Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Ο ψηφοφόρος


Πάτησε το μικρό κόκκινο κουμπί και έκλεισε την τηλεόραση. Είχε βαρεθεί τις ειδήσεις. Όλη την ώρα έλεγαν τα ίδια. Την επομένη θα καλούταν να ψηφίσει και δεν είχε ιδέα τι έπρεπε να κάνει. Πέρα από την εντατική παρακολούθηση των ειδήσεων είχε ψάξει και στο διαδίκτυο τις θέσεις αρκετών κομμάτων. Με κάποια συμφωνούσε, αλλά δεν άνηκαν στα μεγάλα κόμματα. Αν τα ψήφιζε δεν θα κατάφερνε τίποτα, η ψήφος του πάλι στον πρώτο θα πήγαινε.
Κατευθύνθηκε προς την κουζίνα με αργά βήματα. Κοίταξε το ρολόι του. Σε λίγη ώρα έπρεπε να πάει για ύπνο. Τα παλιά τα χρόνια οι εκλογές ήταν γιορτή. Τώρα πια φάνταζαν σαν μια ενοχλητική υποχρέωση. Μακάρι μερικές αποφάσεις να μην ήταν τόσο δύσκολες. Αν έριχνε άκυρο ή λευκό; «Πάλι δεν κάνεις τίποτα ρε Φίλιππε», μουρμούρισε καθώς γέμιζε το ποτήρι του με νερό.
Επέστρεψε στον καναπέ του. Άνοιξε το πορτατίφ και βάλθηκε να διαβάζει τις προεκλογικές δηλώσεις ενός ακόμη κόμματος. «Κόκκινο για τις διαφωνίες και μπλε για τα σωστά», υπενθύμισε στον εαυτό του καθώς ξεκινούσε την ανάγνωση. Ο χρόνος όμως περνούσε και το χαρτί συνέχιζε να γεμίζει με κόκκινες υποσημειώσεις. Στο τέλος υπήρχαν μόνο πέντε προεκλογικές δηλώσεις που τον έβρισκαν σύμφωνο. «Ούτε αυτό μας κάνει», μονολόγησε κοιτώντας λυπημένα τους δείκτες του ρολογιού. Είχε έρθει η ώρα να ξαπλώσει. Αύριο ήταν η μεγάλη μέρα. Όφειλε να είναι ξεκούραστος.
Παράτησε τις σημειώσεις του και με γοργούς ρυθμούς ετοιμάστηκε και βρέθηκε στο κρεβάτι. Έδιωξε τις αμφιβολίες που του τριβέλιζαν τον νου κι έκλεισε τα μάτια. Κοιμήθηκε τόσο βαριά που την κρίσιμη μέρα δεν άκουσε το ξυπνητήρι. Ξύπνησε τρεις ώρες αργότερα απ’ότι είχε υπολογίσει. Αλαφιασμένος ετοιμάστηκε και μετά από λίγο βρέθηκε καμαρωτός στο εκλογικό κέντρο του μικρού χωριού.
Ήθελε να δείξει σε όλους τους συγχωριανούς του ότι ήταν ευσυνείδητος πολίτης και έκανε το καθήκον του. Δεν θα άντεχε την καζούρα στο καφενείο που σύχναζε. Εδώ όλα μαθαίνονταν. Αργά ή γρήγορα θα τον έπαιρναν χαμπάρι και αν τον έπιαναν στο στόμα τους αλίμονό του!

«Καλημέρα Κωστή», είπε χαρούμενα καθώς άρπαζε τα αμέτρητα ψηφοδέλτια των κομμάτων. Τράβηξε την κουρτίνα και βρέθηκε στο παραβάν. Άρχισε να ελέγχει γοργά τα ψηφοδέλτια. Όση ώρα καθυστερούσε έδινε αφορμή για αρνητικά σχόλια. Ο κυρ Φίλιππος πάντα ήξερε τι ήταν το σωστό για τη χώρα. Πάντα έκανε το σωστό ή τουλάχιστον έτσι πίστευε πριν από χρόνια προτού ξεσπάσει η οικονομική κρίση και ισοπεδώσει τις ζωές τους. Τόσα χρόνια ήταν με τους νικητές! Γιατί τότε ένιωθε ηττημένος και τον τελευταίο καιρό του φάνταζαν όλα μαύρα;
Πέρασε ξανά και ξανά τα ψηφοδέλτια από μπροστά του. Δεν μπορούσε να αποφασίσει! Ίδρωνε. Έπρεπε να αποφασίσει. Έπιασε το ψηφοδέλτιο με το μικρό κόμμα που συμφωνούσε περισσότερο. Δεν είχε σημασία αν θα ήταν με τους νικημένους ή τους ηττημένους αυτή τη φορά. Βασικά, ποτέ δεν υπήρχαν νικημένοι και ηττημένοι. Όλα στο μυαλό τους ήταν. Έκλεισε τον φάκελο. Βγήκε από το παραβάν και τον εναπόθεσε στην κάλπη.
«Τι ψηφίσατε κυρ Φίλιππε;», ρώτησε κλείνοντας το αριστερό μάτι ο Κωστής.
«Αυτό που έπρεπε», απάντησε ο γηραιότερος γαλήνια.
«Τι;», ρώτησε πιο έντονα εκείνος.
«Ψήφισα», είπε ο κυρ Φίλιππος βγαίνοντας από την αίθουσα. Αυτή τη φορά είχε κάνει το σωστό. Ήταν σίγουρος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου