Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Το σατανικό αρχοντικό – 3η συνέχεια


Έγλειψε τα χείλη του. Η πρώτη σκέψη που του ήρθε στο νου ήταν να επιστρέψει στο κελάρι. Όταν όμως θυμήθηκε το έντονο σκότος, αλλά και το παγωμένο αεράκι που έβγαινε μέσα από εκείνη την απειλητική τρύπα, πείστηκε να παραμείνει όπου βρισκόταν. «Θέλω αλκοόλ», ούρλιαξε.
«Σου είπα και πιο πριν ότι δεν το χρειάζεσαι», ακούστηκε ξανά η ίδια γυναικεία φωνή. Τούτη τη φορά όμως έδειχνε να έχει μεγαλύτερη σιγουριά.
«Τι θέλεις από μένα;», τραύλισε εκείνος.
«Τίποτα συγκεκριμένο. Το θέμα δεν είναι τι θέλω εγώ, αλλά τι ζητάς εσύ από τον εαυτό σου. Ξέρεις πολύ καλά ότι το αλκοόλ δεν μπορεί να σε σώσει από τη μοίρα. Έτσι δεν είναι;», ρώτησε η φωνή χρησιμοποιώντας έναν εξαιρετικά γαλήνιο τόνο.
«Έχω ανάγκη από αλκοόλ για να σκεφτώ καθαρά κι εσύ δεν υπάρχεις. Είσαι ένα δημιούργημα της φαντασίας μου».
Ξάφνου, η σιωπή κάλυψε κάθε θόρυβο. Ήταν η πρώτη φορά που ο Ράιχαρντ δεν άκουγε τίποτα απολύτως πέρα από τη δικιά του ανάσα. Ένιωσε ένα ρίγος να τον διαπερνά. Έτριψε τα χέρια του κι έγλειψε ξανά μηχανικά τα χείλη του. Θέλησε να στρέψει το κορμί του και να γυρίσει στην είσοδο της έπαυλης. Δεν μπόρεσε. Τα πόδια του για κάποιο ανεξήγητο λόγο είχαν καρφωθεί στο χώμα. Άνοιξε το στόμα του για να ρωτήσει το πλάσμα τι είχε συμβεί. Προτού όμως εκστομίσει οτιδήποτε, σώπασε ξανά. Δεν του φαινόταν ορθό να σπάσει τη νεκρική σιωπή που είχε σκεπάσει την πλάση. Οι ιριδίζουσες κόρες των ματιών του αναζητούσαν το πλάσμα με τη γυναικεία φωνή.
Για τη συνέχεια της ιστορίας και για να ψηφίσετε ώστε να αποφασίσετε εσείς τι θα συμβεί μετέπειτα μπείτε εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου