Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Ταξίδι στον κόσμο των Χριστουγέννων

Τον Γιώργο Χατζηκυριάκο δε θα τον βρεις στους επίγειους κόσμους, σ’ εκείνους που οι άνθρωποι καταπιάνονται μονάχα με την καθημερινότητα και τις υλικές απολαύσεις. Θα πρέπει να μεταφερθείς μαζί του σε κόσμους μαγικούς που συχνά τείνουν να μοιάσουν παραμυθένιοι. Κάπως έτσι κι εγώ, βρέθηκα μαζί με τη Φωτεινή και τον Λούκα να περπατάω μέσα στο κατάλευκο χιόνι ανάμεσα σε καλικάντζαρους, ποντικανθρώπους και στα υπόλοιπα πλάσματα που συνθέτουν τη Νοέλα, τη χώρα που έχει πάντα Χριστούγεννα.
Τον συνάντησα στο μπαρ ενός φωτεινού πανδοχείου. Καθόταν δίπλα στον θαυματοποιό Τόμας και το μαγικό του φαναράκι. Στα χέρια του κρατούσε ένα κρίκετ με άφθονη μπύρα. «Ήρθα για τη συνέντευξη» είπα αμήχανα καθώς έβγαζα τον κόκκινο σκούφο μου. Αποκάλυψα το μαγνητοφωνάκι και ξεκινήσαμε τη συζήτηση σχετικά με τη λογοτεχνία και τα Χριστούγεννα…
-Πότε καταλάβατε ότι έχετε κλίση προς τη λογοτεχνία και θελήσατε να ασχοληθείτε εντατικότερα με τη συγγραφή;
Είναι μάλλον οικογενειακή υπόθεση. Ο πατέρας μου, όσο ζούσε, έγραφε μανιωδώς. Άφησε πίσω του τεράστιο υλικό από διηγήματα, ποιήματα και στίχους. Φυσικά δεν κέρδισε ποτέ τίποτα από αυτό, αλλά το έκανε. Εγώ συνεχίζω το έργο που εκείνος ξεκίνησε. Γράφω από δέκα χρονών κι όσο κι αν προσπάθησα να σταματήσω για να αφιερωθώ σε κάτι άλλο, δεν τα κατάφερα. Πάντα θα υπάρχει μια ιστορία που θα περιμένει να τη συνεχίσω ή μια λευκή κόλλα που θέλει γέμισμα με κάτι νέο.
-Πως προέκυψε η σειρά βιβλίων Το Τραγούδι του Χρόνου;
Αρχικά ήθελα να γράψω μια διαφορετική χριστουγεννιάτικη ιστορία στην οποία θα υπερίσχυε το επικό στοιχείο και η περιπέτεια. Η Νοέλα ξεκίνησε να φτιάχνεται στο μυαλό μου όταν είδα μια βιτρίνα με χριστουγεννιάτικα στολίδια και παιχνίδια. Στην πορεία ανακάλυψα πως πίσω από αυτή τη γιορτή υπάρχει μια τεράστια συλλογή από θρύλους και παραδόσεις που φτάνουν μέχρι τα αρχαία χρόνια. Η συλλογή αυτή –την οποία ονομάζω χριστουγεννιάτικη μυθολογία– μεγάλωσε τον κόσμο της Νοέλα συνεπώς και το ταξίδι του Λουκά και της Φωτεινής που πρωταγωνιστούν στο Τραγούδι του Χρόνου.
-Στο πρώτο βιβλίο, «Η χώρα των χαμένων ευχών», γνωρίζουμε τον χριστουγεννιάτικο κόσμο που ακούει στο όνομα Νοέλα και μαθαίνουμε για τον Χρόνο που απειλεί τη χώρα. Πιστεύετε ότι ο χρόνος είναι τόσο αμείλικτος όσο παρουσιάζεται στο βιβλίο;
Ίσως ο Χρόνος να είναι διαφορετικός στη σκέψη του καθενός. Κάποιοι μπορεί να τον βλέπουν σαν φίλο, κάποιοι σαν σοφό, κάποιοι σαν κλέφτη, κάποιοι σαν γιατρό. Εμένα πάντα με ξένιζε, με φόβιζε και με μελαγχολούσε. Ο Χρόνος καταπατά, παραποιεί, παρασέρνει, καταστρέφει, ερημώνει, σκορπίζει, κλέβει, διαβρώνει, αποδυναμώνει, αρρωσταίνει, γερνάει, αποκαλύπτει. Δε νομίζω ότι κάποτε θα καταφέρω να συμφιλιωθώ μαζί με έναν τέτοιο κατακτητή.
-Γιατί επιλέξατε οι κεντρικοί ήρωες της σειράς, Φωτεινή και Λουκάς, να είναι παιδιά;
Είναι γεγονός ότι τα παιδιά αντιλαμβάνονται καλύτερα τη μαγεία των Χριστουγέννων από ότι οι μεγάλοι. Η γιορτή αυτή έχει μια ιδιαίτερη μυσταγωγία στην οποία τα παιδιά συμμετέχουν. Περιμένουν να κλείσει το σχολείο, να καθίσουν στο σπίτι, να παίξουν, βγαίνουν για τα κάλαντα, γράφουν γράμματα στον Άγιο Βασίλη, παραφυλούν τη νύχτα της παραμονής για να δουν ποιος θα τους φέρει τα δώρα, διασκεδάζουν και κατά συνέπεια στεναχωριούνται όταν βλέπουν το δέντρο να ξεστολίζεται στο τέλος των γιορτών. Μια τέτοια παράλληλη δράση είναι και η ιστορία της Νοέλα που, στην περίπτωση του Τραγουδιού, μαζί με διάφορες περιπέτειες, σχετίζεται με την πορεία προς την ενηλικίωση (coming of age). Ο Λουκάς και η Φωτεινή δεν θα μείνουν για πάντα παιδιά και το ξέρουν. Όπως τελειώνουν οι γιορτές έτσι τελειώνει και η ανεμελιά των παιδικών χρόνων. Κι όμως, οι δυο μικροί ήρωες, αγωνίζονται να σώσουν ότι μπορούν από την αθωότητα τους και να το κρατήσουν όταν φτάσουν στο κατώφλι της ενηλικίωσης όπου θα έρθουν αντιμέτωποι με τον αληθινό κόσμο.
-Ποια είναι η υπόθεση του δευτέρου βιβλίου, «Το Ρολόι του Κόσμου»;
Καθώς ξεκινά το δεύτερο βιβλίο βρίσκουμε το κορίτσι που βρήκαν οι ήρωες στο τέλος του πρώτου βιβλίου να πετά πάνω από το Νοέλα. Καθώς κατευθύνεται προς τη Χειμέρια, τη Χώρα των Χιονιάδων, βλέπει ορδές από καλικάτζαρους και ποντικανθρώπους να εισβάλουν στις φιλήσυχες χώρες του Έβεργουις. Πάνω σε αυτό το ξέσπασμα του πολέμου ο Λουκάς και η Φωτεινή, που περιμένουν την επιστροφή του Σιρ Κλάους στο Όρναμεντ μαζί με την οικογένεια Γουίνθροπ, ετοιμάζουν ένα ριψοκίνδυνο ταξίδι ως το μυστηριώδες Κοιμισμένο Καμπαναριό όπου υποτίθεται πως θα βρουν τη χαμένη τους ευχή και τον τρόπο να γυρίσουν πίσω στην Τσιμεντούπολη, την πατρίδα τους. Όπως και στο πρώτο βιβλίο έτσι και στο δεύτερο, η πορεία τους αλλάζει και οι περιπέτειες διαδέχονται η μία την άλλη ενώ νέοι χαρακτήρες κάνουν την εμφάνιση τους όπως ο παραμυθάς Χανς Άντερχιπ και ο Νούριελ, ο αινιγματικός Άγγελος των Δρόμων.
-Για ποιους λόγους αποφασίσατε να εκδώσετε «Το Ρολόι του Κόσμου», μέσω της πλατφόρμας Lulu;
Ο εκδοτικός που ανέλαβε την έκδοση του Τραγουδιού ήρθε αντιμέτωπος με πολλά προβλήματα τόσο στη διακίνηση όσο και στην προώθηση του βιβλίου. Επί δυο χρόνια τοΤραγούδι του Χρόνου έπασχε σε θέματα διαφήμισης και διάθεσης ενώ έλειπε τόσο από τις λίστες με τα χριστουγεννιάτικα και τα νεανικά βιβλία όσο και από τα ράφια των βιβλιοπωλείων. Όσο για το δεύτερο βιβλίο, η έκδοση του θα καθυστερούσε με αποτέλεσμα να έχανε για ακόμα μια χρονιά την περίοδο των Χριστουγέννων όπως συνέβη το 2011 που κυκλοφόρησε αργοπορημένα. Για αυτούς αλλά και για μερικούς ακόμη λόγους αποφάσισα να συνεχίσω μόνος, με τη βοήθεια των καλών μου φίλων, Λευτέρη Κεραμίδα και Ευθυμία Δεσποτάκη, που ανέλαβαν την επιμέλεια, και τον Νίκο Δελιγκάρη που σχεδίασε το εξώφυλλο. Η Lulu έκανε όλα τα υπόλοιπα.
-Ποια είναι η γνώμη σας για την αυτοέκδοση;
Πιστεύω ότι κάνει κακό σε έναν νέο συγγραφέα επειδή δεν του δίνει την υποστήριξη που ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος μπορεί να του προσφέρει. Στην αυτοέκδοση, ναι μεν είσαι ελεύθερος να φτιάξεις το βιβλίο σου όπως επιθυμείς, όμως στην προώθηση και τη διακίνηση, είσαι χαμένος από χέρι… και μάλιστα το δικό σου. Προσπάθησα να αποφύγω αυτή τη διαδικασία αλλά στη δεδομένη στιγμή δεν είχα άλλη επιλογή.
-Γιατί ο Έλληνας δε διαβάζει βιβλία φαντασίας;
Επειδή δε διαβάζει γενικώς. Ο Έλληνας τη βρίσκει με το «Φανταστικό», όμως το έχει συνδυάσει με το θέαμα και την εικόνα. Προτιμά λοιπόν να πάρει σβάρνα τις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια με φανταστικό περιεχόμενο, ακόμα και να γράψει μια δική του ιστορία, παρά να διαβάσει ένα μυθιστόρημα. Κι αν το κάνει, θα επιλέξει τα βιβλία των πιο διάσημων συγγραφέων του είδους ή κάτι που να σχετίζεται με τα παραπάνω, δε θα ψάξει για κάτι νέο. Γενικά ο Έλληνας αποφεύγει το νέο, μέχρι να βρεις τον κατάλληλο τρόπο να του το σερβίρεις και τότε γίνεται οπαδός. Ποιος δεν θυμάται την ιστορία με τον Καποδίστρια και τις πατάτες;
-Τι σημαίνει για σας ο όρος συγγραφέας;
Ο συγγραφέας είναι κάτι σαν μάγος. Μεταμορφώνει τις λέξεις σε ανθρώπους, κόσμους, καταστάσεις και το αντίστροφο. Χρησιμοποιώντας αλήθεια δημιουργεί ψευδαισθήσεις. Κι αυτό πάλι μπορεί να το αντιστρέψει. Είναι ταχυδαχτυλουργός, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Μα και η κοινωνία σαν ταχυδακτυλουργό τον αντιμετωπίζει. Μερικοί νομίζουν ότι κάνει μαγικά, δηλαδή πράγματα ακατόρθωτα και τον θαυμάζουν. Άλλοι τον βλέπουν σαν τσαρλατάνο.
-Ποιο είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων;
Είναι πολυσύνθετο. Από τη μία η Γέννηση συμβολίζει το δώρο της Ζωής. Από την άλλη –διότι ας μην ξεχνάμε πως πριν τα Χριστούγεννα υπήρχε το Χειμερινό Ηλιοστάσιο– το Φως που τελικά δεν έσβησε μέσα στα σκοτάδια του καταχείμωνου. Με μια λέξη: Ελπίδα. Αλλά δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την ανθρωπότητα χωρίς Αγάπη και επί Γης Ειρήνη.
-Πιστεύετε στον Άγιο Βασίλη;
Η απάντηση βρίσκεται στους δυο μικρούς ήρωες του βιβλίου μου. Η Φωτεινή πιστεύει ενώ ο Λουκάς αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη του, ακόμα κι όταν τον συναντά μπροστά του. Με απλά λόγια, ο μισός μου εαυτός, ο ονειροπόλος, τον αποδέχεται μα ο άλλος μισός, ο λογικός, όχι.
Γενικά θεωρώ ότι όλοι μας, τουλάχιστον οι περισσότεροι, μικροί-μεγάλοι, ξέρουμε ότι πρόκειται για ψέμα, αλλά μας αρέσει να το πιστεύουμε. Άλλωστε οι θρύλοι, οι μύθοι και οι παραδόσεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη που μοιάζουν πιο ζωντανοί από εμάς, τους κοινούς θνητούς.
-Έχετε κάποιο νέο εγχείρημα στα σκαριά;
Πέρα από το τρίτο βιβλίο της σειράς Το Τραγούδι του Χρόνου γράφω και κάποιες άλλες μικρότερες ιστορίες. Όλες ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού και στις περισσότερες πρωταγωνιστούν παιδιά. Σε αυτό με βοηθάει και η κόρη μου. Επίσης, ετοιμάζω μια ακόμα νεανική περιπέτεια που πρέπει επιτέλους να ολοκληρώσω μιας και έχει ξεκινήσει αρκετό καιρό πριν. Πρόκειται για την «Άνυα», ένα διασκεδαστικό μυθιστόρημα φαντασίας που διαδραματίζεται σε έναν τόπο που, αντίθετα με τη χειμερινή Νοέλα, έχει πάντα καλοκαίρι. Φόρος τιμής στις διακοπές των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων και στο ελληνικό καλοκαίρι.
-Τι θα θέλατε να σας φέρει το 2015;
Οτιδήποτε ευχάριστο θελήσει εκείνο να μου δώσει, αρκεί να μην το μετανιώσει και το πάρει πίσω.
Σταμάτησα το μαγνητόφωνο. Η συνέντευξη είχε τελειώσει. «Μπορείς να επιστρέψεις πίσω στον κόσμο σου;» με ρώτησε γλείφοντας τα ξερά του χείλια. «Ναι, σας ευχαριστώ πολύ για όλα» απάντησα χαμογελώντας. Του είχα πει ψέματα. Ήθελα να χαθώ για λίγο στη Νοέλα, εκεί όπου μπορούσα να γίνω ξανά παιδί…
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ένα αγόρι από τον Πειραιά ξεκίνησε να γράφει μια φανταστική ιστορία για μια παρέα παιδιών που ανοίχτηκαν στη θάλασσα ακολουθώντας έναν πειρατικό χάρτη.
Το αγόρι μεγάλωσε, σπούδασε και εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα, ενώ στα 25 του έγινε πατέρας. Σήμερα, κι ενώ πλησιάζει τα 30, ζει με τη σύζυγο και την κόρη του στην πόλη που γεννήθηκε, και δουλεύει σε έναν χώρο γεμάτο βιβλία.
Μπορεί η πρώτη του ιστορία να μην ολοκληρώθηκε ποτέ, ακολούθησαν όμως πολλές άλλες, αρκετές από τις οποίες δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά (Συμπαντικές Διαδρομές, 2012, Mystery) και ανθολογίες (Θρύλοι του Σύμπαντος, Ονείρων Σκιές, Μετά τις 9), καθώς και στο Διαδίκτυο, μαζί με άρθρα για τη λογοτεχνία του φανταστικού και τη μουσική.
Το πρώτο βιβλίο της σειράς Το Τραγούδι του Χρόνου μπορείτε να το διαβάσετε και δωρεάν εδώ, ενώ το δεύτερο κυκλοφορεί αποκλειστικά από το Lulu.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου