Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Ένας μονόκερως που παρήγαγε ελπίδα


Η μονόκερως είναι ένα αθάνατο πλάσμα που έχει την ικανότητα να γεμίζει χαρά και δέος όλη την πλάση που βρίσκεται κοντά της. Κάποια στιγμή, ενώ περιτριγυρίζει στο δάσος της, καταλαβαίνει ότι πολλά πλάσματα δεν την αναγνωρίζουν. Σχεδόν όλοι τη περνάνε για άλογο. Αυτή η διαπίστωση την οδηγεί στην απόφαση να αναζητήσει ομοίους της και να αποδείξει ότι δεν είναι η τελευταία του είδους της. Ο πεταλούδος που μιλάει μονάχα χρησιμοποιώντας ποιήματα και λόγια άλλων, θα τη παρακινήσει να ταξιδέψει στο βασίλειο του βασιλιά Χάγκαρντ, στη Χαγκσγκέιτ, όπου ζει ο Κόκκινος Ταύρος, που θρυλείται ότι ευθύνεται για την εξαφάνιση των μονόκερων.
Στην πορεία της προς τη μακρινή Χαγκσγκέιτ θα γνωρίσει τον μάγο Σμέντρικ, ο οποίος αναζητεί έναν τρόπο για να ξυπνήσει τη μαγεία που κρύβεται μέσα του, και τη Μόλι Γκρου, μια γυναίκα χωρίς καμία ιδιαίτερη φιλοδοξία και ικανότητα. Η συνάντηση με τον βασιλιά, τον γιο του, Πρίγκιπα Λιρ, και τον Κόκκινο Ταύρο θα αποβεί μοιραία και θα αποτραβήξει τους τρεις σε μια ιδιόμορφη απομόνωση, όπου η λήθη απειλεί να αφανίσει τις αναμνήσεις τους και την αθανασία της μονόκερου. Θα καταφέρουν τελικά να ανακαλύψουν τη φυλακή των μονόκερων προτού να είναι πολύ αργά;
Ο Peter S. Beagle προσπαθεί να δημιουργήσει ένα παραμύθι και συνάμα έναν μύθο. Εδώ, κρύβεται και η μαγεία του δημιουργήματος του γνωστού συγγραφέα που πλέον διανύει το 75ο έτος της ηλικίας του. Μια φευγαλέα ανάγνωση μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι είναι μια απλή καλογραμμένη ιστορία, η οποία σε γενικές γραμμές δεν έχει να πει τίποτα παραπάνω από τα αφηγηθεί με τέχνη τις περιπέτειες του τελευταίου αδάμαστου μονόκερου, ο οποίος όπως αναγράφεται και στην αφιέρωση του βιβλίου εθεάθει από Dr Olfert Dapper στα δάση του Μέιν το 1673...
Για να διαβάσετε τη συνέχεια της κριτικής πατήστε εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου