Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Σταματώντας την επέλαση της Amazon

(  το Editorial της Le Monde -15.08.2014, μτφρ. από την Ένωση Ελληνικού Βιβλίου). 

Καταγγέλλοντας τις «αχαρακτήριστες πρακτικές της Amazon που στρέφονται κατά του ανταγωνισμού», η υπουργός Πολιτισμού Ορελί Φιλιπετί τα έβαλε με τον πιο δημοφιλή «κακό» της εποχής μας. Ο διαδικτυακός κολοσσός των online πωλήσεων έχει ξεκινήσει ένα λυσσαλέο μπρα-ντε-φερ με τα κινηματογραφικά στούντιο (την Warner και την Disney) και με τους εκδότες, κυρίως με τον πολυεθνικό γαλλικό οίκο Hachette. Η Amazon θέλει να πετύχει από τους προμηθευτές της να περικόψουν το περιθώριο κέρδους τους από τα ψηφιακά προϊόντα που “κατεβαίνουν” από το διαδίκτυο –ηλεκτρονικά βιβλία, ταινίες σε  streaming– αποσύροντας από την πώληση τα έντυπα βιβλία και τα DVD.
Οι καταναλωτές, που δεν έχουν πλέον πρόσβαση στα έργα της επιλογής τους, και οι δημιουργοί που βλέπουν τα έσοδά τους να μειώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη, είναι τα πρώτα θύματα αυτής της σύγκρουσης. Παρά την επονείδιστη πολιτική της Amazon, οι διαμάχες αυτές δεν έχουν επηρεάσει τη δραστηριότητά της. Η αποτελεσματικότητα της υπηρεσίας παράδοσης και το πλήθος των προϊόντων στους καταλόγους της εγγυώνται τη δημοτικότητά της.
Η εταιρεία του Τζεφ Μπέζος φαίνεται άτρωτη: όταν η Γαλλία ψηφίζει νόμο που απαγορεύει τη δωρεάν παράδοση των βιβλίων με σκοπό να προστατεύσει την Ενιαία Τιμή, η Amazon επανέρχεται προσφέροντας την παράδοση με 1 λεπτό του ευρώ. Στις ΗΠΑ είναι διατεθειμένη να αποσύρει από τους καταλόγους της συγγραφείς τόσο δημοφιλείς όσο ο Τζον Γκρίσαμ, προκειμένου να εξαναγκάσει την Hachette να ρίξει την τιμή στα ηλεκτρονικά της βιβλία.
Όπως και άλλοι γίγαντες του διαδικτύου (Google, Apple, Facebook), η Amazon διακηρύσσει την «απουσία της μεσολάβησης»: σε αυτό τον ιδεατό κόσμο, απαλλαγμένο από «παράσιτα» όπως οι εκδότες και οι παραγωγοί ταινιών ή μουσικής, ο δημιουργός θα έρθει σε απευθείας επαφή με το κοινό του και η ψηφιακή τεχνολογία θα του επιτρέψει να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο έργο στην πιο ανταγωνιστική τιμή.
Στην πράξη, αυτό οδηγεί σε μια κάθετη ενσωμάτωση χωρίς προηγούμενο, που θα έφερνε τους πνευματικούς δημιουργούς αντιμέτωπους με τεράστιους οργανισμούς που θα οργάνωναν κατά το δοκούν την αγορά σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας. Η Amazon που πριν από λίγο καιρό έδινε χώρο σε όσους χρήστες της προέβαιναν σε σχόλια, βασίζει σήμερα τις επιλογές της σε οικονομικά κριτήρια. Και τα πνευματικά προϊόντα τής χρησιμεύουν σαν «κράχτης» για να πωλεί ηλεκτρικές συσκευές ή ενδύματα, που αντιπροσωπεύουν πλέον τα δύο τρίτα του τζίρου της που ανέρχεται σε 55,7 δισεκ. ευρώ.
Παραγωγοί και διανομείς ταινιών, δισκογραφικές εταιρείες και εκδότες δεν είναι αμέτοχοι ευθυνών για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί. Απασχολημένοι με αδιάκοπους ελιγμούς για συγχωνεύσεις και εξαγορές, αιφνιδιάστηκαν από την ψηφιακή επανάσταση και συχνά αδιαφόρησαν για το κύριο έργο τους που είναι η ανάδειξη νέων ταλέντων.
Ωστόσο, οι οργανισμοί όπως η Amazon είναι απαραίτητοι για την πολυμορφία και την ανανέωση της πολιτιστικής ζωής. Απέναντι στους ψηφιακούς γίγαντες, παραγωγοί ταινιών και εκδότες έχουν την ανάγκη νομοθετικής προστασίας και ρυθμιστικών διατάξεων, οι οποίες, όπως συμβαίνει με την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά τους.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Προφίλ στο Goodreads


Εδώ και κάποιους μήνες έχω δημιουργήσει στο Goodreads  ένα προφίλ (δωρεάν πλατφόρμα για βιβλία, όπου μπορείς να γράψεις κριτικές, να βαθμολογήσεις κ.τ.λ.), το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ. Το δημιούργησα στη συγκεκριμένη πλατφόρμα διότι θεωρώ πως μπορώ να έρθω περισσότερο σε επαφή με κόσμο που διαβάζει, αλλά και με όσους έχουν τυχόν διαβάσει τα βιβλία μου και θα ήθελαν να με ρωτήσουν κάτι. Έτσι, στο προφίλ μου υπάρχει μία φόρμα ερωτήσεων όπου ο οποιοσδήποτε μπορεί να μπει και να κάνει την ερώτησή του. Θα χαρώ ιδιαιτέρως να απαντήσω σε όποια απορία κι αν έχετε.

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι τον τελευταίο καιρό χάρις τη βοήθεια του Automon Android απαντάω σε όλα τα σχόλια που υπάρχουν στις εφαρμογές Android στο playstore της google.

Υ.Γ. Μπορείτε να συνδεθείτε στο Goodreads είτε μέσω κάποιου λογαριασμού από κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που έχετε είτε δημιουργώντας έναν από την αρχή. Είναι πολύ εύκολο!

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Μια παλιά μου συνέντευξη

Το Art Nouveau στηρίζει τους νέους δημιουργούς, συγγραφείς και ποιητές και εγκαινιάζει ένα project συνεντεύξεων μαζί τους έτσι ώστε να τους κάνει γνωστούς στους αναγνώστες του.
Την αρχή κάνει ο μόλις 19 ετών Μίνως που μόλις πρόσφατα έκανε την πένα του γνωστή στο ευρύ κοινό.
Το βιογραφικό του: Ο Μίνως-Αθανάσιος Καρυωτάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1994. Είναι φοιτητής του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ. Έχει πάρει μέρος σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Μεγαλύτερη διάκριση αποτελεί το πρώτο βραβείο στον πέμπτο πανελλήνιο διαγωνισμό παραμυθιού που είχε διοργανωθεί από το περιοδικό Kids Fan.
Το μυθιστόρημα: «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» είναι η πρώτη του μεγαλόπνοη συγγραφική προσπάθεια και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από τον ιστοχώρο των Εκδόσεων Σαίτα . Παράλληλα, διαθέτει και το ιστολόγιο: «Χίλιες και μία ιστορίες». Τέλος, έχει συμμετάσχει και στα συλλογικά ebooks: «Tweet_Stories – Λογοτεχνία σε 140 χαρακτήρες» (openbook.gr), «Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος», «Ένα ταξίδι… αλλιώς» (Εκδόσεις Σαΐτα).
Art Nouveau: Πως αποφάσισες Μίνω να ασχοληθείς με την συγγραφή;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Όλα ξεκίνησαν ουσιαστικά όταν κέρδισα στον πέμπτο πανελλήνιο διαγωνισμό παραμυθιού που είχε διοργανωθεί από το περιοδικό
Kids Fan. Αυτή η επιτυχία με παρακίνησε να ασχοληθώ εντατικότερα με τη συγγραφή, την οποία ανέκαθεν αγάπαγα.
Art Nouveau: Είχες από μικρός το συγγραφικό δαιμόνιο;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Δεν νομίζω. Απλά, από την ηλικία των δώδεκα ξεκίνησα να γράφω πολύ συχνά και να διαβάζω ακόμα συχνότερα. Η πολύ δουλειά μαζί με την αγάπη για το συγκεκριμένο αντικείμενο νομίζω πως με βοήθησαν να εξελιχθώ.
Art Nouveau: Πως αντιμετώπιζαν αυτή την ιδέα οι οικογένεια σου και οι κοντινοί σου άνθρωποι;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Οι γονείς μου ήταν πάντοτε ανοιχτοί άνθρωποι και τους ένοιαζε τα παιδιά τους να είναι χαρούμενα. Οι ίδιοι μας παρότρυναν να καταπιανόμαστε με όσα αγαπάμε πραγματικά. Νομίζω πως απ’ όταν άρχισα να ασχολούμαι με τη συγγραφή, οι γονείς μου το απολάμβαναν. Όσο για τους κοντινούς μου ανθρώπους, συχνά με πείραζαν και μου έλεγαν ότι αυτά που λες δεν γίνονται. Στα δεκαοχτώ μου τους απέδειξα ότι όλα μπορούν να συμβούν.
Art Nouveau: Ένιωσες ποτέ διαφορετικός κάνοντας αυτή την επιλογή;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Βεβαίως και νιώθεις διαφορετικός αν αποφασίσεις να φανερώσεις στον ευρύτερο κόσμο μια καλλιτεχνική κλίση που ενδέχεται να έχεις. Ο κόσμος στη χώρα μας ακόμα νομίζει ότι οι τέχνες αφορούν πάντα τους «κουλτουριάρηδες» και συχνά περιφρονούν όποιον ασχολείται μαζί τους.
Art Nouveau: Πώς αντιμετώπισαν οι συμμαθητές και οι φίλοι σου την αγάπη σου να συγγράφεις;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Οι συμμαθητές μου ήξεραν ότι ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά νομίζω πως ποτέ τους δεν πίστευαν ότι θα μπορούσα να γίνω. Κάποιες φορές υπήρχε καζούρα, αλλά γενικότερα είμαι άνθρωπος που δεν δίνει δικαιώματα. Δεν το διατυμπάνιζα δηλαδή διαρκώς. Από την άλλη μεριά και οι φίλοι μου νομίζω πως δεν με πολυπίστευαν. Υπήρχαν και μερικοί βέβαια που
μου είχαν εμπιστοσύνη.
Art Nouveau: Μίνω πες μου τι πιστεύεις ότι συμβαίνει με αυτή τη νέα γενιά και έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από το βιβλίο;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Η νέα γενιά δεν ενδιαφέρεται για τις τέχνες και ειδικότερα για το βιβλίο. Ζούμε σε μια χώρα, όπου τα παιδιά μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος μαθαίνουν να μισούν τη λογοτεχνία. Παράλληλα, είναι σχεδόν ξεκάθαρο ότι όσο η εκάστοτε κυβέρνηση δεν επιθυμεί να ρίξει το βάρος της στην παιδεία και στην γαλούχηση των παιδιών, τότε το συγκεκριμένο πρόβλημα θα διογκώνεται.
Art Nouveau: Από τι αντλείς έμπνευση;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Από παντού. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από ένα ωραίο βιβλίο, από μια εικόνα κατά τη διάρκεια της ημέρας, από μια αλλόκοτη είδηση κτλ. Εμπνέομαι απ’ ότι δω κατά τη διάρκεια της καθημερινότητάς μου και μου κινήσει το ενδιαφέρον.
Art Nouveau: Συγγραφικές επιρροές ελληνικές ή ξένες;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Νομίζω πως είναι ένα συνονθύλευμα. Υπάρχουν τόσο Έλληνες συγγραφείς που με έχουν επηρεάσει σημαντικά, όσο και ξένοι. Ίσως, οι επιρροές της ξένης λογοτεχνίας να είναι περισσότερες αν αναλογιστεί κανείς ότι διαβάζω κυρίως βιβλία που ανήκουν στον χώρο του φανταζί. Ο συγκεκριμένος χώρος δεν είχε γνωρίσει ποτέ ιδιαίτερη άνθιση στην Ελλάδα, αλλά υπάρχουν και αρκετά λογοτεχνικά διαμάντια Ελλήνων που έχουν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο είδος.
Art Nouveau: Ένα απόφθεγμα κάποιου συγγραφέα που θα ήθελες να μοιραστείς;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Ναι, το απόφθεγμα του μεγάλου
George Orwell: «Σημασία έχει να παραμείνεις άνθρωπος, όχι ζωντανός».

Art Nouveau: Ποιο είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Σε προηγούμενη συνέντευξη που είχα παραχωρήσει, είχα αναφέρει ένα βιβλίο με κάποια επιφύλαξη. Σε εκείνη τη συνέντευξη νομίζω ότι έκανα εν τέλει λάθος. Αγαπημένη μου ιστορία και κατ’επέκταση βιβλίο είναι του συγγραφέα Ουάσινγκτον Ίρβινγκ : «Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας».
Art Nouveau: Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις σε αυτό τον δύσκολο χώρο της συγγραφής;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ή όχι. Ο χρόνος θα δείξει αν τελικά μπορώ να σταθώ επάξια στον συγγραφικό κλάδο.
Art Nouveau: Tι κάνει έναν καλό συγγραφέα;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Νομίζω πως είναι δύσκολο να ορίσουμε τι ακριβώς σημαίνει καλός συγγραφέας. Πιστεύω πως ένας συγγραφέας πρέπει να προσπαθεί μέσα από τα γραπτά του να διεγείρει τη φαντασία του αναγνώστη, να τον διδάξει και να του προκαλέσει πολλαπλούς προβληματισμούς.
Art Nouveau: Συμβουλές για κάποιους που θέλουν να ασχοληθούν με τo αντικείμενο;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Απλά να αγαπάει τη συγγραφή, να έχει πίστη, υπομονή, να διαβάζει πολύ και να γράφει πολύ. Επίσης, θα πρέπει να ξέρει ότι δεν γράφουμε για να κερδίσουμε χρήματα, αλλά γιατί θέλουμε να επικοινωνήσουμε με τον αναγνώστη και να τον κάνουμε κοινωνό των προβληματισμών μας.
Art Nouveau: Τι θέματα θίγεις και αναπαράγεις μέσα από την πένα σου;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Θίγω κυρίως θέματα που μου προκαλούν εντύπωση. Μπορεί να ασχοληθώ από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα μέχρι κάποιο μεταφυσικό γεγονός. Δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη θεματολογία, αλλά για να πω τη αλήθεια, με τραβάνε τα αλλόκοτα-ανεξήγητα γεγονότα.
Art Nouveau: Ποιά η υπόθεση του βιβλίου «Μία σειρά από τρομαχτικά γεγονότα».
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Το «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» είναι ένα ιδιαίτερο έργο καθώς αφηγείται την αληθινή ιστορία ενός Άγγλου δημοσιογράφου, του Άρθουρ Μόρτιμερ, που μεταβαίνει στην Τρανσυλβανία με σκοπό να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός φοιτητή ομοεθνή του. Έτσι, μπλέκεται σ’ένα κουβάρι από τρομαχτικά γεγονότα που καθορίζει εν τέλει την ίδια του τη ζωή. Το βιβλίο κυκλοφορεί δωρεάν αποκλειστικά σε ηλεκτρονική μορφή από τις Εκδόσεις Σαΐτα σε όλες τις δυνατές μορφές (
pdf, mobi,epub), σε εφαρμογή android, αλλά και για ΑΜΕΑ χάρις τη συμβολή του τμήματος Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
(
http://www.saitapublications.gr/2013/05/blog-post.html)
Art Nouveau: Τι πιστεύεις για τις εκδόσεις στην Ελλάδα;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Οι εκδοτικοί οίκοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να στηρίξουν νέους ανθρώπους. Παράλληλα, θεωρώ ότι δίνοντας περισσότερο βάρος στα εμπορικά βιβλία δεν βοηθάν στη διάδοση σημαντικών λογοτεχνικών έργων, ενώ και η αυτοέκδοση που κυριαρχεί στο χώρο λόγω της οικονομικής ανέχειας έχει οδηγήσει στην εμφάνιση αμέτρητων «συγγραφέων».

Art Nouveau: Θα έφευγες ποτέ στο εξωτερικό για μία καλύτερη ευκαιρία;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Όταν είχα κλείσει τα δεκαοχτώ μου χρόνια με είχε προσεγγίσει ένα Αμερικάνικο πρακτορείο, το οποίο μου είχε ζητήσει να γράψω ένα μυθιστόρημα στα Αγγλικά. Η πρόταση ήταν να πληρώσω περίπου 1.000$ και να αναλάβουν εξολοκλήρου όλη την έκδοση του βιβλίου, αλλά και την προώθησή του στην Αμερική. Τότε δεν είχα ακόμα την εμπειρία για να αντιληφθώ ότι το ποσό που μου ζήτησαν ήταν εξαιρετικό συνυπολογίζοντας όλα όσα προσέφεραν. Την πρόταση την απόρριψα, αλλά αν ερχόταν τώρα ίσως να έλεγα και ναι. Στην Ελλάδα πάμε από το κακό στο χειρότερο, αλλά τα Ελληνικά είναι η μητρική μου γλώσσα, οπότε θεωρώ χρέος μου να γράφω σ’αυτήν. Άλλωστε, είναι τόσο όμορφη και έχει αμέτρητες δυνατότητες. Ίσως φύγω κάποια στιγμή στο εξωτερικό για να εκπληρώσω ένα άλλο μου όνειρο, να γίνω πολεμικός ανταποκριτής.
Art Nouveau: Ένιωσες ποτέ ότι υστερείς ικανοτήτων λόγω της ηλικίας σου;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Μερικές φορές υπάρχει αυτό το συναίσθημα. Όταν όμως σκέφτομαι όλα όσα έχω πετύχει νιώθω ευλογημένος.
Art Nouveau: Συγγραφικά σχέδια για το μέλλον;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Τα συγγραφικά σχέδια δεν τελειώνουν ποτέ! Σε λίγους μήνες αναμένεται να κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Σαΐτα το νέο μου βιβλίο που αφηγείται την ρομαντική ιστορία του κρατερού πολέμαρχου Μοχάμεντ που αναζητεί την αθανασία. Συγχρόνως, γράφω ακόμα ένα μυθιστόρημα επικής φαντασίας.
Art Nouveau: Τι έχεις να ευχηθείς στους αναγνώστες του ArtNouveau;
Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης: Εύχομαι να είναι πάντα υγιείς, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι και κυρίως ονειροπόλοι!

 Υ.Γ. Η συνέντευξη είχε δημοσιευτεί στις 19 Οκτωβρίου 2013 στο διαδικτυακό περιοδικό  Art Nouveau. Είχε δοθεί στον Ευγένιο Νταλιάνη προτού εκδοθεί «Το Λίκνο της Ζωής».

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Κεφάλαιο 01- wwz-the greek files


Όλος ο κόσμος ασχολείται με αυτή την καινούργια επιδημία που εμφανίστηκε στην Ασία, “Αφρικανική Λύσσα”, καμιά μπαρούφα όπως η νόσος των τρελών αγελάδων και η νόσος των πτηνών θα είναι για να αυξήσουν τα κέρδη τους οι φαρμακοβιομηχανίες.
Είπα στην Γιώτα να σταματήσει να φοβάται, τρομάζει τα παιδιά. Τώρα που η εταιρεία πήρε την μελέτη για την κατασκευή ενός εργοστασίου μεταποίησης στη Ρουμανία θα πάρουμε μία ανάσα στα οικονομικά. Θα στρώσουν τα πράγματα, δεν χρειάζεται να ζούμε μέσα στο φόβο.
    Τα έχουμε καταφέρει πολλή καλά μέχρι στιγμής. Με το που τελείωσα το ΤΕΙ μηχανολογίας βρήκα κατευθείαν δουλεία, παντρευτήκαμε, αποκτήσαμε τον Άγγελο και την Άννα. Δεν μας έχει λείψει τίποτα, ακόμα και η οικονομική κρίση δεν μας έχει επηρεάσει ιδιαίτερα εξαιτίας της επέκτασης της εταιρείας στα Βαλκάνια.
    Το σαββατοκύριακο θα πάρω την Γιώτα και τα παιδιά να πάμε για κάμπινγκ στην εξοχή, τώρα που έστρωσε ο καιρός είναι ιδανικά. Μέχρι να έρθει όμως η Παρασκευή θα είμαι πνιγμένος στη δουλειά. Να και ο διευθυντής, μου φαίνεται αρκετά ανήσυχος σήμερα.
    “Καλημέρα Γιάννη, έτοιμη η μελέτη για τα φωτοβολταϊκά”
    “Την τελείωσα εχθές κύριε Πέτρο, σε πέντε λεπτά θα την φέρω στο γραφείο σας”
    “Τέλεια, αν δεν είχαμε την καθυστέρηση των εξαρτημάτων από την Κίνα θα τελειώναμε την κατασκευή πριν την λήξη της προθεσμίας.”
    “Είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα εκεί;”
   “Μίλησα με τον διευθυντή του εργοστασίου που συνεργαζόμαστε και έχει σταματήσει η παραγωγή εξαιτίας της καραντίνας που επέβαλε η κυβέρνηση. Αν δεν γίνει κάτι σύντομα θα έχουμε σοβαρό πρόβλημα και ψάχνω να βρω εναλλακτικές. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε πελάτες. Τέλος πάντων έλα στο γραφείο μου να δούμε την μελέτη.”
     Για την υπόλοιπη μέρα δεν κατάφερα να σηκώσω το κεφάλι μου από την δουλεία. Το ρολόι έδειξε πέντε και ήθελα όσο τίποτε άλλο να γυρίσω πίσω στην Γιώτα και τα παιδιά.
    “Καλή ξεκούραση Γιάννη”
    “Επίσης Μιχάλη.” Έχει το θράσος και μας μιλάει κιόλας το καθίκι, εξαιτίας του απολύθηκαν τρία άτομα, αλλά που θα πάει μόλις πάρω την θέση του υποδιευθυντή θα το μετανιώσει.
   Οι δρόμοι είναι άδειοι, από την μία η λύσσα από την άλλη η ακρίβεια ο κόσμος είναι τρομοκρατημένος. Σαν λαός αντιδράμε υπερβολικά και στο τέλος τα σκεφτόμαστε και γελάμε.
Βάλαμε τα παιδιά για ύπνο και μπορούμε επιτέλους να χαλαρώσουμε λίγο.
    “Θέλεις να βάλω δύο ποτήρια κρασί και να καθίσουμε στην βεράντα” μου είπε η Γιώτα μόλις βγήκε από το δωμάτιο των παιδιών.
    “Ναι κούκλα μου, μισό λεπτό να σε βοηθήσω να ανοίξεις το μπουκάλι”
Η βραδιά ήταν ζεστή και ήσυχη, ότι χρειαζόμαστε γι να ηρεμήσουμε από το ασταμάτητο τρέξιμο όλη την μέρα. Ήπια μία γουλιά από το κρασί και γύρισα προς το μέρος της.
    “ Πως ήταν η μέρα σου;”
   Γύρισε και με κοίταξε “ο Μάριος δεν ήρθε σήμερα στην δουλειά, ακούστηκε η φήμη ότι κόλλησε την λύσσα”
   Ακούμπησα το ποτήρι στο τραπέζι, “Έλα τώρα μην πιστεύεις τις φήμες, στην Ελλάδα δεν έχουν εμφανιστεί κρούσματα της λύσσας. Ούτε στις ειδήσεις, ούτε στις εφημερίδες έχει ανακοινωθεί κάτι σχετικό.”
    “Και αν έχουν εμφανιστεί αλλά μας το κρύβουν;”
   “Έλα τώρα Γιώτα, δεν ζούμε στο μεσαίωνα, με το Ίντερνετ κανένας δεν μπορεί να κρύψει τίποτα πλέον”
   “Ελπίζω να έχεις δίκαιο αλλά έχω ένα περίεργο προαίσθημα.”
   “Μην φοβάσαι χαζούλα, όλα θα πάνε καλά. Πάμε να κοιμηθούμε γιατί αύριο μας περιμένει άλλη μία δύσκολη μέρα”
   Σήμερα νιώθω περίφημα, δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά. Βρήκα και πάρκινγκ μπροστά από το γραφείο που το πας αυτό. Αν ερχόταν και το ασανσέρ γρήγορα θα ήταν τέλεια.
    “Καλημέρα Μιχάλη” του λέω και καλημέρα του μαλάκα.
    “Καλημμέρρρ”
    Γύρισα να τον κοιτάξω, τα μάτια του ήταν κόκκινα με μαύρους κύκλους, σάλια έτρεχαν στο σαγόνι του και τα ρούχα ήταν βρώμικα. Με δυσκολία στεκόταν στα πόδια του.
    “Είσαι καλά;” τον ρώτησα, ταυτόχρονα απομακρυνόμουν από κοντά του.
    “Όχχχιιιι νιώθω να καίγομαι”
    “Γιατί δεν πας στο σπίτι σου να ξεκουραστείς;”
    “Πρέπει να ενημερώσω τον διευθυντή για την συνάντηση που είχα με τους Κινέζους”
    “Κάνε ότι θέλεις, εγώ θα ανέβω από τις σκάλες”
    Τι ήταν αυτό, λες να έχει την Αφρικανική Λύσσα; Καλύτερα να μείνω μακρυά του σήμερα δεν έχω καμία όρεξη να κολλήσω.
    Όλοι στο γραφείο τον κοιτάνε περίεργα, κάθεται στην καρέκλα του και γρυλίζει με την πλάτη του γυρισμένη προς εμάς. Δύο φορές ο Πέτρος προσπάθησε να τον πείσει να πάει στο νοσοκομείο αλλά δεν τα κατάφερε. Με τα πολλά δεν άντεξα και πήγα να του μιλήσω.
  “Κύριε Διευθυντά πρέπει οπωσδήποτε να πάει στο νοσοκομείο κινδυνεύουμε όλοι μας. Έχουμε και οικογένειες.”
   Με κοίταξε αγριεμένα, “Το ξέρω Γιάννη, πες μου όμως τι να κάνω. Δεν είναι στα καλά του, συνέχεια μου λέει ότι το παιδάκι του κινέζου αντιπροσώπου τον δάγκωσε στο πόδι. Όσο πάει και χειροτερεύει, με δυσκολία καταλαβαίνω τι μου λέει.”
  “Να φωνάξουμε το ΕΚΑΒ να τον πάρουνε έστω και χωρίς την θέληση του, φαντάζεσαι να κολλήσει το μισό γραφείο, καταστραφήκαμε.”
  Έσκυψε το κεφάλι του και ξεφύσηξε. “Πάρε τηλέφωνο”
  Η μισή ώρα που πέρασε μέχρι να εμφανιστούν οι τραυματιοφορείς μου φάνηκε αιώνας. Ήταν ένας άντρας γύρω στα σαράντα και μία κοπέλα όχι πάνω από είκοσι πέντε. Ανέβηκαν με το φορείο τους εξηγήσαμε την κατάσταση και πλησίασαν τον Μιχάλη. Τον έπιασαν από τα χέρια και προσπάθησαν να τον κατευθύνουνε προς το φορείο. Άρχισε να χτυπιέται και να βγάζει άναρθρες κραυγές. Η κοπέλα έσκυψε προς το μέρος του και τότε χωρίς να το περιμένει κανένας την δάγκωσε στο πρόσωπο. Ο άντρας πανικοβλήθηκε και τραβήχτηκε πίσω αφήνοντας τον ελεύθερο. Ο Μιχάλης έριξε την κοπέλα στο πάτωμα και συνέχισε να κόβει κομμάτια σάρκας από πρόσωπό της ενώ ταυτόχρονα βύθισε τα δάκτυλα του μέσα στα μάτια της. Όλοι στο γραφείο ουρλιάζανε και έτρεχαν προς την κοντινότερη έξοδο. Εγώ αντίθετα είχα μαρμαρώσει. Δεν μπορούσα να πάρω το βλέμμα μου από την αιματηρή σκηνή που διαδραματιζόταν μπροστά μου και άκουγα μόνο τα ουρλιαχτά της κοπέλας. Δεν κατάλαβα πότε άρπαξα τον πυροσβεστήρα και πώς έλιωσα το κεφάλι του Μιχάλη. Κάθισα με τον πυροσβεστήρα αγκαλιά στην γωνία και κοιτούσα το άμορφο, ματωμένο πρόσωπο της. Όλα ήταν μία σύγχυση η κατάθεση στην αστυνομία, οι εξετάσεις στο νοσοκομείο, ακολουθούσα άβουλα τους συνοδούς μου. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε ώσπου βρέθηκα στο αμάξι με την Γιώτα.
    “Έμαθα τι έγινε η αστυνομία μου έδωσε πλήρη περιγραφή”
    Η φωνή μου ακούστηκε ξένη. “Ότι και να σου είπαν δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ήταν σαν το χειρότερο θρίλερ, τα αίματα, οι φωνές δεν μπορείς να φανταστείς.”
   “Ηρέμησε έκανες ότι μπορούσες, όλοι είπαν ότι ήσουνα ο μοναδικός που αντέδρασε, χάρη σε εσένα η κοπέλα έχει μία ελπίδα να ζήση.”
   “Τότε γιατί δεν αισθάνομαι καλά, γιατί θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο;”
  “Γιατί αυτό που έκανες δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αναγκάστηκες να σκοτώσεις έναν συνάδελφο σου. Πρέπει να ηρεμήσεις, δεν πρέπει τα παιδιά να σε δούνε σε αυτό το χάλι. Ο Πέτρος σου έδωσε δέκα μέρες άδεια, κανόνισα και εγώ να λείψω από την δουλειά ας πάρουμε τα παιδιά και ας φύγουμε”
  Κοίταξα προς το μέρος της, πόση δύναμη κρύβει μέσα της αυτή η γυναίκα; “Ναι” μουρμούρισα, “έχεις δίκαιο, ας φύγουμε.”

Το Δίκιο βασιλεύει ή το Άδικο;


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό δύο αδελφοί που τσακώνονταν 
ποιος κυβερνάει τον κόσμο, το δίκιο ή το άδικο. 
Το δίκιο, έλεγε ο μικρός, το άδικο, έλεγε ο μεγάλος, και κάποια στιγμή ο μικρός εκνευρίστηκε κι είπε στον μεγάλο: 

«Ξέρεις κάτι; Θα βάλουμε στοίχημα και θα κρίνει ο δεσπότης, 
κι αν κυβερνάει το δίκιο θα σου βγάλω τα μάτια, 
αν κυβερνάει το άδικο θα μου βγάλεις εσύ τα μάτια». 

Ο μεγάλος δέχτηκε και ξεκίνησαν να ρωτήσουν το δεσπότη. 

Στο δρόμο αντάμωσαν ένα γέρο και του είπαν: 
«Άκου, παππούλη, θέλουμε να σε ρωτήσουμε κάτι»

κι αυτός αποκρίθηκε:
«Αν με ρωτήσετε, θα σας απαντήσω»

Τον ρώτησαν λοιπόν: 
«Ποιος κυβερνάει τον κόσμο, το δίκιο ή το άδικο»

κι ο γέρος απάντησε: 
«Το άδικο, παλικάρια μου»

«Τ' ακούς, μικρέ;» είπε τότε ο μεγάλος αδελφός,
«έλα τώρα να σου βγάλω τα μάτι».

Αλλά ο μικρός απάντησε: 
«Η συμφωνία μας ήταν ν' αποφασίσει ο δεσπότης, όχι αυτός ο γέρος». 

Συνέχισαν λοιπόν το δρόμο τους ώσπου αντάμωσαν 
έναν καλόγερο και του είπαν: 
«Άγιε πατέρα, θέλουμε να σε ρωτήσουμε κάτι»
κι αυτός αποκρίθηκε: 
«Αν με ρωτήσετε θα σας απαντήσω».

Τον ρώτησαν λοιπόν: 
«Πες μας, ποιος κυβερνάει τον κόσμο, το δίκιο ή το άδικο»

κι αυτός απάντησε: 
«Το άδικο»

Φώναξε τότε ο μεγάλος αδελφός. 
«Τ' ακούς, μικρέ; Έλα τώρα να σου βγάλω τα μάτια»

Αλλά ο μικρός του αντιγύρισε: «Θα κρίνει ο δεσπότης και κανένας άλλος»

Έφτασαν τέλος στο δεσπότη, τον προσκύνησαν και τον ρώτησαν: 
«Ποιος κυβερνάει τον κόσμο, Δέσποτα; Το δίκιο ή το άδικο»

κι ο δεσπότης απάντησε: 
«Το άδικο»

Είπε τότε ο μεγάλος αδελφός στον μικρό: 
«Κάτσε τώρα να σου βγάλω τα μάτια», 

κι ο μικρός αποκρίθηκε: 
«Πάμε ως εκείνο το πηγάδι, να κάτσω εκεί και να ζητιανεύω ψωμί απ' τους περαστικούς, για να μην πεθάνω απ' την πείνα.

Πήγαν λοιπόν μαζί στο πηγάδι, που το ίσκιωνε ένας μεγάλος πλάτανος, κι εκεί ο μεγάλος αδελφός έβγαλε τα μάτια του μικρού κι έφυγε. 

Ο μικρός αδελφός αφού κάθισε εκεί κάμποση ώρα, πείνασε πολύ κι είπε μέσα του: «Πριν πεθάνω απ' την πείνα, καλύτερα να σκαρφαλώσω στο δέντρο και να φάω φύλλα». 
Καθώς λοιπόν καθόταν πάνω στο δέντρο κι έτρωγε τα φύλα του, νύχτωσε και μαζεύτηκαν από κάτω βελζεβούληδες, κι ο γεροντότερος απ' αυτούς ρώτησε τον νεότερο: 
«Τι έκανες σήμερα;» 
«Διαόλισα δυο αδελφούς, που ο ένας έλεγε πως βασιλεύει το άδικο κι ο άλλος το δίκιο, και χόλιασα τον μεγάλο τόσο πολύ που έβγαλε τα μάτια του μικρού».

Τότε ο γερο-διάβολος ρώτησε τον δεύτερο διάβολο: 
«Κι εσύ τι έκανες;» 
Αυτός απάντησε: 
«Εγώ διαόλισα δυο άλλους αδελφούς, που πρώτα ζούσαν μονοιασμένοι, κι άρχισαν να τσακώνονται για ένα κλήμα που ανήκει και στους δύο. Τους πήρα το τσαπί για να μην μπορούν να κόψουν το κλήμα, κι ελπίζω αύριο να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο». 

Τότε ο γεροδιάβολος ρώτησε τον τρίτο διάβολο τι είχε καταφέρει, κι αυτός απάντησε: «Αναποδογύρισα το παιδί στην κοιλιά της βασίλισσας, 
για να μην μπορεί η βασίλισσα να γεννήσει και να πεθάνει».

Ήρθε τότε η σειρά του τέταρτου διάβολου, που ήταν κουτσός, κι όταν ο αρχιδιάβολος τον ρώτησε τι είχε κάνει, αυτός απάντησε: 
«Δεν έκανα τίποτα».

Τον άρπαξαν τότε οι άλλοι και τον έδειραν κι αυτός θύμωσε τόσο πολύ που φώναξε: «Μακάρι να έρθει εδώ ο άνθρωπος που έχασε το φως του και να πάρει απ' αυτή τη στάχτη, να την ανακατέψει με το νερό του πηγαδιού και ν' αλείψει τα μάτι του , για να ξαναβρεί το φως του. Μακάρι να έρθουν εδώ οι αδελφοί και να πάρουν το τσαπί για να ξεριζώσουν το κλήμα. Μακάρι να έρθει εδώ η βασίλισσα και να πιει απ' αυτό το νερό, για να ξεγεννήσει και να μείνει ζωντανή».

Λάλησε τότε ο άσπρος πετεινός κι αμέσως οι διαβόλοι τα μάζεψαν για να φύγουν, λάλησε έπειτα ο μαύρος πετεινός και σκόρπισαν, και στο μεταξύ πήρε να χαράζει.

Ο τυφλός κατέβηκε τότε απ' τον πλάτανο, έψαξε να βρει τη στάχτη, άλειψε τα μάτι μ' αυτή και με το νερό του πηγαδιού και ξαναβρήκε το φως του. Γέμισε έπειτα με νερό τη νεροκολοκύθα του, πήρε μαζί του την τσάπα που είχαν αφήσει εκεί οι διαβόλοι, πήγε στο κλήμα, που έκανε του ς δυο αδελφούς να τσακώνονται, και το ξερίζωσε. Έπειτα πήγε στους δυο αδελφούς και τους ρώτησε για ποιο πράγμα μάλωναν. Αυτοί του απάντησαν:

«Έχουμε ένα κλήμα που ανήκει και στους δυο μας και 
δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στη μοιρασιά του.

Τότε αυτός είπε: «Το κλήμα ξεριζώθηκε», και τα δυο αδέλφια φώναξαν με μια φωνή: 
«ο Θεός να στ' ανταποδώσει!», κι από τότε άρχισαν να ζουν πάλι μονοιασμένοι. 

Από εκεί ο μικρός αδελφός πήγε στη βασίλισσα και χτύπησε την πόρτα της. Οι υπηρέτες του βασιλιά δεν ήθελαν να τον αφήσουν να μπει, αυτός όμως επέμενε πως έπρεπε να μιλήσει στη βασίλισσα, κι εκεί που λογόφερνε με τους υπηρέτες ο βασιλιάς άκουσε το θόρυβο και πρόσταξε να τον αφήσουν να μπει. 
Σαν του έφεραν το ζητιάνο, τον ρώτησε: 
«Μήπως ξέρεις κανένα γιατρικό για τη βασίλισσα», κι αυτός αποκρίθηκε: 
«Ναι, ξέρω ένα και το έχω μαζί μου, και το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα ποτήρι νερό». 
Του έφεραν τότε ένα ποτήρι νερό, αυτό έχυσε το μισό νερό κι έριξε μέσα το νερό του πηγαδιού, που είχε μαζί του, και μόλις η βασίλισσα ήπιε το νερό έγινε καλά και γέννησε ένα αγόρι.

Ο βασιλιάς χάρηκε τόσο πολύ που φόρτωσε το γιατρό με πολύτιμα δώρα και του είπε να του ζητήσει μια χάρη. Αυτός απάντησε: 
«Ο τόπος μου δεν είναι παρά ένα χωριουδάκι. Θέλω να τον κάνεις ένα μεγάλο χωριό και να μου χτίσεις εκεί ένα αρχοντικό σπίτι».

Τότε ο βασιλιάς του έδωσε τόσα χρυσά φλουριά όσα μπορούσε 
να κουβαλήσει ένα άλογο και του είπε: 
«Πάρε αυτά τα λεφτά και χτίσε το χωριό και το σπίτι σου όπως τα θέλεις». 

Έπειτα από λίγο καιρό, ο μεγάλος αδελφός γύρισε σπίτι του και ρώτησε τη γυναίκα του. 
«Σε ποιόν ανήκουν όλ' αυτά τα καινούργια σπίτια;», 
κι αυτή του απάντησε: 
«Δεν ανήκουν σε κανέναν άλλο απ' τον αδελφό σου». 
Φώναξε τότε αυτός: 
«Δεν είναι δυνατό, αφού του έβγαλα τα μάτια», κι έτρεξε να βεβαιωθεί μόνος του. 
Ο αδελφός του τον υποδέχτηκε πολύ φιλικά, 
τον έβαλε να καθίσει στην τιμητική θέση και του πρόσφερε καφέ και γλυκά. 

Ρώτησε τότε ο μεγάλος: 

«Για πες μου, πώς κατάφερες να ξαναβρείς το φως σου και να κερδίσεις τόσα λεφτά;». 
Ο μικρός αδελφός απάντησε τότε: 
«Πάντα σου το 'λεγα πως το δίκιο κυβερνάει τον κόσμο, 
ενώ εσύ επέμενες πως κυβερνάει το άδικο». 

Και πριν αποσώσει τα λόγια του, ο αδελφός του σωριάστηκε στο πάτωμα νεκρός.

Από το βιβλίο «Ελληνικά Παραμύθια» του Johann Georg von Hahn, εκδόσεις OPERA, επιλογή - μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