Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Το σκοτεινό μυστικό του Τζον Ρέμπους


Ο Σκωτσέζος επιθεωρητής Τζον Ρέμπους επιστρέφει στην αστυνομία του Εδιμβούργου, έχοντας αυτή τη φορά χαμηλότερο βαθμό, καθώς προσφάτως είχε συνταξιοδοτηθεί και ουσιαστικά αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Μολαταύτα ο γνωστός επιθεωρητής αποφάσισε να αναστείλει τη συνταξιοδότηση και να ριχτεί για μια ακόμα φορά στους δρόμους.
Ο ίδιος θα κληθεί να συμμετάσχει στην εξιχνίαση ενός αλλόκοτου τροχαίου ατυχήματος, το οποίο θα συμπαρασύρει και το μυστήριο παρελθόν του κι όσα διαδραματίστηκαν στο ξεκίνημα της καριέρας του, τότε που ήταν αστυνομικός στο περίφημο τμήμα του Σάμερχολντ.
Εκεί, σύμφωνα με τον Μάλκολμ Φοξ, επικεφαλής αξιωματικός στην υπόθεση του εν λόγου τμήματος, οι εκπρόσωποι του νόμου χρησιμοποιούσαν άνομες πρακτικές για να εκμαιεύσουν πληροφορίες και να κλείσουν υποθέσεις. Το κωδικό όνομα αυτών ήταν «Οι Άγιοι της Σκιώδους Βίβλου». Θα φανερώσει ο Ρέμπους στο Φοξ την αλήθεια για τα γεγονότα του Σάμερχολντ; Είναι τελικά ο ίδιος άγιος ή αμαρτωλός; Και τι σχέση μπορεί να έχει το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας με το αλλόκοτο τροχαίο και το παρελθόν του ιδιόρρυθμου επιθεωρητή;
Στο «Άγιος ή αμαρτωλός» ο Ίαν Ράνκιν, συγγραφέας με τα περισσότερα βιβλία ταυτόχρονα στη λίστα των μπεστ σέλερ, χρησιμοποιεί για μια ακόμα φορά την πόλη του Εδιμβούργου για να αναδείξει με ενάργεια την περίπλοκη ψυχοσύνθεση του Τζον Ρέμπους. Γίνεται μία εμβάθυνση στο σκοτεινό παρελθόν του, με στόχο να σκιαγραφηθεί καλύτερα ο χαρακτήρας του. Να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις στους αναγνώστες σχετικά με το υπόβαθρο και τις εμπειρίες του. Αυτές, ουσιαστικά ευθύνονται για την αντιηρωική συμπεριφορά που παρουσιάζει σε όλα τα βιβλία που τον έχουν ως κεντρικό χαρακτήρα.

Παράλληλα, ο Σκωτσέζος συγγραφέας χρησιμοποιεί ένα ακόμα συχνό χαρακτηριστικό της πένας του. Στα βιβλία του συνδυάζει την αστυνομική πλοκή με την πολιτική και την κοινωνική πραγματικότητα. Τούτη τη φορά γίνεται μια εκτενής αναφορά στο πρόσφατο δημοψήφισμαπου έλαβε χώρα στη Σκωτία. Καθ’όλη τη διάρκεια του βιβλίου παρουσιάζονται εντέχνως οι διάφορες εντάσεις και το σχεδόν φιλοπολεμικό κλίμα που υπάρχει ανάμεσα σε όσους υποστηρίζουν την ανεξαρτητοποίηση και σε όσους επιμένουν στη συνέχεια της συμπόρευσης με το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό όμως δεν εξυπηρετεί μονάχα την ανάδειξη της έκρυθμης πολιτικής κατάστασης, αλλά μπλέκεται με μαεστρία στην πλοκή του βιβλίου δίνοντας επιπρόσθετους προβληματισμούς στον αναγνώστη. Μήπως το σκάλισμα του παρελθόντος του επιθεωρητή γίνεται μόνο και μόνο για να πληγεί το πρόσωπο της Καμπάνιας του «Όχι», που εμπλέκεται στα γεγονότα του Σάμερχολντ;
Όλα αυτά τα ερωτήματα μπερδεύουν τον αναγνώστη οδηγώντας τον διαρκώς σε διάφορα λανθασμένα συμπεράσματα. Στο τέλος μάλιστα όταν αποκαλύπτεται ο δολοφόνος προκαλείται έντονη έκπληξη, επαναφέροντας έναν ακόμα προβληματισμό στον νου του αναγνώστη: Είναι τελικά ο Ρέμπους και κατ’επέκταση οι αστυνομικοί που του μοιάζουν άγιοι ή αμαρτωλοί;
agiosiamartolos
Το «Άγιος ή αμαρτωλός;» του Ίαν Ράνκιν είναι ένα βιβλίο που πετυχαίνει να προβληματίσει. Θέτει αμέτρητα ερωτήματα, ενώ η έντονη δράση με τις λεπτομερειακές περιγραφές δίνουν την αίσθηση ότι παίρνεις κι εσύ μέρος στο έργο. Το μυστήριο που πλανάται στην ατμόσφαιρα και κυρίως το σκοτάδι που καλύπτει το παρελθόν του κεντρικού χαρακτήρα είναι ένα από τα ατού του βιβλίου.
Σίγουρα δεν είναι το καλύτερο αστυνομικό βιβλίο του πασίγνωστου Σκωτσέζου συγγραφέα, ωστόσο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα. Η απλή γλώσσα και τα έντονα διαλογικά μέρη το καθιστούν ευανάγνωστο.Αν είστε λάτρης του Ρέμπους είναι η κατάλληλη ευκαιρία να κάνετε μια βουτιά στο ξεκίνημα της καριέρας του γνωρίζοντας όλα εκείνα τα γεγονότα που δημιούργησαν την περίπλοκη αυτή προσωπικότητα. Αν πάλι δεν ανήκετε στους λάτρεις του είδους, ίσως αποτελέσει το εφαλτήριο για να «κολλήσετε» με την ιδιόμορφη γραφή του Ράνκιν.
Το βιβλίο κοστίζει 14,94 € και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Ένας 20χρονος συγγραφέας, που ξέρει από downloads


Μπορεί να είναι μόλις 20 χρονών, αλλά έχει καταφέρει το όνομά του να είναι πολυσυζητημένο στους συγγραφικούς κύκλους. Λόγος γίνεται, για τον ΘεσσαλονικιόΜίνω-Αθανάσιο Καρυωτάκη, που από πολύ μικρή ηλικία, φανταζόταν όμορφες ιστορίες, τις οποίες και κατέγραφε. Έτσι, ξύπνησε μέσα του το συγγραφικό όνειρο, που μετά από κόπους έκανε πραγματικότητα κατορθώνοντας να ξεπεράσει τα 22 χιλιάδες downloads! Ο μικρός, ηλικιακά, συγγραφέας, αλλά με την πολύ ενδιαφέρουσα πένα, φιλοξενείται στο Vantage Magazine, και μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις του από την μεγάλη του αγάπη, τη συγγραφή!
Αγαπητέ Μίνω, αρχικά, συγχαρητήρια για τη μέχρι τώρα πορεία σου. Θα ήθελα να ορίσεις χρονικά, πότε μπήκε το μικρόβιο του συγγραφέα μέσα σου; Από μικρός σου άρεσε να γράφεις;
Γράφω συστηματικά πάνω από δέκα χρόνια πλέον κι έχω πάρα πολύ δρόμο να διανύσω ακόμα για να γίνω καλός συγγραφέας. Από τα δέκα μου λοιπόν έγραφα παραμύθια με δράκους, ιππότες και πάσης φύσεως τέρατα. Ωστόσο, ξεκίνησα να ονειρεύομαι ότι θέλω να γίνω συγγραφέας κοντά στα δώδεκα, όταν είχα την τύχη να κερδίσω σ’ έναν πανελλήνιο διαγωνισμό συγγραφής παιδικού παραμυθιού. Από εκεί κι ύστερα άρχισα να πειραματίζομαι περισσότερο και να βλέπω πιο σοβαρά το ζήτημα της γραφής.
Ποιός σε παρότρυνε να προχωρήσεις στην έκδοση των ιστοριών σου;
Κανένας δεν με έπιασε ποτέ να μου πει ότι πρέπει να γίνω συγγραφέας ή κάτι παρόμοιο. Απλώς το ήθελα πάρα πολύ και κάποια στιγμή πήρα την απόφαση ότι έπρεπε να προχωρήσω στο επόμενο βήμα. Ήδη από τα 16 μου έψαχνα εκδοτική στέγη, αλλά κανένας δεν ήθελε να διαβάσει κάποιο έργο μου λόγω της ηλικίας μου. Πριν γίνω ενήλικας μάλιστα είχα κάνει μερικές δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο. Η αγάπη που έλαβα από τους αναγνώστες που διάβασαν αυτά τα έργα σε συνδυασμό με την οικογενειακή στήριξη που είχα πάντα, αλλά και την πίστη που επεδείκνυαν και επιδεικνύουν στις συγγραφικές μου ικανότητες άνθρωποι που τους εκτιμώ αφάνταστα, μου δίνουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω να γράφω. Μερικές φορές το να σε πιστεύει κάποιος είναι απλά αρκετό.
«Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα», η πρώτη σου ολοκληρωμένη συγγραφική εμπειρία, από τις Εκδόσεις Σαΐτα. Ποια είναι η πλοκή του βιβλίου και τι εντυπώσεις επιδίωξες να αφήσει αυτό το βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό;
Το «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» είναι ένα ιδιαίτερο έργο καθώς αφηγείται την αληθινή ιστορία ενός Άγγλου δημοσιογράφου, του Άρθουρ Μόρτιμερ, που μεταβαίνει στην Τρανσυλβανία με σκοπό να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός φοιτητή ομοεθνή του και τελικά μπλέκεται σ’ ένα κουβάρι από τρομαχτικά γεγονότα. Ο απώτερος στόχος του βιβλίου είναι να φανερώσει αυτό το αλλόκοτο ταξίδι που καθόρισε εν τέλει τη ζωή του άτυχου αυτού ανθρώπου.
8563_4965362011547_1344463178_n
Τι είναι για σένα το προσωπικό σου ιστολόγιο «Χίλιες και μία ιστορίες»;
Το προσωπικό μου ιστολόγιο είναι ένας ακόμα τρόπος να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που διαβάζουν, αλλά και να δημοσιεύσω διάφορα έργα μου και λογοτεχνικά εγχειρήματα. Παράλληλα, αναδημοσιεύω άρθρα ή κείμενα που έχω γράψει που μου φαίνονται ενδιαφέροντα και έχουν αυστηρά λογοτεχνικό περιεχόμενο. Επιπλέον, αναδημοσιεύω συνεντεύξεις μου ή κείμενα που έχουν να κάνουν με τα δύο μυθιστορήματα που έχω γράψει και με τα πέντε συλλογικά έργα που έχω συμμετάσχει. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια πλατφόρμα που μπορείς να ενημερώνεσαι για τη συγγραφική μου δραστηριότητα, αλλά και να διαβάζεις ό,τι μου φαίνεται ενδιαφέρον (από αλλόκοτους θρύλους και παραμύθια μέχρι ποίηση και πεζό λόγο).
Θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας, τί είναι αυτό που σε εξιτάρει περισσότερο κατά τη διαδικασία, αλλά και κατά το αποτέλεσμα της συγγραφής;
Νομίζω πως οι παρακάτω αράδες του Ουίνστον Τσώρτσιλ δίνουν μια ωραία απάντηση στο ερώτημα: «Το να γράψεις ένα βιβλίο είναι μια ολόκληρη περιπέτεια. Στην αρχή το παίρνεις σαν παιχνίδι. Ύστερα όμως το βιβλίο γίνεται μια ερωμένη, μετά ένα αφεντικό και στο τέλος ένας τύραννος». Εδώ, θα ήθελα να προσθέσω ότι το τέλος είναι λυτρωτικό, καθώς μετά έχεις τη δυνατότητα να ξεκινήσεις να παίζεις με κάποιο διαφορετικό –ίσως πιο διασκεδαστικό- παιχνίδι!
Από πού πηγάζει η έμπνευση ενός αγοριού στην ηλικία σου;
Η έμπνευση αντλείται από παντού. Μπορεί να έρθει από ένα ωραίο βιβλίο, από μια εικόνα κατά τη διάρκεια της ημέρας, από μια αλλόκοτη είδηση κτλ. Εμπνέομαι απ’ ό,τι δω κατά τη διάρκεια της καθημερινότητάς μου και μου κινήσει το ενδιαφέρον.
Έχουν πέσει ποτέ στην αντίληψη σου αρνητικά σχόλια για όσα έχεις καταφέρει παρά το νεαρό της ηλικίας σου;
Κατ’αρχάς δεν πιστεύω πως έχω κάνει κάτι εντυπωσιακό. Απλώς ζούμε σε μια περίοδο που όλοι μας αναζητούμε ήρωες, ανθρώπους που καταφέρνουν να κάνουν αυτό που θέλουν παρά το απαισιόδοξο κλίμα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και κατά κάποιον τρόπο εξυμνούμε τις προσπάθειές τους, ενώ δεν υπάρχει λόγος. Για να επανέλθω όμως στην ερώτηση, σαφώς και υπάρχουν αρνητικά σχόλια. Είναι λογικό να υπάρχουν. Προσφάτως, βίωσα, μάλιστα, μία αρκετά άσχημη εμπειρία. Με τον καιρό όμως συνηθίζεις την κακία και τον κομπλεξισμό ορισμένων ανθρώπων. Μαθαίνεις να τους αγνοείς, να προχωράς μπροστά και να δίνεις σημασία σε όσους εκφράζονται αρνητικά γιατί ανησυχούν ή θέλουν να σε βοηθήσουν. Την καλοπροαίρετη κριτική πάντα την έχω υπόψη μου. Με βοηθά να βελτιώνομαι.
Οι αναγνώστες του Vantage Magazine, νομίζω, θα ήθελαν να μάθουν τα μελλοντικά συγγραφικά σου σχέδια, αλλά και πού μπορούν να διαβάσουν τα ήδη υπάρχοντα έργα σου.
Σκέφτομαι να προχωρήσω στην αυτοέκδοση ενός παιδικού παραμυθιού εντός των επόμενων μηνών. Θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στο διαδίκτυο και θα μπορεί ο οποιοσδήποτε να το κατεβάσει δωρεάν, όπως άλλωστε όλα τα έργα μου. Παράλληλα, ευελπιστώ ότι τον Φλεβάρη (ή λίγο αργότερα) θα κυκλοφορήσει το καινούριο μου μυθιστόρημα από τις Εκδόσεις Σαΐτα που λογικά θα φέρει τον τίτλο «Η Αφύπνιση». Πέρα απ’ όλα αυτά σχεδιάζω να ασχοληθώ και μ’ ένα λογοτεχνικό είδος αρκετά πρωτότυπο για τα δεδομένα της Ελλάδας, ενώ υπάρχουν και άλλες πολλές μη ανακοινώσιμες ιδέες, που θα ήθελα να βρω χρόνο για να τις υλοποιήσω.
Το «Μια σειρά από τρομαχτικά γεγονότα» κυκλοφορεί ελεύθερα και δωρεάν στο διαδίκτυο από τις εκδόσεις Σαΐτα σε pdf, epub, mobi, στο Playstore της Google σε εφαρμογή Android, σε έντυπη μορφή σε ορισμένες βιβλιοθήκες της χώρας και τέλος και για άτομα με ειδικές ανάγκες. «Το Λίκνο της Ζωής» υπάρχει σε όλες τις μορφές όπως και το πρώτο βιβλίο εκτός από την έντυπη και εκείνη για τα Α.Μ.Ε.Α. Όσον αφορά τα συλλογικά έργα που συμμετέχω για να μην μακρηγορώ, θα ήταν καλύτερο να ανατρέξουν όσοι ενδιαφέρονται στο προσωπικό μου ιστολόγιο.
unnamed (1)
Συγχρόνως, πού αλλού μπορούμε να διαβάσουμε ιστορίες ή απόψεις σου;
Έχω την τύχη να είμαι συντάκτης και σε δύο ηλεκτρονικά περιοδικά. Το πρώτο είναι το μηνιαίο πανεπιστημιακό περιοδικό της σχολής που φοιτώ, το εΜΜΕίς, ενώ το δεύτερο είναι το maga.gr. Παράλληλα, όποιος θέλει μπορεί να με ακολουθήσει στο twitter είτε να μου κάνει αίτημα φιλίας στο facebook.
Διαβάζεις πολλά βιβλία; Θα ονόμαζες τον εαυτό σου «βιβλιοφάγο»;
Διαβάζω περίπου 60 βιβλία τον χρόνο. Νομίζω πως είμαι βιβλιοφάγος. Άλλωστε, δεν γίνεται κι αλλιώς εφόσον θέλω να ασχολούμαι με τη γραφή. Το να διαβάζεις και να γράφεις πολύ είναι τα δύο προαπαιτούμενα για να γίνει κάποιος καλός συγγραφέας. Έτσι κι εγώ, με αυτά τα εργαλεία, κάθε μέρα κυνηγάω το όνειρό μου.
Παρατηρείται, αποστροφή των νέων από το βιβλίο. Τι θα ήταν αυτό που θα τους έλεγες για να τους ωθήσεις προς το βιβλίο;
Πολλά έχουν λεχθεί για την ανάγνωση και τη λογοτεχνία. Νομίζω πως θα χρησιμοποιούσα το «Διάβαζε για να ζήσεις.» του Φλωμπέρ. Δείχνει τη δύναμη του βιβλίου.
Δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε, ότι είσαι και φοιτητής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Γιατί επέλεξες να σπουδάσεις αυτό το αντικείμενο; Πώς νομίζεις ότι μπορούν να συνδυαστούν η συγγραφή βιβλίων και η δημοσιογραφία;
Αυτό που με οδήγησε στη συγκεκριμένη σχολή, δεν ήταν τόσο οι δυνατότητες βελτίωσης και ενασχόλησης με τη γραφή, αλλά ένα παιδικό όνειρο που είχε δημιουργηθεί αν θυμάμαι καλά από τα δέκα μου. Από εκείνη την ηλικία, ίσως και νωρίτερα, είχα ξεκινήσει να διαβάζω τα περιοδικά της «Φρουτοπίας» του Ευγένιου Τριβιζά. Διαβάζοντάς τα, λάτρεψα τον κεντρικό χαρακτήρα, το δαιμόνιο δημοσιογράφο Πίκο Απίκο και αποφάσισα, όταν μεγαλώσω να γίνω δημοσιογράφος. Είναι αλήθεια ότι η δημοσιογραφία μπορεί να είναι και λογοτεχνία μερικές φορές, και το αντίστροφο. Επομένως δεν είναι δύσκολο να τις συνδυάσεις. Για μένα είναι δύο μεγάλες αγάπες, τις οποίες θα ήθελα να συνεχίσω να εξασκώ εσαεί.
Τέλος, φαντάσου, ότι έχεις στη διάθεσή σου, μία τεράστια βιβλιοθήκη και κάθε λογής βιβλία. Ποια είναι τα 3 βιβλία που θα τοποθετούσες στο τελευταίο ράφι, ώστε να είναι προσιτά για πολλές αναγνώσεις;
Θα το άφηνα κενό, να υπάρχει επίτηδες, για να εξιτάρω τη φαντασία του εκάστοτε επισκέπτη της βιβλιοθήκης. Στη βιβλιοθήκη πρέπει να υπάρχει πάντα κενός χώρος για νέα αναγνώσματα, για νέες περιπέτειες που δεν έχουν γραφτεί ακόμα!
Συνέντευξη στη Στέλλα Ρουσσοπούλου.
Πηγή

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Αυτό είναι το μεγαλύτερο τρωκτικό που υπήρξε ποτέ στη Γη

Το γιγάντιο τρωκτικό με την επιστημονική ονομασία Josephoartigasia monesi έμοιαζε εμφανισιακά με ινδικό χοιρίδιο.Ήταν μεγάλο σαν βούβαλος και δάγκωνε πιο δυνατά από κροκόδειλο!

Το μεγαλύτερο τρωκτικό που περπάτησε ποτέ στη Γη, ζύγιζε περίπου 1.000 κιλά (ένα τόνο) και ήταν μεγάλο σαν βούβαλος, σύμφωνα με βρετανούς και ουρουγουανούς επιστήμονες. Το ζώο ζούσε στη Νότια Αμερική πριν από περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια και χρησιμοποιούσε το μεγάλα μπροστινά δόντια του όπως ένας ελέφαντας χρησιμοποιεί τους χαυλιόδοντές του.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Φίλιπ Κοξ του Πανεπιστημίου της Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό ανατομίας "Journal of Anatomy", σύμφωνα με το "Science", ανέφεραν ότι το γιγάντιο τρωκτικό (με την επιστημονική ονομασία Josephoartigasia monesi) έμοιαζε εμφανισιακά με ινδικό χοιρίδιο - αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.

Το δάγκωμα του ζώου (του οποίου έχει διασωθεί το απολίθωμα μόνο του κρανίου του που έχει μήκος μισού μέτρου) εκτιμάται, με βάση προσομοιώσεις σε υπολογιστή, ότι ήταν τρεις φορές πιο δυνατό από αυτό μιας σημερινής τίγρης ή ενός κροκοδείλου. Με τα επίφοβα δόντια του, το τρωκτικό κυνηγούσε την τροφή του, αμυνόταν, αλλά και έσκαβε στο χώμα.