί στις αρχές της δεκαετίας του '90. Το 1992 θα ιδρύσει και μια μουσική μπάντα που αποτελούταν αποκλειστικά από συγγραφείς με το όνομα «Rock Bottom Remainders». Τέλος, αξίζει να αναφερθούν τόσο τα προβλήματα που αντιμετώπισε με θαυμαστές, όπως η διάρρηξη του σπιτιού του από τον Έρικ Κίν, όσο και το σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα που είχε στις 19 Ιουνίου 1999 όπου ο οδηγός Μπράιαν Σμιθ θα τον χτυπήσει κατά λάθος και θα μείνει για τρεις εβδομάδες κλινήρης. Το περιστατικό αυτό συντάραξε τον Κινγκ και αναφέρεται και σε διάφορα έργα του. 

Ο Στίβεν Κινγκ έχει να επιδείξει σημαντικό λογοτεχνικό έργο και είναι ένας από τους συγγραφείς που κατάφερε στη διάρκεια της καριέρας του να δημιουργήσει έριδες μεταξύ κοινού και κριτικών. Έχει γράψει έργα που ανάγονται καθαρά στον χώρο της φαντασίας και του τρόμου, αλλά και ιστορίες που έχουν άμεση σχέση με την καθημερινότητα. Μέσα όμως από την καθημερινότητα, από τον πραγματικό κόσμο αναδεικνύεται σε όλο του το μεγαλείο ένας πρωτόγνωρος τρόμος που καθηλώνει τον αναγνώστη και οδηγεί τους κεντρικούς ήρωες σε αλλόκοτα, υπερφυσικά μονοπάτια. Υπάρχουν βέβαια και ορισμένες νουβέλες όπως το «Το πτώμα» που έχουν ελάχιστα ψήγματα υπερφυσικού τρόμου. 

Με το μυθιστόρημα «Κάρι» ουσιαστικά ο Κινγκ θα γνωρίσει τη συγγραφική καταξίωση. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε μετά από παρότρυνση της γυναίκας του, αφού ο ίδιος το είχε πετάξει σ’έναν σκουπιδοτενεκέ. Με το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Μπάχμαν ο Κινγκ δημοσίευε ως τώρα έξι μυθιστορήματα, ενώ μια φορά χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Τζον Σουΐθεν για την δημοσίευση της ιστορίας μικρού μήκους «Το πέμπτο τέταρτο». Θα συνεργαστεί και με εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Πίτερ Στράουμπ και πολλά από τα έργα του θα γίνουν ταινίες. Επιπλέον, θα πρέπει να αναφερθεί και η επταλογία του «Μαύρου Πύργου», η ιστορία του πιστολέρο Ρόλαντ Ντεσέιν από τη Γαλαάδ που αναζητεί την αρχή των κόσμων, τον τρομερό Μαύρο Πύργο. Τέλος, ο Κινγκ έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία - μεταξύ άλλων το Διεθνές Βραβείο Φαντασίας, το βραβείο Bram Stoker, ενώ το 2003 τιμήθηκε με το National Book Award to American Letters, παρά την αντίθεσή πολλών κριτικών που δημοσίευσαν μια πύρινη ανακοίνωση κατά της επιλογής αυτής. 

Ο Στίβεν Έντγουιν Κινγκ εξακολουθεί να ζει μέχρι και σήμερα στο Μέιν των Η.Π.Α.

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2013

Βιβλιοπαρουσίαση: "Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα"



Η παρουσίαση θα λάβει χώρα στον 2ο όροφο της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης(Εθνικής Αμύνης 27), στην αίθουσα εκδηλώσεων.  Θα παρουσιάσω το μυθιστόρημά μου που κυκλοφορεί δωρεάν στο διαδίκτυο αποκλειστικά σε ebook από τις εκδόσεις Σαΐτα. Η βιβλιοπαρουσίαση θα διαρκέσει από τις 18:00-18:50. Ελπίζω να με τιμήσετε με την παρουσία σας :).

Προσοχή: Η εκδήλωση θα ξεκινήσει ακριβώς στις 18:00.

Οι «Άρχοντες» του τρόμου - Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ

 γράφει ο Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης | 

Υπερφυσικά τέρατα, ιστορίες βγαλμένες από τις πιο τρελές και επικίνδυνες φαντασιώσεις που έχει συναντήσει κανείς. Ένας άνθρωπος που παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ένα ανώριμο παιδί. Ένας άνθρωπος που ήταν από τα γεννοφάσκια τραυματισμένος βαθύτατα. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά ανήκουν λίγο πολύ στον δημιουργό της μυθολογίας Κθούλου, στον μετρ του υπερφυσικού τρόμου Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.

Γεννήθηκε στις είκοσι Αυγούστου του 1890 στο Πρόβιντενς του Ροντ Άιλαντ. Οι γονείς του ήταν βρετανικής καταγωγής και ο ίδιος λόγω ανατροφής παρέμεινε φανατικά αγγλόφιλος μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο πατέρας του, Γουίνφιλντ Σκοτ Λάβκραφτ ήταν ένας πλανόδιος πωλητής ασημικών. Τρελάθηκε όταν ο γιός του έγινε τριών χρονών και πέθανε το 1898, όταν ο Χάουαρντ είχε κλείσει τα οχτώ. Η μητέρα του Σάρα Σούζαν Φίλιπς Λάβκραφτ που καταγόταν από παλιά αριστοκρατική γενιά του Ροντ Άιλαντ, τρελάθηκε κι αυτή όταν ο συγγραφέας έκλεισε τα είκοσι εννιά χρόνια και πέθανε δύο χρόνια μετά το 1921. Καταλαβαίνει κανείς ότι ο θάνατος των γονιών του και η παραφροσύνη τους χάραξε ένα βαθύτατο τραύμα στον νεαρό συγγραφέα με αποτέλεσμα να επηρεαστεί και διαμορφωθεί ένας εξαιρετικά αλλόκοτος χαρακτήρας. Η υπερφροντίδα από τη μητέρα του, ο περιορισμός του στο σπίτι και η έλλειψη επαφής με τον κοινωνικό περίγυρο ήταν μερικοί από τους λόγους που τον οδήγησαν σε μια μίζερη και δυστυχισμένη ζωή. 

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω τον έστρεψαν στη λογοτεχνία και οδήγησαν στην ανάδειξη των φοβερών ικανοτήτων του (λέγεται μάλιστα ότι ξεκίνησε να διαβάζει από τα τρία του χρόνια!) Το 1921, γνωρίζει την εβραιοπούλα Σόνια Γκριν. Το 1924 το ζευγάρι πάει στη Νέα Υόρκη, παντρεύονται στις 3 Μαρτίου και εγκαθίστανται στο Μπρούκλιν. Η ζωή στη μεγαλούπολη θα αναδείξει την αδυναμία του Λάβκραφτ να λύσει πρακτικά ζητήματα και να δουλέψει ώστε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα για την επιβίωσή του. Ο εκδότης του περιοδικού Γουάρντ Τάιλς θα του προσφέρει τη θέση του εκδότη με την προϋπόθεση να διαμείνει στο Σικάγο όπου και είναι τα γραφεία του περιοδικού. Εκείνος αρνείται γιατί πίστευε ότι η λογοτεχνία σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να γίνεται προϊόν εμπορικής εκμετάλλευσης. Για μια περίοδο, μάλιστα, θα εργαστεί και ως πλανόδιος πωλητής. Ωστόσο, ο φόβος του για την πολυκοσμία και η νοσταλγία θα τον οδηγήσουν στο διαζύγιο το 1929. Εκείνη την περίοδο κάτω από το βάρος των προβλημάτων ξεκινάει τα ταξίδια. Επισκέπτεται τον Καναδά και ορισμένες Αμερικάνικες πόλεις. Μετά γυρίζει στην πατρίδα του όπου υποσιτίζεται καθ’όλη τη διάρκεια της παραμονής του και η κατάποση κυρίως κονσερβών εξασθενεί σταδιακά τον οργανισμό του. Τελικά, πεθαίνει στις 15 Μαρτίου 1937, το πρωί στο νοσοκομείο του Τζέιν Μπράουν Μεμόριαλ από καρκίνο. 

Επηρεασμένος από την αγγλοσαξωνική λογοτεχνία του 18ου αιώνα ο Λάβκραφτ παρουσιάζει ένα πρωτότυπο έργο. Προσπαθώντας να μιμηθεί το «γοτθικό» τρόπο γραφής ξεκινάει να δημιουργεί διηγήματα τρόμου που εμπνέεται κυρίως από δικούς του εφιάλτες. Το πρώτο του έργο είναι το Ντάγκον 1917, ένα διήγημα που δεν σχετίζεται με τη μυθολογία Κθούλου. Θα ακολουθήσουν και άλλα έργα όπως τα Πολάρις, Το Μνήμα, Ύπνος, Αυτός κ.α. Τα περισσότερα έργα του συγγραφέα σχετίζονται με τον υπερφυσικό τρόμο και βασίζονται σε ψευδοιστορικά στοιχεία και στο πασίγνωστο πια Νεκρονόμικον, ένα μυστικό βιβλίο μαγείας που συνεγράφη από τον παράφρονα Άραβα Αμπντούλ Αλχαζρέντ (δημιούργημα βεβαίως του συγγραφέα), προσπαθούν να εμφυσήσουν τον τρόμο και να πείσουν τον αναγνώστη ότι τα γεγονότα που παρουσιάζονται στα έργα είναι αληθινά. Το κάλεσμα του Κθούλου (1926), η εμφάνιση του φοβερού θεού με τα τεράστια πλοκάμια, την επιβλητική παρουσία και τις καταχθόνιες δυνάμεις από το διάστημα, είναι η αρχή της μυθολογίας. Τέλος, θα πρέπει να γίνει αναφορά και στο έργο του Τα βουνά της Τρέλας, καθώς εκεί αναδεικνύεται περίτρανα η συγγραφική δεινότητα του Λάβκραφτ, όπου γράφει για τις απαρχές του κόσμου και τους Παλαιούς, τους εξωγήινους που έφτασαν πριν από χρόνια στην Γη. 

Στο επόμενο άρθρο της σειράς θα ασχοληθούμε με τον σύγχρονό μας Στίβεν Κίνγκ.