Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Ταξίδι στο Νησί των Πυροτεχνημάτων!

Ταξίδι στο Νησί των Πυροτεχνημάτων!

Ήταν βράδυ όταν επικοινώνησα με το συνάδελφο και δαιμόνιο δημοσιογράφο Πίκο Απίκο. Βλέπετε, ήθελα τη βοήθειά του για να φτάσω στο Νησί των Πυροτεχνημάτων και να συνομιλήσω με τον  εξερευνητή, εφευρέτη, ταχυδακτυλουργό και ζογκλέρ μελάτων αυγών Ευγένιο Τριβιζά. Ο Πίκος υποσχέθηκε να με βοηθήσει εφόσον θα βρισκόμουν την επόμενη μέρα το πρωί στην άκρως απόρρητη τοποθεσία όπου είχε προσεδαφίσει το πολύχρωμο αερόστατό του.
Έτσι, το επόμενο πρωινό ανεβήκαμε στο αερόστατο και αφού περάσαμε τη Φρουτοπία, το Κουνουπακιστάν, το Πιπερού, τη Χώρα των Χαμένων Χαρταετών, το Γαλαξία των Λέξεων και την Πολιτεία με όλα τα Χρώματα εκτός από το Ροζ, φτάσαμε στο Νησί των Πυροτεχνημάτων. Ο δαιμόνιος δημοσιογράφος με ρώτησε αν είχα ντυθεί ευπρεπώς, όπως μου είχε πει, ώστε να κάνω καλή εντύπωση και να εκμαιεύσω όσο το δυνατόν περισσότερες «καυτές» ειδήσεις.
Έγνεψα καταφατικά και διάβηκα το κατώφλι του σπιτιού. Ο κύριος Τριβιζάς καθόταν σε μια μπεζ πολυθρόνα και δίπλα του στέκονταν ο παπαγάλος του η Σύνθια, ο άσπρος ελέφαντας Πουκιπόν, ο Παντελής ο ιπποπόταμος, η Λιλή η λεοπάρδαλη και βεβαίως, ο Οράτιος το αόρατο πράσινο καγκουρό!
«Καλησπέρα σας, ήρθα για τη συνέντευξη», είπα χαμογελώντας.
«Θα θέλατε να πιείτε κάτι προτού ξεκινήσουμε;»
Αρνήθηκα ευγενικά και ο κος Ευγένιος είπε ενθουσιασμένα, «Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν!»
Άνοιξα το τεφτέρι με τις ερωτήσεις μου και ξεκίνησε η συνέντευξη:
Τι σημαίνει για εσάς το βιβλίο;
Συντροφιά, παρηγοριά, σπηλιά θησαυρών και γαλέρα ονείρων. Άλλοτε φωτιά που αναλώνει, άλλοτε κόλαση που προκαλεί  άλλοτε ζέφυρος που  αναζωογονεί και  άλλοτε ανεμοστρόβιλος που παρασύρει. Αντικείμενο πόθου που προσφέρει όχι μόνο  διανοητικές αλλά και  αισθησιακές  απολαύσεις. Η αφή  της υφής  του χαρτιού και  οι φερομόνες  της οσμής το μελανιού είναι μέρος της σαγηνευτικής του έλξης. Αν όμως δεν είναι άξιο του ονόματος τους, τότε μιλάμε για αδικοχαμένο χαρτί και σπαταλημένο μελάνι.
Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο και γιατί;
Το καθένα είναι ξεχωριστό και τόσα πολλά τα αγαπημένα που θα χρειαζόταν ένα ακόμα βιβλίο για να χωρέσει τους τίτλους τους.
Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε σχεδόν αποκλειστικά με την παιδική λογοτεχνία;
Επειδή τα πρώτα μας αναγνώσματα μάς αγγίζουν βαθύτερα, μας επηρεάζουν δραστικότερα, μας διαμορφώνουν και μας συνοδεύουν πολλές φορές σε όλη μας τη ζωή.
Γιατί γράφετε;
Η ευδαιμονία της δημιουργίας είναι το κυρίαρχο κίνητρο.
