Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

25th Hour project


Και το ρολόι ξεπέρασε τα μεσάνυχτα και πλησιάζει η μία, η 24+1= 25η ώρα. Εκείνη τη στιγμή που συνήθως αναπολούμε παρέα μ’ένα ποτηράκι κρασί όλους εκείνους τους φίλους/ες που ποτέ δεν τους/ις είδαμε σαν φίλους, μα συμβιβαστήκαμε αναγκαστικά μ’ αυτόν τον όρο. Εκείνη την ώρα ενθυμούμαστε όλα εκείνα τα Έψιλον, Κάπα, Χι, Άλφα, Μι κ.ο.κ. που νομίζουμε ότι τα έχουμε θάψει στο μπαούλο των αναμνήσεων και δεν θα ξεθαφτούν ποτέ. Λανθάνουμε όμως καθώς επιστρέφουν εκβιάζοντάς μας να θυμηθούμε όλα όσα εγκαταλείψαμε είτε γιατί δεν θελήσαμε πολύ να τα αποκτήσουμε είτε γιατί δεν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να τα κρατήσουμε. Κι όλα αυτά μετουσιώνονται σ’ ένα φιλί που εν τέλει σε στοιχειώνει για τον υπόλοιπο βίο σου. Κάτι παρόμοιο προσπάθησα να πω στο ωραίο λογοτεχνικό εγχείρημα (25th Hour project) του Γιώργου Ιατρίδη στη μικρή ιστορίουλα των 172 χαρακτήρων που έγραψα. Ελπίζω να σας αρέσει…

Τη συμμετοχή μου μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου