Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ο ύπνος των αγαλμάτων-βιβλιοεντύπωση

Ένα μεταφυσικό θρίλερ, ένα σημειολογικό μυθιστόρημα

Συγγραφέας: Νίκος Διακογιάννης

Καλέντης, 2011
269 σελ.
ISBN 978-960-219-240-5, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 15,00


Περιγραφή οπισθόφυλλου:

"Τότε είδα ν' αποσπάται από την ομάδα ένας πελώριος Κούρος με το αρχαϊκό του μειδίαμα κάπως εντονότερο, έτοιμος να δείξει την οδοντοστοιχία του. Βγήκε μπροστά από τον αιωρούμενο σωρό κι άρχισε σταδιακά να αποσυντίθεται, να λιώνει σαν φτιαγμένος από κερί ή υλικό ακόμη πιο μαλακό κι ευαίσθητο στην υψηλή θερμοκρασία. Μα τι λέω! Εδώ τα αντικείμενα τήκονταν στις πολικές θερμοκρασίες! Δεν ήξερα αν έπρεπε να φωνάξω..."

Τι σημαίνουν οι καταστροφές έργων τέχνης που σημειώνονται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης
και στο Λούβρο; Γιατί καταστράφηκε ο Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου στη Φλωρεντία και η Γοργόνα στην Κοπεγχάγη; Πρόκειται για νέους τρόπους που η τρομοκρατία χρησιμοποιεί ώστε να σπείρει τον πανικό ή μήπως απέτυχε το πείραμα cern στα γαλλοελβετικά σύνορα; Πόσο ορθή είναι η άποψη ότι κάποιοι εναντιώνονται στις θρησκείες των λαών μόνο και μόνο για να χρίσουν έναν παγκόσμιο δικτάτορα; Και τι ρόλο παίζουν οι μυστικές εταιρίες; Τελικά, πόσο αληθής είναι η άποψη πως ο ίδιος ο πλανήτης, ως αυτοκυβερνώμενος οργανισμός, θέλει ν' απαλλαγεί από το ανθρώπινο είδος;

Το βιβλίο του Νίκου Διακογιάννη "Ο ύπνος των αγαλμάτων" είναι ένα μεταφυσικό θρίλερ, ένα σημειολογικό μυθιστόρημα όπου η αληθοφάνεια των στοιχείων καθιστά την ιστορία πειστική. Ο αναγνώστης ακροβατεί στην κόψη του χρόνου, ενός χρόνου εύπλαστου που κάνει τα σύνορα μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου να είναι πλέον δυσδιάκριτα...

Μόλις πριν από μερικές μέρες διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου. Η ιστορία που αφηγείται είναι πρωτότυπη, καθώς μια μέρα λαμβάνουν χώρα παγκοσμίως αλλόκοτες καταστροφές αγαλμάτων. Αυτό όμως είναι μονάχα το πρώτο σημάδι που προμηνύει την επερχόμενη καταστροφή για το ανθρώπινο γένος.Ύστερα, θα εμφανιστεί μια αρρώστια που κοιμίζει όποιον νοσήσει και τον μετατρέπει κατά κάποιον τρόπο σε άγαλμα. Η νόσος θα πάρει το όνομα "ο ύπνος των αγαλμάτων". Θα καταφέρει άραγε η ανθρωπότητα να βρει την άκρη του νήματος και να σωθεί;

Το εντυπωσιακό στο βιβλίο είναι ότι ο συγγραφέας αφηγείται παράλληλα πολλές ιστορίες και φανερώνει τον παγκόσμιο αντίκτυπο που έχουν τα καταστροφικά γεγονότα άλλοτε γράφοντας σε chat rooms, ως απλός πολίτης, ως δημοσιογράφος και γενικότερα φορώντας πολλά διαφορετικά κουστούμια χρησιμοποιώντας τόσο την τριτοπρόσωπη αφήγηση όσο και το α’ ενικό πρόσωπο. 

Οι έντονες σκηνές από την αρχή του έργου καθηλώνουν τον αναγνώστη και του φανερώνουν ανάγλυφα  εικόνες που ίσως να μην είναι τελικά τόσο αλλότριες με την πραγματικότητα. Η περίτεχνη σημειολογία σε ποικίλες στιγμές εντείνει την αγωνιά και πυροδοτεί έντονα το συναίσθημα του φόβου. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω πως το συγκεκριμένο θρίλερ είναι καλογραμμένο, περνάει εξαιρετικά μηνύματα, ενώ η επιλογή να αρχίζει το κάθε κεφάλαιο μ’ένα απόφθεγμα μου φάνηκε υπέροχη. Το μοναδικό αρνητικό που μπορώ να σκεφτώ για τον «ύπνο των αγαλμάτων» είναι το εξώφυλλο, το οποίο το θεωρώ απλά κακή επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα έργο που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα αντίστοιχα ξενόφερτα.


Καλή σας ανάγνωση!


Υ.Γ Μόλις κυκλοφόρησε και το νέο βιβλίο του κ. Διακογιάννη. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το ιστολόγιο του συγγραφέα: http://tera-amou.pblogs.gr/

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Το Ομότιμο Μανιφέστο-βιβλιοεντύπωση








Το Ομότιμο Μανιφέστο
Σχήμα: 14 x 21 εκ.
Σελίδες: 48
Σύνθεση εξωφύλλου: βδ
ISBN: 978-960-9786-027
Τιμή: την ορίζει ο αναγνώστης














Περιγραφή:

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο σήμερα;

Το Ομότιμο Μανιφέστο ισχυρίζεται ότι η αλλαγή συμβαίνει τώρα: Μια πανδαισία ομότιμης δημιουργίας αναδεικνύει νέους τρόπους παραγωγής, ιδιοκτησίας και διακυβέρνησης. Έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι οι κυρίαρχες θεωρίες της οικονομίας υπάρχουν για να ανατρέπονται, καλώντας μας να συμμετέχουμε σε ένα κίνημα που δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει.

Γιατί είναι πολύ πιθανότερο κάποιος να (συν)δημιουργήσει το μέλλον, παρά να το προβλέψει.

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι ένα απλό βιβλίο, αλλά ένα μανιφέστο που είναι αφιερωμένο στο ομότιμο κίνημα. Ως ομότιμο κίνημα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ορίζεται ένα ευρύτερο σύνολο ατόμων που προσπαθεί να προωθήσει αφιλοκερδώς την πληροφορία. 

Στο συγκεκριμένο βιβλίο αναδεικνύεται εναργέστερα η άποψη του δημιουργού του Βασίλη Κωστάκη για τις διάφορες διεξόδους που παρουσιάζει το διαδίκτυο για τη μεταφορά πληροφοριών, αλλά και ο τρόπος με τον οποίον άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους συνεργάζονται χωρίς να βάζουν σαν πρωτεύοντα σκοπό το κέρδος, αλλά την προώθηση του πολιτισμού, γιατί κατά την άποψή μου η γνώση που είναι γέννημα της πληροφορίας είναι και πολιτισμός.

Το βιβλίο είναι αρκετά παράξενο και οφείλω να παραδεχτώ ότι με εντυπωσίασε από την αρχή. Νομίζω πως πρέπει να του ρίξετε μια ενδελεχή ματιά, γιατί οι κάθε είδους πληροφορίες πρέπει να πάψουν να μένουν καταχωνιασμένες σε πάμπολλες σκονισμένες βιβλιοθήκες. Η πληροφορία και κατά συνέπεια η γνώση ανήκει σε όλους μας. Στο χέρι μας είναι να τη διαδώσουμε!

Καλή σας ανάγνωση!

Επισκεφτείτε τη σελίδα του βιβλίου: http://voreiodytikes.blogspot.gr/2012/11/blog-post_3876.html

Οι εκδόσεις Σαΐτα στη Lifo

Ηρακλής Λαμπαδαρίου. Ο άνεργος που στα 26 του έφτιαξε τις εκδόσεις Σαΐτα

Συνέντευξη στoν Ευθύμιο ΣαββάκηLifo, στήλη Ten Ten, Αύγουστος 2013.

Συνέντευξη με τον, καθόλου συνηθισμένο, άνεργο που δημιούργησε έναν ανοικτό, ψηφιακό, μη εμπορικό εκδοτικό οίκο

Το αγόρι που έπαιζε με «Σαΐτες»

Τον πετυχαίνω στο τηλέφωνο. Βρίσκεται στην Καβάλα. Ολιγοήμερες διακοπές και δρομολόγηση ενός ακόμα βιβλίου. Ο Ηρακλής Λαμπαδαρίου δεν είναι ένας τυπικός άνεργος. Στα 26 του έχει καταφέρει να δημιουργήσει τις Εκδόσεις «Σαΐτα», έναν ανοικτό, ψηφιακό, μη εμπορικό εκδοτικό οίκο!

Πρωτοεμφανιζόμενοι συγγραφείς και καλλιτέχνες βρίσκουν, πλέον, το δικό τους χώρο για να δημιουργήσουν. Την ίδια ώρα, μόνο από την επίσημη ιστοσελίδα των εκδόσεων, περισσότεροι από 15 χιλιάδες χρήστες έχουν κατεβάσει ήδη τα βιβλία! Οι πρώτες «Σαΐτες», μέσα σε λίγους μήνες, ταξιδεύουν επίσημα και στο διαδίκτυο.

«Μέσα σε έναν μόλις χρόνο από την πρώτη «σαϊτοπτήση», μας εμπιστεύτηκαν αρκετοί συγγραφείς από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Πρόσφατα είχαμε τη χαρά να απελευθερώσουμε ένα πολύ όμορφο παραμύθι μιας συγγραφέως και εικονογράφου από τη γειτονική Ιταλία με τη βοήθεια δυο αξιόλογων μεταφραστών!
Συνολικά, συμπεριλαμβανομένων των δύο συλλογικών έργων, οι συγγραφείς που μοιράστηκαν ελεύθερα τα έργα τους με τους αναγνώστες μας ξεπερνούν τους 60! Κατά μέσο όρο δεχόμαστε τέσσερις προτάσεις κάθε μήνα και φροντίζουμε να ενημερώνουμε τους συγγραφείς σε λιγότερο από δύο μήνες για τη δυνατότητα συνεργασίας μας», αναφέρει με υπερηφάνεια.

Του ζητάω να μου περιγράψει τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να δει το βιβλίο του να εκδίδεται από τη «Σαΐτα»:

«Η διαδικασία είναι πολύ απλή, γρήγορη και ανέξοδη. Ο συγγραφέας διαβάζει και αποδέχεται το πλαίσιο συνεργασίας που έχουμε δημιουργήσει με τη μορφή ερωτήσεων-απαντήσεων στην ενότητα «FAQ» της ιστοσελίδας μας. Στη συνέχεια στέλνει αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή το πλήρες κείμενο του έργου του, την περίληψή του και ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα. Αν πρόκειται για παιδικό έργο, μας στέλνει κάποιες σκέψεις του για το πώς θα μπορούσε να γίνει η εικονογράφηση. Οι Υπεύθυνοι Αξιολόγησης αποφασίζουν για το αν μπορούμε να δώσουμε στο έργο την ευκαιρία να απελευθερωθεί ψηφιακά από τη Σαΐτα. Σε περίπτωση θετικής αξιολόγησης, ενημερώνουμε τον συγγραφέα και αρχίζουμε τη φιλολογική επιμέλεια, τις τυπογραφικές διορθώσεις, τον σχεδιασμό του εξωφύλλου, την εικονογράφηση (για τα παιδικά έργα), τη σελιδοποίηση, τη διαδικασία παραχώρησης ISBN από την Εθνική Βιβλιοθήκη και ολοκληρώνουμε με την απελευθέρωσή του μέσω της ιστοσελίδας μας, πολλών διαδικτυακών βιβλιοπωλείων, διαδικτυακών χώρων για τη λογοτεχνία και ΜΜΕ. Ο συγγραφέας ενημερώνεται τακτικά για την εξέλιξη του σχεδιασμού του ebook του και δεν επιβαρύνεται με καμία χρέωση», τονίζει με νόημα.

Η καθημερινότητά του στην Καβάλα κυλάει μέσα στις λευκές σελίδες της ανεργίας. Τις ίδιες σελίδες που ο ίδιος χρωματίζει με τα φτερά της «Σαΐτας».

«Η ζωή σε μία περιφερειακή πόλη κυλάει με μεγάλη δυσκολία αλλά με σύμμαχο την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι όπως όλα τα καλά, έτσι και τα κακά, έχουν ένα τέλος. Η καθημερινότητα περιορίζεται στην αναζήτηση θέσεων εργασίας κυρίως στο εξωτερικό, καθώς εντός συνόρων, κάθε καινούρια μέρα πολλαπλασιάζει τους ανέργους. Με στεναχωρεί όμως που ακόμη και σ’ αυτήν τη δύσκολη εποχή που είναι μια πολύτιμη ευκαιρία για ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος των πολλών, οι ελάχιστες θέσεις εργασίας καλύπτονται από υποψηφίους που πληρούν κριτήρια της «παλαιάς» σχολής: γνωριμίες, ρουσφέτια, διαπλοκή, εξάρτηση, υποταγή. Συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε με χειροκροτήματα και τυμπανοκρουσίες».

Οι έρευνες δείχνουν ότι ο Έλληνας δε διαβάζει. Το ΕΚΕΒΙ αποτελεί παρελθόν. Παραδοσιακά βιβλιοπωλεία κλείνουν. Τον ρωτάω αν πλησιάζουμε στο τέλος του βιβλίου όπως το γνωρίζαμε.

«Πλησιάζουμε στο τέλος της ίδιας μας της χώρας όπως τη γνωρίζαμε. Δυστυχώς το βιβλίο είναι ένα ακόμη θύμα σε ένα σαθρό σύστημα που με πρόφαση την οικονομική κρίση, αφανίζει ό,τι δεν το εξυπηρετεί. Το μέλλον του βιβλίου είναι οι συγγραφείς και οι αναγνώστες. Γι’ αυτό και θα πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις ούτως ώστε οι μεν πρώτοι να ενθαρρύνονται να μοιράζονται τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μέσω της επίπονης και απαιτητικής διαδικασίας της γραφής και οι δε δεύτεροι να έχουν ερεθίσματα για να διαβάζουν. Ο τρόπος διανομής ενός έργου θεωρώ πως αφορά αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο τον δημιουργό του καθώς χωρίς αυτόν και τις θυσίες του, δε θα μπορούσαμε να μιλάμε για «έργο». Η καρδιά κάθε βιβλίου είναι ο συγγραφέας. Όταν αυτό γίνει κατανοητό στη χώρα μας, ετοιμαστείτε για τεράστιες αλλαγές στον εκδοτικό χώρο», προσθέτει.

Ο ίδιος πιστεύει στην αλλαγή. Την αναφέρει συνέχεια. Στο τελευταίο του παραμύθι, «Χαιρετίσματα και Ευχές», ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει, άλλωστε, την εσωτερική μάχη για ανατροπή και ελευθερία. Έννοιες που κάθε νέος ονειρεύεται στην Ελλάδα της κρίσης.

«Πιστεύω πως ο κάθε αναγνώστης αναπόφευκτα θα κάνει τη σύνδεση μεταξύ των όσων περιγράφονται στο συγκεκριμένο έργο και της κατάστασης με την οποία βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος. Κι όμως, όσο ανήμπορος κι αν αισθάνεται, όσο κι αν έχει παραδοθεί σε «σωτήρες» και «ηγέτες», μπορεί να «ξυπνήσει» και να αλλάξει ό,τι τον πιέζει και τον καθιστά θεατή της τραγωδίας που παρακολουθεί. Είναι τόσο απλό όσο ένα «καλημέρα» ειπωμένο με ειλικρίνεια, τρυφερότητα και χρώμα».

Κλείνοντας του ζητώ να μου πει μέχρι που φτάνει ο ιστός της Σαΐτας.

«Η Σαΐτα φιλοδοξεί να μοιραστεί τα πολύχρωμα φτερά της με ακόμη περισσότερους συγγραφείς, δημιουργούς (εικονογράφους, ζωγράφους, γραφίστες, σχεδιαστές κόμικ, δημιουργούς βίντεο, μουσικούς) που θέλουν να αναδείξουν το ταλέντο και τη δημιουργικότητά τους, συνεργάτες τους οποίους θα προωθήσει με σκοπό να αυξήσει τις πιθανότητες εύρεσης μιας αμειβόμενης θέσης εργασίας γι’ αυτούς. Ο Ηρακλής συνεχίζει κι αυτός μια διαφορετική πτήση, πολύ πιο δύσκολη, που μάλλον θα τον προσγειώσει κάπου μακριά».


[Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ]

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Εφιαλτικές υποψίες…

Νέα στήλη: Ένα μυθιστόρημα σε συνέχειες πλασμένο από ομάδα συντακτών του εΜΜΕίς.
Χρήστος Παναγόπουλος, Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης
Στο μεταξύ κάπου μακριά…
Ήταν ήδη πρωί, όταν το μαύρο τζιπ έφτασε στην είσοδο του ατσάλινου κτηρίου στο κέντρο της πόλης. Ένα τσιμεντένιο μεγαθήριο υψωνόταν στο άπειρο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι αγγίζει τον ουρανό.
Ένας φύλακας, κάπως στρουμπουλός μα σίγουρα αγουροξυπνημένος, έκανε νόημα στον οδηγό να σταματήσει για έλεγχο. Δεν πρόλαβε να ζητήσει χαρτιά και ταυτότητες, όταν άρχισε να κατεβαίνει το παράθυρο του συνοδηγού. “Ω… με συγχωρείτε, δεσποινίς. Δεν ήξερα.”, είπε, σχεδόν τραυλίζοντας.
Κάτω από το μαύρο καπέλο και το βέλο φάνηκαν τα ροδοκόκκινα χείλη μιας λεπτής φιγούρας, ανέκφραστα και παγωμένα. Το αυτοκίνητο όρμησε προς τα εμπρός με ένα δυνατό μαρσάρισμα, αμέσως μόλις σηκώθηκε η μεταλλική μπάρα του φυλακίου. Διέσχισε μερικές δεκάδες μέτρα μέσα στον περίβολο και κατέληξε με ένα απότομο φρενάρισμα στην κεντρική είσοδο του κτηρίου.
Η πόρτα του συνοδηγού άνοιξε και η ψιλόλιγνη γυναίκα άρχισε να περπατάει κατά μήκος του διαδρόμου που οδηγούσε στην κυλιόμενη στρογγυλή πόρτα της εισόδου. “Καλώς ήρθατε στον όμιλο Matriarch!”, ακούστηκε μια μεταλλική ανδρική φωνή, μόλις εκείνη μπήκε στο κτήριο. Κοίταξε, σχεδόν μειδιώντας, τη χρυσή μεταλλική επιγραφή στο ταβάνι του προθαλάμου: “ΟΙ ΜΗΧΑΝΕΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ, ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝ”.
Τα τακούνια της χτυπούσαν πάντοτε ρυθμικά πάνω στα πλακάκια. Οι σεκιουριτάδες την παρακολουθούσαν αμήχανα, σχεδόν φοβισμένα, καθώς έφτανε στην άκρη του χολ υποδοχής, όπου βρισκόταν ο κεντρικός υδραυλικός ανελκυστήρας. Πάτησε το κουμπί της ανόδου στο μπλε καντράν και μπήκε. “Πείτε μου όροφο”, ανακοίνωσε με τον ίδιο μεταλλικό ήχο η ανδρική χροιά από το μεγάφωνο. “Ρετιρέ”, απάντησε εκείνη. Αμέσως, ο ανελκυστήρας άρχισε να υψώνεται με μεγάλη ταχύτητα προς τον ουρανό. Παρατηρούσε, καθώς ανέβαινε, το μαύρο τζιπ που γινόταν ολοένα και πιο μικρό. Λίγες στιγμές αργότερα, το ταξίδι της είχε τελειώσει. Όμως έμενε κάτι ακόμα…
Μια οθόνη στην αριστερή πλευρά του ανελκυστήρα έγραψε: “Βρίσκεστε στον 102ο όροφο σε περιοχή ασφαλείας επιπέδου 5. Εισάγετε το κλειδί και τον κωδικό πρόσβασης για το γραφείο της Προέδρου…”. Άνοιξε μια λεπτή μαύρη τσάντα και έβγαλε ένα μικρό ασημένιο οδοντωτό κλειδί και το βύθισε σε μια κλειδαριά δίπλα ακριβώς από την οθόνη. Το έστριψε με δύναμη αντίθετα προς τους δείκτες του ρολογιού και αμέσως ξεπρόβαλε από μια σχισμή ένα μικρό πληκτρολόγιο. Πάτησε τρία κόκκινα κουμπιά. “Η πρόσβαση εγκρίνεται. Καλή σας ημέρα κυρία Κ…”, ακούστηκε πάλι η μεταλλική φωνή. Ο ανελκυστήρας άρχισε να ανεβαίνει και πάλι. Ξάφνου, άρχισε να επιβραδύνει, ώσπου σταμάτησε τελείως.
Η πόρτα άνοιξε και η γυναίκα βρέθηκε επιτέλους στο «Ρετιρέ». Της έπαιρνε πολύ χρόνο να φτάσει κάθε φορά στην κορυφή του κτιρίου, αλλά με το πέρασμα του χρόνου είχε συνηθίσει. Άλλωστε η δουλειά της ήταν να σκοτώνει και όχι να ασχολείται με τέτοιες ανοησίες. Απέναντι από το θύμα είχε εκπαιδευτεί να διατηρεί την ψυχραιμία της. Ωστόσο, αυτός ο ανελκυστήρας την εκνεύριζε αφάνταστα. Ειδικά αυτή η ηλίθια μηχανική φωνή. Μπορεί να δούλευε για τις μηχανές και τη Μητέρα, αλλά τις μισούσε. Οι άνθρωποι όφειλαν να κουμαντάρουν τις μηχανές και όχι το αντίθετο.
«Καλησπέρα κυρία μου», ακούστηκε η φωνή του Μεγάλου εφοπλιστή.
Μπροστά της στεκόταν ο γλοιώδης εκείνος τύπος. Είχε μια τεράστια κοιλιά, πυκνό μαύρο μούσι, ξεθωριασμένα μπλε μάτια σαν το τζιν που φορούσε και ψεύτικα μαλλιά. Σχεδόν όλα του τα δόντια μάλιστα ήταν από ατόφιο χρυσάφι. Ένα ακόμα δείγμα της αλόγιστης ανοησίας που κουβαλούσε ο γλοιώδης τύπος. Για εκείνον μονάχα το χρήμα έπαιζε ρόλο. Αλλά και για όλο τον υπόλοιπο κόσμο δεν είχε γίνει ανώτερο ακόμα και από την ίδια τη Μητέρα; Ίσως, λοιπόν, να μην ήταν και τόσο ανόητος τελικά.
Καθόταν σ’ ένα γυάλινο γραφείο. Μέσα στο γυαλί υπήρχε ένα ενυδρείο με πιράνχας. Όποιον δεν γούσταρε, τον ανέβαζε στο πάνω μέρος του γραφείου και τον πέταγε μέσα. Μια φορά είχε συμβεί αυτό μπροστά της. Ίσως να ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που είχε τρομάξει τόσο στη ζωή της.  Κάθε φορά που θυμόταν την εικόνα, δάκρυα έρεαν άφθονα από το πρόσωπό της.
«Νομίζω πως πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε σχετικά με το δημοσιογράφο.  Η υπόθεση είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ότι έδειχνε αρχικά», είπε η γυναίκα, φροντίζοντας να δραματοποιήσει όσο έπρεπε τα λόγια της.
Ο γλοιώδης εφοπλιστής σηκώθηκε από την καρέκλα. Πλησίασε τη γυναίκα, χαχανίζοντας ακατάσχετα. Το κορμί του είχε τεντωθεί ώστε να δείχνει μια επιθετική στάση. Ήθελε να φανερώσει για μια ακόμα φορά την τρομερή του δύναμη. Δεν ανεχόταν ούτε τις υποδείξεις μα ούτε και τις αμφισβητήσεις. Η γυναίκα όφειλε να μην εκφέρει ποτέ την άποψή της.
Με μια γρήγορη κίνηση την έπιασε από τα μαλλιά. Εκείνη δεν αντίδρασε, γιατί γνώριζε τη δύναμή του. Αργά και μαρτυρικά την έσυρε προς το γραφείο. Άνοιξε το πάνω μέρος και έβαλε το κεφάλι της πάνω από το νερό με τα πιράνχας. Μερικά άρχισαν να πηδάνε καθώς ποθούσαν να γευτούν τη σάρκα της.
«Δεν θα ξαναμιλήσεις χωρίς να σου δώσω την άδεια! Κατάλαβες, μωρή;», φώναξε ο εφοπλιστής, ενώ προσπαθούσε να φέρει το πρόσωπό της  όλο και πιο κοντά στα σαρκοφάγα ψάρια…
Συνεχίζεται…
Διαβάστε το τρίτο μέρος εδώ.
Διαβάστε το δεύτερο μέρος εδώ.
Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.

wwz-the greek files

Πρόλογος
   

  Στην αρχή κανένας δεν πήρε τα κρούσματα της Αφρικάνικης λύσσας στα σοβαρά. Έτσι και αλλιώς η οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν άφηνε περιθώρια για επιπλέον ανησυχίες. Τα πρώτα κρούσματα στη Κίνα και τις Η.Π.Α φαντάζανε ασήμαντα, Πόσο αδαείς ήμασταν.
    Ακόμα και σήμερα κανένας δεν γνωρίζει την πηγή της επιδημίας με τις πολλές ονομασίες: «Παγκόσμιος πόλεμος Ζ». «Η Κρίση», «Η επιδρομή των Ζωντανών Νεκρών». Η ποιο διαδεδομένη όμως είναι «Ο πόλεμος των Ζόμπι». Τα αποτελέσματα όμως ήταν δραματικά για την ανθρωπότητα: 90% μείωση του πληθυσμού, καταστροφή υποδομών, ολόκληρες χώρες παραμένουν αποκλεισμένες στο έλεος των Ζόμπι και η εκκαθάριση τους θα διαρκέσει πολλά χρόνια ακόμα. Χρειάστηκε να παρθούν σκληρές αποφάσεις για να διασωθεί η ανθρωπότητα, κάποιοι χαρακτηρίστηκαν ήρωες και άλλοι εγκληματίες και χασάπηδες, όλοι όμως αυτοί είχαν έναν κοινό χαρακτηριστικό, ήταν μαχητές.
    Η Ελλάδα πλήρωσε μεγάλο τίμημα σε αυτό τον πόλεμο, εξαιτίας της γεωγραφικής θέσης της αποτελεί κόμβο μεταξύ της Ασίας, της Αφρικής της Ευρώπης. Κύματα προσφύγων από την Ασία αναζητούσαν ασφάλεια στην Ευρώπη και με τα σύνορα της Ρωσίας κλειστά η Τουρκία ήταν η μοναδική διέξοδος.
    Αντίθετα με τους λαθρομετανάστες, όσοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την επιδημία ανήκαν σε οικονομικά εύπορες τάξεις και είχαν την δυνατότητα να δωροδοκήσουν για να περάσουν τα σύνορα. Με την έφεση των Τούρκων στο μπαξίσι και την οικονομική κρίση που μάστιζε την Ελλάδα μεγάλος αριθμός περνούσε τα σύνορα χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Όταν όλοι κατάλαβαν την σοβαρότητα της κατάστασης ήταν πλέον αργά.

Υ.Γ. Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει γραφτεί από τον Κωνσταντίνο Πασχαλίδη. Στο blog του γράφει μια ιστορία η οποία σχετίζεται με το world war Z και τις επιδράσεις του στην Ελλάδα. Νομίζω είναι ενδιαφέρον και αξίζει να ρίξετε μια ματιά. Επισκεφτείτε το blog του εδώ: http://kopasas1.blogspot.gr/