Ποια είναι η γνώμη σας για τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής;
Φαντάζομαι ότι προσφέρουν κάτι αντίστοιχο με ένα ωδείο. Τα ωδεία μπορεί να κατευθύνουν, να υποστηρίξουν, να εμπνεύσουν, να διδάξουν τεχνικές και να καλλιεργήσουν μια έφεση όχι όμως και να διανείμουν φωνές σοπράνο.
Πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση αποτελεί τροχοπέδη για την ελληνική λογοτεχνία;
Η  κρίση μπορεί να πλήξει την εμπορική διακίνηση της λογοτεχνίας όχι όμως τη λογοτεχνία καθ’ εαυτή.  Όταν ο Ντίκενς αναγκαζόταν να δανείζεται  χρήματα από τη γιαγιά της συζύγου του για να αγοράζει παπούτσια, όταν ο Stephen King υποχρεωνόταν να αφήσει το σχολείο και να δουλεύει δέκα ώρες την ημέρα κολλώντας ετικέτες σε κουτιά με βαφές παπουτσιών επειδή ο πατέρας του  είχε φυλακιστεί για χρέη, όταν ο Όργουελ δεν είχε χρήματα για να συνεχίσει να  σπουδάζει, όταν η Rowling, ανύπαντρη μητέρα, αναγκαζόταν να καταφεύγει σε καφενεία για να γράφει επειδή δεν είχε χρήματα για να θερμαίνει το δωμάτιό της και όταν  – μια ακραία περίπτωση- ο συνθέτης  Olivier Messiaen συνέθετε αριστουργήματα όντας κρατούμενος σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως,  καταλαβαίνει κανείς ότι κρίσεις και οικονομικές δυσκολίες ποτέ δεν αποτέλεσαν τροχοπέδη στη λογοτεχνική ή όποια άλλη πνευματική παραγωγή.  Η ανάγκη για δημιουργική έκφραση είναι δυνατότερη από κάθε στέρηση και κάθε οικονομική δυσκολία, είναι μια δίψα του ανθρώπινου πνεύματος, η δίψα που μας κάνει ανθρώπους.
Γιατί πιστεύετε ότι δεν υπάρχει μεγάλο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα;
Πιστεύω ότι φταίνε μεταξύ άλλων και τα σχολικά βιβλία. Μία έρευνα για τη θέση την οποία κατέχει το λογοτεχνικό βιβλίο στη ζωή των μαθητών, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι από τη σκοπιά των μαθητών η ανάγνωση σχολικών βιβλίων «σκοτώνει» γενικώς το διάβασμα. Φαίνεται ότι τα σχολικά βιβλία ταλανίζουν τόσο πολύ τα παιδιά ώστε αισθάνονται στην υπόλοιπη ζωή τους  απέχθεια για οποιοδήποτε έντυπο (με την εξαίρεση ίσως των καρνέ επιταγών). Τα σχολικά βιβλία είναι ως επί το πλείστον κουραστικά και βαρετά. Αν μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο ελκυστικά, ίσως να αυξανόταν και το αναγνωστικό κοινό.
Πότε αναμένεται να κυκλοφορήσει το βιβλίο σας «Οι 66 Εξωγήινοι Ξιφομάχοι»;
Αν όλα πάνε καλά, περίπου σε 66 τέρμινα.
Πείτε μας λίγα λόγια για το νέο σας βιβλίο «Αν σου πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι»;
Είναι ένα βιβλίο-δώρο για όλους όσους αντιμετωπίζουν αναποδιές και ατυχίες στη ζωή τους. Ένα βιβλίο χαράς! Ένα βιβλίο παρηγοριάς! Ένα βιβλίο-αντίδοτο κατά της στεναχώριας, της κατσουφιάς και της απαισιοδοξίας! Προσφέρει σωτήριες συμβουλές για το πώς πρέπει να αντιδράσει κανείς αν τον πάρει μια πεινασμένη αρκούδα στο κυνήγι, αν κουτσουλίσει ένας κόνδορας το καινούριο του καπέλο ή αν του πέσει ένα βουβάλι στο κεφάλι. Ένα βιβλίο με πολύτιμες  συμβουλές για κρίσιμες στιγμές, που ίσως αλλάξουν ζωές.
Έχετε κάποιο νέο συγγραφικό εγχείρημα στα σκαριά;
‘Ενα βιβλίο με τίτλο «ΟΠΟΥ ΦΥΓΕΙ ΦΥΓΕΙ – ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΟΥΛΙ ΚΑΙ Ο ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ  ΜΕ ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΚΑΠΕΛΟ» που θα κυκλοφορήσει  σύντομα  από τις εκδόσεις  «Ίκαρος».
Είναι το αποτέλεσμα μιας τυχαίας συνάντησής μου με τον Αιθίοπα ακτιβιστή Υohannes Gebregeorgis στη βιβλιοθήκη της Στοκχόλμης, όπου μου είχε εκφράσει τη δυσαρέσκεια των Αφρικανών διανοούμενων για τη διαιώνιση αποικιοκρατικών και ευρωποκεντρικών αντιλήψεων στα παιδικά βιβλία με αφορμή το «κλασσικό» αγγλικό παιδικό βιβλίο «Curiοus George».
Στο βιβλίο αυτό ένας εξερευνητής παγιδεύει ένα πιθηκάκι και το μεταφέρει στην Αμερική, όπου λόγω της περιέργειας και αδεξιότητάς του προκαλεί διάφορες κωμικές καταστροφές, ώσπου καταλήγει σε έναν ζωολογικό κήπο. Το να απομακρύνεις ένα πλάσμα από το φυσικό του χώρο, να το μεταφυτεύεις σε ένα περιβάλλον που δεν ταιριάζει στη φύση και τα ένστικτά του, να το γελοιοποιείς επειδή δε φέρεται σαν πολιτισμένος άνθρωπος και τελικά να το φυλακίζεις σε έναν ζωολογικό κήπο, εκφράζει μια απαράδεκτη ρατσιστική νοοτροπία.
Γνωρίζοντας τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της ιστορίας μου «Τα τρία μικρά λυκάκια» από τη θητεία του στη δημόσια βιβλιοθήκη του Σαν Φρανσίσκο, ο Yohannes Gebregeorgis μού ζήτησε να αναλάβω τη συγγραφή μιας ανατροπής του βιβλίου αυτού.  Δέχτηκα την πρόκληση και το αποτέλεσμα  είναι  ένα  βιβλίο στο οποίο ο θετικός ήρωας είναι το πιθηκάκι, ενώ γελοιοποιείται ο εξερευνητής που το ξεριζώνει από το περιβάλλον του.
Τo βιβλίο, εικονογραφημένο από τη Λίζα Ηλιού, μεταφρασμένο στα Αγγλικά από την Κατερίνα Τσιροδημήτρη και στα Αμχαρικά από τον Yohannes Gebregeorgis, θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα  στην Ελληνική, Αγγλική και Αμχαρική γλώσσα.
Θα ήθελα να μου εκμυστηρευτείτε ένα γεγονός που νιώθετε ότι σας καθόρισε σαν άνθρωπο.
Είχα βρει στη βιβλιοθήκη του πατέρα μου ένα βιβλίο με ιστορίες του Hector Hugh Munro, γνωστού με το ψευδώνυμο Σάκι. Έμοιαζαν με παιδικές αλλά δεν ήταν. Σε μία από αυτές ένα αγόρι, επειδή έχει κάνει αταξίες, τιμωρείται να μένει νηστικό. Όλη η οικογένεια απολαμβάνει ένα πλούσιο  δείπνο, εκτός από τον τιμωρημένο που βρίσκεται κλεισμένος στο δωμάτιό του. Το δείπνο όμως περιλαμβάνει μεταξύ άλλων μανιτάρια τα οποία αποδεικνύονται  δηλητηριώδη. Όλη η οικογένεια βρίσκει έναν επώδυνο θάνατο. Ακόμα και ο μουγκός παππούς ουρλιάζει σφαδάζοντας από τον πόνο. Καταφθάνει ένας αστυνομικός. Ενώ μετράει τα πτώματα, βλέπει ένα αγόρι να κατεβαίνει  δειλά τη σκάλα από τον πάνω όροφο. Το κοιτάζει σα να το ρωτάει «Εσύ γιατί ζεις;» Και το αγόρι σκέφτεται «Ζω επειδή ήμουν άτακτος». Οι ιστορίες αυτές και άλλες παρόμοιες με είχαν βάλει  σε βαθιές σκέψεις, επειδή έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με την άποψη ότι το «καλό» ανταμείβεται και το κακό «τιμωρείται».  Εδώ συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Η τιμωρία του άταχτου αγοριού αποδεικνύεται αιτία της επιβίωσης του. Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Οι μεγάλοι δεν μπορούσαν να μου δώσουν ικανοποιητικές εξηγήσεις. Δεν είναι απορίας άξιο ότι, ψάχνοντας για απαντήσεις, κατέληξα να γίνω εγκληματολόγος.
Ποια είναι η συμβουλή σας σε όσους θέλουν να ασχοληθούν εντατικότερα με τη λογοτεχνία;
Όσοι πραγματικά το επιθυμούν δεν έχουν ανάγκη από καμία απολύτως συμβουλή.
Ο Οράτιος, το αόρατο πράσινο καγκουρό, έχει συνειδητά επιλέξει να παραμένει αόρατος;
Σε αυτή και άλλες εύλογες απορίες απαντάει ο ίδιος ο Οράτιος  στη δεκαεξάτομη αυτοβιογραφία του την οποία έχει αρχίσει να γράφει εδώ και καιρό  και στην οποία δεν κρύβει απολύτως τίποτα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τη γράφει με αόρατο μελάνι σε κομματάκια χαρτοπόλεμου.
Τέλος, θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιο ήταν το τελευταίο ταξίδι που πραγματοποιήσατε μαζί με τον πολύ καλό σας φίλο τον κάπτεν- Βαρθολομαίο Μπόρφιν και ποιο θα είναι το επόμενο;
Μόλις επιστρέψαμε από ένα συναρπαστικό ταξίδι στη Χώρα της Πρωταπριλιάς που οι κάτοικοί της λένε την αλήθεια μόνο μια φορά το χρόνο και σε λίγο ξεκινάμε για το μακρινό Κουρδιστάν που ζουν τα κουρδιστά παιχνίδια. Χρειάζονται τη βοήθειά μας επειδή κανείς πια δεν τα κουρδίζει.
«Σας ευχαριστώ πολύ που δεχτήκατε να μου μιλήσετε», είπα καθώς έβλεπα τον κ. Τριβιζά που μάζευε με φούρια τα πράγματά του για το επερχόμενο ταξίδι. Ύστερα, συνάντησα τον Πίκο, ανέβηκα στο αερόστατο και χάθηκα στον ορίζοντα. Αυτό το ταξίδι θα μου έμενε αξέχαστο…
Βιογραφικό
Ο Ευγένιος Τριβιζάς δεν γεννήθηκε στο Περού και δεν σπούδασε γαλακτοκομία στη Γουαδελούπη. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο παππούς του δεν ήταν ένας κοκκινομάλλης παραγεμιστής μαξιλαριών από τον Άγιο Δομίνικο ούτε ένας αιωνόβιος μελισσοκόμος. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, το επάγγελμά του δεν είναι δοκιμαστής καναπέδων και τα βράδια δεν δουλεύει σε ένα διανυκτερεύον ζαχαροπλαστείο που παρασκευάζει ζελέδες για νάνους στην Αβησσυνία. Δεν έγραψε ποτέ το πρώτο του μυθιστόρημα, έγραψε απευθείας το δεύτερο και μετά το εικοστό τέταρτο. Αυτός είναι και ο λόγος που παρατηρούνται κάτι ανεξήγητα κενά στη σκεπτική του βιβλιογραφία. Το αγαπημένο του χρώμα δεν είναι το σκούρο τσαγαλί και το ζώδιό του δεν είναι πεταλουδόσαυρος. Αν κάτι μπορεί να έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά σίγουρα δεν είναι ο Ευγένιος Τριβιζάς αλλά και πάλι, ποιος ξέρει, μπορεί και να είναι. Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου